บทนำ

บทนำ

          “คุณนิด...เข้ามาพบผมหน่อย”

          เสียงเข้มๆ ดังขึ้นเมื่อเท้าหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเลขาฯ ส่วนตัวคนสนิท

          “ค่ะคุณอี้” วนิดารีบขานรับ จากนั้นชายที่มัดผมยาวประบ่าขึ้นกลางศีรษะก็พลิกตัวดันประตูเข้าไปด้านในห้องทำงาน แล้วทิ้งตัวลงนั่งลงบนเบาะหนังนุ่มๆ ที่ยังใหม่เอี่ยมอยู่ เพราะเพิ่งจะย้ายบริษัทมายังตึกใจกลางเมืองแห่งนี้ได้ไม่นาน        

          หญิงสาวขยับตัวเดินตามเจ้านายเข้าไปในห้องอย่างเร็วไว และเพียงประตูปิดสนิทลงเสียงเข้มนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นเล็กแหลม

          “รีบมาใกล้ๆ เราเร็วหนูนิด” มือใหญ่ที่สะอาดสะอ้าน เล็บตัดสั้นโค้งมนกวักเรียก แล้วหันไปหยิบของบางอย่างออกจากกระเป๋าเอกสาร

          วนิดาเดินไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงาน วินาทีนั้นสายตาก็หลุบต่ำลงมองของที่ถูกวางไว้บนโต๊ะของคนที่เริ่มใช้น้ำเสียงสนิทสนม

          “เอาลิปไป ปากหนูนิดซีดมาก ดูไม่ได้เลย แล้วทำไมถึงโทรมแบบนี้ยะ เธอทำงานในบริษัทเครื่องสำอางนะ ควรดูดีไว้บ้าง หรือมีคนกลั่นแกล้งหนูนิดของเรา”

          อคิราห์สลัดคราบเจ้านายทิ้งเป็นที่เรียบร้อยแล้วเมื่ออยู่ในพื้นที่ส่วนตัว ไม่จำเป็นต้องแคร์สายตาคนอื่นอีก ดวงตามองจ้องผู้หญิงร่างเล็กตรงหน้าที่ตนสนิทใจด้วย วนิดาคือเพื่อนที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย

          “ไม่มี...” วนิดารีบส่ายหน้า รู้ว่าอคิราห์กลัวจะมีคนมารังแกเธอ ส่วน ‘คน’ ที่ว่านั้นก็ไม่พ้นเส้นสายของมารดาเจ้าตัวที่ไม่ค่อยชอบเธอสักเท่าไร

          “แล้วทำไมทำหน้าเหมือนอมโลกไว้ทั้งใบ” อคิราห์ยกมือขึ้นกอดอกนึกสงสัย ก่อนจะตาวาวขึ้น สายตาจ้องเขม็ง

          “หรือว่าหนูนิดอกหัก ไปมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกเรา แล้วโบ๊ะบ๊ะกันไปหรือยัง...” อคิราห์ทำท่าอยากรู้ คิดว่าเพื่อนสนิทอาจจะไปแอบมีแฟนแล้วไม่บอกกัน

           “อี้...” วนิดาทำเสียงดุใส่

          “ก็เราอยากรู้ หนูนิดเคยยัง...”  อคิราห์ยิ้มแห้งๆ แต่สายตาบอกได้ดีว่าอยากได้คำตอบ

          “ยัง” วนิดากลอกตามองบน ก่อนจะโยนคำถามกลับไปบ้าง “แล้วอี้ไปไหนมา”

          วันนี้คนที่เป็นทั้งเพื่อนและเจ้านายบอกว่าถูกตามตัวกะทันหัน เธอจึงอยากรู้ถึงสาเหตุ

          “เรียกเราจีจี้ไม่ได้หรือไง” อคิราห์ทำหน้าบึ้ง เมื่อพยายามให้เพื่อนเรียกชื่อนี้มาหลายครั้งแล้ว แต่วนิดากลับไม่ยอมเรียกสักที

          “ไม่” วนิดาบอกด้วยน้ำเสียงชัดเจน

          “ใจร้าย เราเบื่อชื่อคุณอี้จะตายอยู่แล้ว...เราอยากให้หนูนิดเรียกเราว่าจีจี้เหมือนพวกเจ้ๆ” อคิราห์ทำหน้าซังกะตาย แต่ก็รู้เหตุผลที่วนิดาไม่ยอมเรียก เพราะครั้งหนึ่งสมัยมหาวิทยาลัยที่เขาคะยั้นคะยอให้วนิดาเรียกว่าจีจี้ มีกลุ่มเพื่อนที่ไม่ถูกกันมาได้ยินเข้า เลยเอาชื่อนั้นมาล้อเขาว่า ยัยจีจี้กะเทยควาย

          ในตอนนั้นเขาอยากจะปรี่ไปต่อยปากพวกไม่ให้เกียรติ แถมยังดูถูกในความชอบและตัวตนของคนอื่น แต่กลับกลายเป็นว่าต้องเป็นฝ่ายปรี่เข้าห้ามแทน เมื่อวนิดาหรือยัยหนูนิดตัวเล็กของเขาถลาเข้าไปเอาเรื่อง ก่อนดึงตัวกลับมาตอบคำถามของวนิดา

          “วันนี้เราไปดูตัวมา” อคิราห์หน้าเคร่งเครียด แล้วกระแทกลมหายใจแรงๆ ความกังวลเผยชัดในดวงตา “ม้าจะให้เราแต่งงานให้ได้เลย แล้วก็บอกว่าเราต้องมีหลานให้ เราไม่รู้จะทำยังไง”

          เขาไม่อาจหลีกเลี่ยงคำสั่งของมารดาได้อีกแล้ว เมื่อท่านได้คำขาดมาจากอาม่าเช่นกัน งานนี้จึงหมดหนทางจะดิ้นหนี อคิราห์ยกมือขึ้นมากุมขมับกับสิ่งที่ต้องเกิดขึ้น

          “เราจะไปโบ๊ะบ๊ะกับผู้หญิงยังไง...ไม่รู้ต้องไปทำกันอีท่าไหน” เขาไม่เคยทำมาก่อน ไม่รู้ว่าจะเริ่มอย่างไรดี

          วนิดาขบเม้มปากอย่างแรง พูดอะไรไม่ออก เพราะสิ่งที่เธอกลัวได้เกิดขึ้นแล้วจริงๆ ขณะที่อคิราห์ยังไม่เลิกร่ายยาว

          “นี่เราก็โทร.ไปปรึกษายัยนัทมาแล้ว มันแนะนำให้เราลองเปิดใจดู และถ้าเราอยากรู้จริงๆ ว่าเป็นยังไงก็ให้ลองลงสนามดูก่อน ลองโบ๊ะบ๊ะน่ะ” อคิราห์พูดถึงธนัชชา เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มสมัยเรียนมหาวิทยาลัย

          “กับผู้ชายเหรอ”

          “โธ่ ยัยหนูนิด กับชะนีสิ”

          เขาจะลองกับผู้ชายไปทำไมในเมื่อต้องแต่งงานกับผู้หญิง อยากจะยื่นมือไปหยิกเอวคนที่ถามไม่คิดเสียจริง แล้วนึกหนักใจที่อาม่าอยากได้เหลนสายเลือดแท้ๆ ห้ามอุ้มบุญหรือรับบุตรบุญธรรมเด็ดขาด

          “แบบลองวันไนต์ดูน่ะ หาผู้หญิงที่ชอบผู้ชายแบบออกสาว บางทีได้ลองแล้วเราอาจจะชอบก็ได้ หลายๆ คู่ก็เริ่มการเดตกันแบบนี้ พอคลิกกันแล้วก็พัฒนาความสัมพันธ์ต่อไปเรื่อยๆ ถึงแต่งงานก็มี” อคิราห์อธิบายเพิ่ม แต่ก็รู้ว่าไม่ใช่ทุกคู่ที่จะจบแบบนั้น ทว่าหากโชคดีเขาอาจจะได้ลูกสะใภ้ไปฝากมารดาที่กลัวจะได้ลูกเขยแทนก็ได้

          “อี้ไม่กลัวเหรอ...” วนิดาควานหาเสียงตัวเองแทบไม่เจอเมื่อได้ยินถ้อยคำของเพื่อนสนิท ใจหวังให้อีกฝ่ายกลัวแล้วล้มเลิกความคิดนี้

          “ไม่ เราตัวใหญ่ขนาดนี้จะไปกลัวใคร และคืนนี้เราก็นัดไว้แล้วด้วย” อคิราห์หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาโชว์แอปพลิเคชันหาคู่ให้เพื่อนเห็น ก่อนจะขยิบตาบอกอย่างตื่นเต้นผสมไปด้วยความตื่นกลัวนิดๆ

          “คืนนี้เราจะไปโบ๊ะบ๊ะ...”

          วนิดานิ่งไปอีกครั้ง หัวใจเริ่มตีบตันและหนักอึ้ง ดวงตาแดงก่ำ

          “ทำไมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ล่ะ เราไม่ได้ไปออกรบเสียหน่อย” มันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น เขาพร้อมจะเปิดใจและลองดูสักตั้ง บางทีอาจได้ค้นพบอีกหนึ่งความชอบของตัวเองก็ได้

          ส่วนวนิดานั้นกำลังจะร้องไห้จริงๆ ดั่งอคิราห์ตั้งคำถาม เมื่อคนที่เธอแอบรักกำลังจะไปนัดเดตและมีความสัมพันธ์กับคนอื่น พลันกัดปากอย่างแรงที่เธอนั้นหลงรักเพื่อนสนิทตั้งแต่อีกฝ่ายยกเก้าอี้ทุ่มผู้ชายที่เข้ามาลวนลามเธอ

          รักที่ไม่มีทางเป็นไปได้

          “วันนี้ตารางงานเราไม่มีอะไรแล้วเนอะ” อคิราห์ลุกพึ่บขึ้น คล้ายอยากมาระบายให้เพื่อนฟังเท่านั้น

          “อี้จะไปแล้วเหรอ...” วนิดาครางถาม ทำอะไรไม่ถูกเข้าไปใหญ่

          “ใช่น่ะสิ เราจะต้องไปซื้อถุงยางก่อน และต้องเตรียมตัวสำหรับคืนนี้ด้วย” เขาต้องใช้เวลาสักหน่อย เพราะคืนนี้งานยากแน่นอน

           “เราไปก่อนนะ ถ้าดีพรุ่งนี้เช้าจะมาเม้าท์ให้ฟัง” มือขาวนุ่มยกขึ้นโบกร่ำลาเพื่อน ก่อนเดินหายไปอย่างเร็วไว ทิ้งให้คนฟังยืนตัวแข็ง หัวใจชาหนึบ ไม่ถึงนาทีน้ำตาเม็ดกลมๆ ก็ร่วงหล่นลงมาเปียกแก้มนุ่ม

          “ฮื่อ”

          วนิดาไม่รู้จะทำอย่างไรดี จะสารภาพรักก็ไม่ได้เพราะกลัวเสียเพื่อน แต่สุดท้ายเธอก็ต้องเสียอคิราห์ไปจริงๆ หญิงสาวได้แต่ยืนเสียใจอยู่ตรงนั้นกับความไม่กล้าพอของใจตัวเอง