บทที่ 3 แต่งงาน

งานแต่งในสวนถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ภายใต้การดูแลของเจ้าสัวนธี คฤหาสน์ร่วมสมัยหลังงามที่หลายคนปรารถนาอยากเข้ามาชื่นชมสักครั้ง ถูกเปิดต้อนรับแขกอย่างเอิกเกริกในรอบหลายปี

นิศาชลยืนมองตัวเองหน้ากระจกด้วยแววตาสิ้นหวัง ชุดแต่งงานตัวยาวสีขาวมุกเปิดไหล่ที่เธอกำลังสวมใส่อยู่ ถูกออกแบบและตัดเย็บด้วยผ้าลูกไม้ชั้นดี ชุดลูกไม้ดอกลอยสามมิติของเธอใช้ผ้าโปร่งผสมผสานกับผ้าลูกไม้แบบบางๆ ชายกระโปรงพองฟูถูกตกแต่งด้วยลวดลายดอกกุหลาบเพิ่มความอ่อนหวานอย่างพิถีพิถัน ผลงานชิ้นนี้เธอตั้งใจออกแบบเองกับมือ พิจารณาเลือกร้านตัดเย็บครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อให้ได้ร้านคุณภาพดี ทั้งหมดนี้ถูกรังสรรค์ออกมาจนสวยงามสำหรับอดีตเจ้าบ่าวอย่างภาริช

“คุณน้ำ ทำไมทำหน้าแบบนั้นคะ” ญาดาในชุดเพื่อนเจ้าสาวเอ่ยท้วง หากนิศาชลทำหน้าแบบนี้เข้าไปในงานคงไม่ใช่เรื่องดี

“น้ำพึ่งเข้าใจคำว่า หน้าชื่นอกตรม ก็วันนี้แหละค่ะพี่ดา” ร่างอวบอัดนั่งลงบนเก้าอี้ สีหน้าไม่สู้ดีบ่งบอกว่าเธอกำลังหมดหวัง ภายในห้องแต่งตัวเจ้าสาวเหลือเพียงเธอกับญาดาเท่านั้น ความทุกข์ใจบางส่วนจึงถูกปลดปล่อยออกมาโดยไร้การปิดบัง

“โถ่ววว คุณน้ำ” ญาดาอุทานออกมาพร้อมกับทำหน้าตาบิดเบี้ยวเหลือทน นิศาชลไม่ควรได้เจอผู้ชายแบบภาริชเลยจริงๆ

“ไม่ต้องสงสารน้ำหรอกค่ะ พี่ดาแค่รับฟังก็พอ น้ำตัดสินใจเลือกทำแบบนี้ด้วยตัวเอง”

“ถ้าไม่ไหวอย่าฝืนเลยค่ะ เดี๋ยวพี่ดาช่วยคุยกับท่านประธานให้”

“ไหวสิคะ พี่ดาไม่ต้องเป็นห่วง น้ำถูกทำร้ายจิตใจคนเดียวก็พอ คุณพ่อกับคุณแม่ไม่ควรถูกทำร้ายไปด้วย” นิศาชลแย้มรอยยิ้มหวานออกมา พลางกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่น้ำตาเม็ดโตออกไป

“ยัยน้ำแต่งตัวเสร็จหรือยัง ใกล้ถึงฤกษ์มงคลแล้วนะลูก” คุณหญิงนิภาเร่งรีบเข้ามาสำรวจความเรียบร้อยของเจ้าสาว

“เสร็จแล้วค่ะคุณแม่ พวกเราออกไปข้างนอกเลยไหมคะ”

“วันนี้ลูกสาวแม่สวยมาก ถ้าเจ้าบ่าวได้เห็นต้องตกหลุมรักแน่นอน” คุณหญิงนิภาปัดปอยผมขึ้นทัดหูให้นิศาชลเบาๆ ลูกสาวตัวน้อยที่นางเฝ้าทะนุถนอมมาตลอดชีวิต กำลังจะมีครอบครัวเป็นฝั่งเป็นฝา

“หืมมม น้ำสวยทุกวันอยู่แล้วค่ะ คุณแม่วางใจได้ เจ้าบ่าวไปไหนไม่รอดหรอก” นิศาชลแกล้งรับมุขตลกของมารดา วันสำคัญแบบนี้ทุกคนควรได้เห็นรอยยิ้ม ไม่ใช่คราบน้ำตา เธอไม่อยากทำลายบรรยากาศแห่งความสุขของทุกคน แม้ว่าตนเองต้องทนเจ็บปวดก็ตาม

ขบวนขันหมากเดินทางเข้าสู่ประตูคฤหาสน์ด้วยความครื้นเครง ผิดกับสีหน้าเจ้าบ่าวผู้ถูกเลือกยิ่งนัก กล้าตะวันแอบพ่นลมหายใจอันหนักหน่วงออกมา เมื่อเท้าทั้งสองข้างหยุดยืนหน้าประตูเงินประตูทอง เขาหยิบยื่นซองสีชมพูหวานแหววให้บรรดาเพื่อนเจ้าสาวตามประเพณี แบบทดสอบเล็กๆ น้อยๆ อย่าง การวิดพื้น การร้องเพลง หรือการบอกรัก ถูกนำมาเล่นเพื่อความสนุกสนานอีกเล็กน้อยก่อนได้พบหน้าเจ้าสาว

พิธีการสำคัญในช่วงเช้าดำเนินไปอย่างเชื่องช้า กล้าตะวันนั่งมองสินสอดมากมายตรงหน้าด้วยความละเหี่ยใจ เจ้าสัวนธีเรียกพบเขาก่อนนหน้านี้เพียงไม่กี่วัน ท่านเอ่ยปากขอร้องให้เขาแต่งงานกับลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนด้วยน้ำตา นอกจากนี้ยังรับปากว่าจะส่งเสียน้องชายทั้งสองคนของเขาเป็นอย่างดี มีเพียงข้อแม้เดียวเท่านั้น คือเขาต้องกีดกันคนรักเก่านามว่าภาริชออกห่างจากชีวิตนิศาชล

สินสอดทองหมั้นในพิธีเจ้าสัวนธีเป็นผู้จัดหาเองทั้งหมด เขาไม่ต้องรับผิดชอบสิ่งใดเลย มีหน้าที่เพียงสวมชุดเจ้าบ่าวแล้วเข้าพิธีแต่งงานกับเจ้าสาวเท่านั้น แม้ว่าการตัดสินใจแต่งงานครั้งนี้จะเกิดขึ้นเพราะผลประโยชน์ แต่กล้าตะวันก็ไม่เคยเอาเปรียบใคร เมื่อรับงานมาแล้วเขาย่อมทำให้ดี

“เจ้าบ่าวรับไหว้เจ้าสาว” พิธีกรในงานประกาศเสียงดังเมื่อถึงช่วงเวลาสำคัญ ทำให้เจ้าบ่าวและเจ้าสาวมือใหม่ตื่นตัวจากภวังค์

“อะ อะไรนะคะ” นิศาชลเลิ่กลั่ก เธอได้ยินเสียงพิธีกรประกาศไม่ชัด จึงไม่ทราบว่าต้องทำอย่างไร

“ขยับตัวเข้าไปไหว้พี่เขาสิลูก” คุณหญิงนิภาแนะนำด้วยความเอ็นดู พลางแตะหลังเจ้าสาวคนสวยเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ

นิศาชลกระพุ่มมือขึ้นไหว้เจ้าบ่าวด้วยความนอบน้อม เธอก้มศีรษะลงอีกเล็กน้อยเพื่อให้เกียรติเขา ส่วนเจ้าบ่าวอย่างกล้าตะวันก็เอื้อมมือมารับไหว้ด้วยความนุ่มนวลเช่นกัน บรรดาแขกเหรื่อภายในงานส่งเสียงโฮแซวยกใหญ่ ทุกคนต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า นี่เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายในชีวิตที่ภรรยาจะยอมก้มหัวให้ด้วยความสนุกสนาน

พิธีการสุดท้ายสำหรับเช้าวันนี้คือการรดน้ำสังข์ ญาติผู้ใหญ่และแขกทุกคนในงานต่างอวยพรให้เจ้าบ่าวและเจ้าสาวด้วยความยินดี บรรยากาศงานแต่งอบอวลไปด้วยความสุข ดังเช่นดอกลิลลี่สีขาวที่ส่งกลิ่นหอมคละคลุ้งไปทั่ว ความหมายของดอกไม้ชนิดนี้ คือ ความรักที่บริสุทธิ์ อ่อนโยน และอ่อนหวาน นิศาชลอยากให้ภาริชรับรู้ถึงความรักเหล่านั้น จึงเลือกบอกรักเขาผ่านดอกไม้ แต่น่าเสียดายที่ผู้ชายเห็นแก่ตัวคนนั้นไม่มีโอกาสรับรู้

เจ้าบ่าวและเจ้าสาวพยายามทำหน้าที่ของตนเองสุดความสามารถ แม้ว่าจะเก้ๆ กังๆ อยู่บ้าง แต่ทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

“ขอบคุณนะคะ” คำพูดสั้นๆ ถูกเอื้อนเอ่ยออกมาจากปากเจ้าสาวด้วยความจริงใจ ทำเอาชายหนุ่มอย่างกล้าตะวันงุนงงไปชั่วขณะ

“ครับ” เขาตอบรับเสียงเบา ก่อนเสตามองร่างอวบอิ่มเดินจากไป คำถามมากมายถูกกักเก็บเอาไว้ในลำคออีกครั้ง อยากรู้เหลือเกินว่าเหตุใดนิศาชลถึงเลือกเขาเป็นเจ้าบ่าว

งานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสยามค่ำคืนเต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา บรรยากาศภายในงานพาให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจ สวนกลางแจ้งถูกประดับตกแต่งไปด้วยไฟระย้าสีขาว เหล่าต้นไม้ใบหญ้ารอบๆ บริเวณต่างถูกเนรมิตจนสวยงาม กลิ่นหอมดอกแก้วจางๆ ลอยมาแตะจมูกชวนให้รู้สึกสดชื่นผ่อนคลาย คุณหญิงนิภายืนยิ้มภูมิใจกับผลงานของตัวเองจนหน้าบาน งานแต่งท่ามกลางสวนดอกไม้ที่เธอใฝ่ฝันในที่สุดก็เป็นจริงขึ้นมา

“คุณมีความสุขเกินหน้าเกินตาลูกสาวได้ยังไง” เจ้าสัวนธีหยอกล้อภรรยา คู่ชีวิตเพียงคนเดียวที่ทำให้เขาฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ มาได้

“แหม ตอนพวกเราแต่งงานกันมีแค่ทะเบียนสมรสสองใบเองนะคะ ฉันอยากเติมเต็มความฝันวัยสาวบ้างไม่ได้หรือไง” คุณหญิงนิภาค้อนสามีวงใหญ่ เธอเลือกแต่งงานกับผู้ชายมีแต่ตัวอย่างเจ้าสัวนธีเพราะความรัก โชคดีว่าคุณของเธอพ่อใจกว้างจึงไม่ขัดขวางอะไร แต่ชีวิตคู่ก็ลำบากลำบนมาไม่น้อย กว่าจะมีฐานะอย่างเช่นทุกวันนี้

“คุณอยากแต่งงานอีกรอบไหมหล่ะ เอาให้ใหญ่โตกว่าของยัยน้ำก็ได้”

“พอเลยค่ะ แก่ขนาดนี้แล้วจะแต่งอีกรอบทำไม อายเด็กๆ เขาบ้าง ลูกแต่งงานทั้งทีฉันเองก็อยากมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ พวกเราทำถูกต้องแล้วใช่ไหมคะ”

“ไม่รู้สิ แต่เชื่อผมเถอะว่าลูกเขยพวกเราเป็นคนดี เขาไม่มีทางหักหลังยัยน้ำแน่ แต่หากความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไปไม่รอด ผมจะดูแลลูกสาวเราเอง” เจ้าสัวนธีปลอบใจภรรยา ลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาไม่สมควรถูกตราหน้าว่าผู้ชายทิ้งในวันแต่งงาน แม้การเริ่มต้นชีวิตครอบครัวของนิศาชลจะไม่ราบรื่นดังใจหวัง แต่ผู้เป็นพ่อคนนี้ยังยืนยันจะอยู่เคียงข้างลูกสาว

“ค่ะ พวกเรามาขอพรให้ยัยน้ำเจอความรักดีๆ กัน” รอยยิ้มละมุนละไมถูกแต่งแต้มบนใบหน้าคุณหญิงนิภา เธอเฝ้าภาวนาขอให้ลูกสาวเพียงคนเดียวสมหวังในความรักสักครั้ง

หลังจากวิดีโอบอกเล่าเรื่องราวความรักระหว่างคู่บ่าวสาว (ที่แอบไปถ่ายทำก่อนหน้านี้เพียงหนึ่งวัน) จบลง พิธีกรผู้ดำเนินรายการก็กล่าวเปิดตัวพวกเขาสองคนอย่างยิ่งใหญ่

นิศาชลเดินควงแขนกล้าตะวันออกมาตามทางเดินเล็กๆ ที่จัดเตรียมไว้ สองข้างทางประดับประดาไปด้วยดอกไม้หลากสีสัน ก้าวเดินได้เพียงไม่นานก็มาหยุดยืนใต้ต้นไม้ใหญ่ ต้นไทรย้อยอายุราว 40 ปี ถูกตกแต่งด้วยหลอดไฟจำนวนมาก ทำให้ทั่วบริเวณดูสว่างไสว เจ้าบ่าวและเจ้าสาวมือใหม่ฝืนยิ้มทักทายแขกผู้มีเกียรติจนปวดกราม

พิธีกรกล่าวเรียนเชิญพ่อแม่ฝ่ายหญิงและฝ่ายชายขึ้นมาอวยพรตามลำดับ แต่เนื่องจากกล้าตะวันเป็นเด็กกำพร้า หน้าที่นี้จึงถูกจัดสรรให้คุณพิภพ พ่อของเพื่อนรักอย่างพร้อมพงษ์แทน ญาติผู้ใหญ่ทั้งสามคนกล่าวอวยพรคู่บ่าวสาวด้วยความชื่นมื่นจวบจนถึงช่วงเวลาสำคัญ

การสัมภาษณ์เล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับเรื่องราวความรัก ทำให้นิศาชลรู้สึกอึดอัดพอสมควร ส่วนกล้าตะวันเองก็ลำบากใจเช่นกัน พวกเขาสองคนไม่เคยมีความสัมพันธ์ใดๆ มาก่อน ให้ปั้นหน้าฝืนตอบคำถาม ยืดยาวคงไม่ไหว เจ้าสัวนธีผู้ไม่ต้องการให้ลูกสาวและลูกเขยตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จึงรีบรวบรัดตัดตอนข้ามช่วงพิธีการนี้ไป

“ตื่นเต้นหรือครับ” กล้าตะวันสอบถามหญิงสาวข้างกาย นิศาชลตัวสั่นจนเขาสัมผัสได้ ชายหนุ่มยื่นมือออกไปหยิบมีดตัดเค้กขึ้นมา จากนั้นจึงพาฝ่ามือนุ่มของเจ้าสาวมาซ้อนทับไว้ ทั้งสองคนช่วยกันตัดเค้กจนเสร็จพิธี

“นิดหน่อยค่ะ น้ำไม่ชินกับสถานการณ์แบบนี้เท่าไหร่” นิศาชลฝืนยิ้มจืดเจื่อนออกมา แค่เห็นบรรยากาศภายในงานหัวใจดวงน้อยก็เจ็บปวดเกินทนไหว ความอบอุ่นและความสวยงามราวกับแดนสวรรค์แห่งนี้ เธอตั้งใจรังสรรค์เต็มที่เพื่อภาริช ไม่คิดเลยว่าจะถูกเขาทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย

“อีกไม่นานก็ได้พักผ่อนแล้วครับ” กล้าตะวันเตือนสติเมื่อเห็นอีกฝ่ายแน่นิ่งไป

“ค่ะ” นิศาชลยิ้มรับบางๆ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งคร่ำครวญเสียใจ เมื่อภาริชตัดสินใจเดินหน้าแล้ว เธอเองก็ควรเดินต่อเช่นกัน อย่างน้อยคุณพ่อคุณแม่จะได้สบายใจ เธอต้องผ่านความเจ็บปวดครั้งนี้ไปให้ได้แม้ว่าจะยากเย็นแค่ไหนก็ตาม

การโยนดอกไม้เป็นขั้นตอนสุดท้ายในค่ำคืนนี้ นิศาชลเพ่งมองบรรดาสาวสวยที่มารอรับด้วยความขบขัน หนึ่งในนั้นมีญาดาเลขาคนสนิทของเธออยู่ด้วย เจ้าสาวหมาดๆ รีบหันหลังโยนดอกไม้ทันที แต่ดันมีเหตุการณ์ผิดพลาดเกิดขึ้นเสียอย่างนั้น ดอกไม้ช่อโตตกลงกึ่งกลางระหว่างญาดากับพร้อมพงษ์ ทั้งสองคนยื้อแย่งกันไปมาจนดอกไม้แตกกระจาย สงครามน้ำลายย่อมๆ จึงเริ่มปะทุขึ้น

“แกเป็นผู้ชายประสาอะไรมาแย่งดอกไม้จากผู้หญิง”

“แล้วเจ๊จะเอาดอกไม้ไปทำอะไร อายุปูนนี้ยังไม่มีใครขอแต่งงานก็ควรปลงได้แล้วนะ เข้าวัดเข้าวาไปทำบุญกับลูกหลานโน่น”

“หน็อยแน่ ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ฉันยังไม่แก่ขนาดนั้น เพิ่งอายุ 30 เองย่ะ”

“แต่การแต่งตัวของป้ามันเข้าเลขห้าแล้วนะ ชาตินี้จะหาผัวได้ไหม”

“อย่ามาดูถูกฉันนะ ภายในปีนี้ฉันจะหาผัวให้แกดูเป็นบุญตาเอง”

“จะรอนะครับป้า ขอตัวกลับบ้านก่อนนะ พอดีท่านพ่อเรียกหาจนปากแฉะแล้ว ฮ่าๆๆๆ”