บทที่ 3

บทที่ 3

          อคิราห์ที่สวมเสื้อเชิ้ตสีอ่อน กางเกงสแล็กส์สีเข้มมาสายไปเกือบสิบนาที เจ้าตัวเดินไปหยุดยังโต๊ะของเลขาฯ คนสนิทที่วันนี้มาทำงานตามปกติ จังหวะเดียวกันนั้นดวงหน้าหวานก็เงยขึ้นมาสบสายตา

          พวงแก้มของวนิดาแดงระเรื่อนิดๆ แต่แววตายังมีความรู้สึกผิดขังอยู่ แล้วส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้คนที่จิกตามองกัน

          อคิราห์สะบัดหน้าหนีคนที่ทำให้เขาขึ้นแล้วต้องปลอบประโลมตัวเองอยู่นานกว่าจะข่มตาลงนอนได้       

          “เราซื้อหมูปิ้งมาฝากอี้ด้วยนะ”   

          วนิดารู้ถึงวิธีง้ออคิราห์ดี มือเล็กหยิบถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งที่ตนรีบไปต่อแถวซื้อแต่เช้ามายื่นให้

          “วันนี้ไม่ได้ผลหรอกย่ะยัยหนูนิด” อคิราห์มองหมูปิ้งเจ้าประจำที่เขาชอบกิน จังหวะหนึ่งแอบกลืนน้ำลายลงคอแต่ยังเชิดหน้าขึ้น

          “โธ่อี้จ๋า อย่างอนนิดเลยนะ”

          วนิดาหน้าจ๋อย รู้ว่าอคิราห์ไม่ได้โกรธจริงจัง แต่อาจจะมีงอนบ้าง เพราะขนาดตัวเธอกลับไปถึงห้องยังนั่งหน้าแดงอยู่ตั้งนาน

          “ชิ”

          อคิราห์เบะปากใส่ ยกมือขึ้นกอดอก

          “เราง้อ” วนิดายังไม่ยอมแพ้ ทำแก้มป่องหวังให้อคิราห์นั้นใจอ่อน

          “ง่ายไป” อคิราห์ว่า หนนี้วนิดาต้องง้อเขายากสักหน่อย ปกติแล้วแค่ยัยตัวเล็กทำหน้าเศร้า ใจเขาที่พองขยายด้วยอารมณ์กรุ่นๆ ก็หดเล็กเท่ากับมดตะนอยแล้ว

          “แล้วอี้อยากได้อะไร นิดจะรีบหามาให้เลย”  เธอถามหน้าอ้อน ตั้งใจจะหามาให้ทุกอย่างตามอีกฝ่ายปรารถนา

          “ลิปแบบที่เธอใช้แล้วปากนุ่ม นิดต้องซื้อให้เรา”

          “ได้ๆ พรุ่งนี้นิดไปซื้อให้เลย”

          “เราจะเอาวันนี้” อคิราห์ย้ำถึงความต้องการ

          “งั้นเดี๋ยวตอนเที่ยงนิดแว้บไปซื้อให้ แล้วอี้อยากกินโดนัทร้านโปรดด้วยไหม นิดจะได้ซื้อให้ด้วย”

           ไม่ห่างจากบริษัทมีห้างสรรพสินค้าชื่อดังอยู่ วนิดาจะเรียกรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างให้พาเธอแว้นไปซื้อในช่วงเวลาพักเที่ยง

          “เราอยากกินไอติมร้านโปรดของเธอ บ่ายๆ ไปกินกัน แล้วเธอค่อยซื้อลิปให้เรา”

          “เอาแบบนั้นก็ได้”

          จากนั้นอคิราห์ก็เดินหายเข้าไปในห้องทำงาน ส่วนวนิดาพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก นึกอยากกินไอศกรีมร้านโปรดอยู่เหมือนกัน เพราะช่วงนี้ไม่มีเวลาไปเลย และอีกไม่นานก็คงจะยุ่งกว่านี้แน่ แพราะบริษัทกำลังจะเปิดตัวลิปสติกคอลเลกชันใหม่

          ในช่วงสิบโมงเช้าทีมการตลาดก็มาขอเข้าพบอคิราห์ เมื่ออยู่ในโหมดทำงานเขาก็มีสีหน้าจริงจัง เพราะอยากให้ทุกอย่างออกมาเพอร์เฟกต์ที่สุดเท่าที่จะทำได้ กว่ามารดาจะยอมอ่อนข้อให้ไม่ใช่เรื่องง่าย ส่วนกับบิดาไม่ค่อยได้พบหน้ากันสักเท่าไร เป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยเด็กแล้ว

          หากให้เลือกงานกับลูกๆ แน่นอนว่าบิดายินดีที่จะผิดนัดกับพวกเขานับครั้งไม่ถ้วน จนเขาและพวกพี่ๆ ชินชา ที่ผ่านมาตนจึงไม่เคยคิดผิดนัดใคร

          พอถึงช่วงเวลาบ่ายสองโมงครึ่ง อคิราห์ก็ก้าวเท้าออกจากห้องทำงานไปยืนกดดันวนิดา

          “อีกห้านาทีอี้ ขอเราส่งเมลก่อน”

          วนิดารีบกดส่งเมลคอนเฟิร์มงานกับลูกค้าหลังตรวจเช็กอย่างละเอียดแล้ว ก่อนจะกดปิดคอมพิวเตอร์แล้วคว้ากระเป๋าสะพายพาดบ่า

          “ไปกัน เราเสร็จแล้ว” เธอบอกพร้อมออกก้าวเดิน โดยมีอคิราห์เดินตาม

          “ปกตินิดซื้อลิปนั่นที่ไหน”

          “มันเป็นลิปมาส์กก่อนนอนนะ” โดยปกติแล้วหากเป็นลิปสติกก็ไม่พ้นใช้ของบริษัทตัวเอง เว้นเสียแต่พวกมาส์กบำรุง       

          “นั่นแหละ”      

          ไม่ว่าจะเป็นลิปสติกแบบไหน เขาก็อยากได้ หากมันจะช่วยทำให้ปากนั้นนุ่มนิ่มอิ่มน้ำเหมือนกับของวนิดา ในอนาคตเขาก็มีแพลนจะทำลิปมาส์กบำรุงปากออกขายเหมือนกัน แต่คงอีกนานพอควร เพราะต้องผ่านกระบวนการศึกษาและทดลองอีกหลายขั้นตอน

          “มันก็มีขายทั่วไปแหละ”

          “เค เสียดายที่ยัยนัทไม่ว่าง แต่พรุ่งนี้มันว่าจะเข้ามาหาพวกเราแทน”        

          อคิราห์ได้ลองโทร.ไปชวนเพื่อนสนิทอีกคนแล้ว แต่รายนั้นขอปฏิเสธ เพราะว่ามีนัดไปกินข้าวกับครอบครัวของสามี

          เมื่อนั่งลงบนเบาะในรถมินิคูเปอร์แล้วอคิราห์ก็ขับเคลื่อนรถออก เปิดเพลงฟังคลอไปด้วยตามประสาคนที่ชอบร้องเพลง หนำซ้ำยังเป็นแฟนคลับของนักร้องหลายคน ทั้งทีพ็อป เคพ็อป กระทั่งกดบัตรคอนเสิร์ตสู้กับระบบและผู้คนที่แย่งชิงมหาศาลก็เคยมาแล้ว

          อคิราห์จำได้ว่าครั้งนั้นธนัชชาถึงกับไปบนบานศาลกล่าว ว่าจะวิ่งรอบมหาวิทยาลัย เล่นเอาเขาและวนิดาถึงกับหอบแฮก ส่วนเจ้าตัวไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไร เพราะเป็นนักกีฬา

          “เรากินติมก่อนนะ แล้วจะได้เดินย่อยตอนซื้อลิป” อคิราห์มักพาวนิดาไปกินไอศกรีมร้านโปรดก่อนทำสิ่งอื่นเสมอ