บทที่ 3 (02)

เมื่อไปหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ในร้านไอศกรีมชื่อดังแล้วอคิราห์ก็เอ่ยสั่งทันที โดยไม่ต้องเรียกดูใบเมนู

          “เอาเป็นช็อกโกแลตหนึ่งที่ครับ แล้วหนูนิดเป็นสตรอว์เบอร์รีเพิ่มวิปครีมเหมือนเดิมเนอะ”

          วนิดาพยักหน้าตอบรับคนที่รู้ใจกันแทบทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องที่เธอแอบปกปิดเอาไว้ พอนึกถึงปากก็ขบเม้มแน่น ก่อนต้องดึงตัวเองออกมามองคนที่ส่งเสียงเรียก

          “ตัว”

          “ว่าไง”

          “บ้านนั้นมาตามขอเงินเธอหรือเปล่า”

          “ไม่”

          วนิดารู้ดีว่าบ้านนั้นหมายถึงมารดาของเธอและครอบครัวใหม่ที่มักจะมาขอเงิน งานการไม่ค่อยทำ อีกทั้งมีนิสัยชอบหยิบยืมเงินคนอื่นไปทั่ว       

          ส่วนบิดาของเธอแยกทางกับมารดาตั้งแต่เธออายุได้เพียงเจ็บขวบ กระนั้นท่านก็คอยส่งเงินมาให้ใช้ตลอด กระทั่งท่านเสียไปด้วยอุบัติเหตุตอนเธอเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่สี่ ทว่าเงินส่วนใหญ่นั้นก็ถูกมารดานำไปลงขวดเสียหมด

          เธอเกือบจะไม่ได้เรียนต่อในชั้นปีที่ห้า โชคดีที่คุณย่ารู้เรื่องเข้าจึงขอรับเธอไปเลี้ยงแทน แลกกับเงินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่ง

          “โล่งอกไป” เพราะเห็นวนิดาขบปากคล้ายกังวลเลยนึกห่วงจึงถามอีกครั้ง ขณะสายตายังเฝ้ามองอยู่ที่ดวงหน้าหวานสวย แล้วจดจ่ออยู่ที่บางอย่าง

          “อี้”

          เวลาผ่านไปชั่วครู่วนิดาก็ส่งเสียงเรียกคนที่เอาแต่จ้องหน้าเธอ แล้วยื่นมือไปสะกิด

          “อะไรหนูนิด”

          “ไอติมมาแล้ว ไม่กินเดี๋ยวก็ละลายหมด”

          “กินๆ”

          อคิราห์หยิบช้อนคันเล็กขึ้นมาตักไอศกรีมรสช็อกโกแลต แล้วยื่นช้อนไปปาดวิปครีมของเพื่อนมาใส่ปากอีกด้วย ทำให้ได้รับค้อนวงโตกลับมา ที่จริงเขาจะสั่งมันเพิ่มก็ได้ แต่การได้แย่งวนิดานั้นทำให้รู้สึกอร่อยกว่า

          วนิดาคิดไว้แล้วเชียวว่าต้องออกมาเป็นแบบนี้ แล้วนั่งกินของโปรดไปเรื่อยๆ จนอิ่ม จึงพากันเดินไปยังร้านเครื่องสำอางชื่อดังที่รวบรวมสินค้าหลากหลายแบรนด์ไว้ รวมถึงแบรนด์ของอคิราห์ด้วย

          ทั้งสองแวะไปดูสินค้าของบริษัทก่อน พอเห็นว่าบางตัวหมดเกลี้ยงจากเชลฟ์ก็ยิ้มแก้มปริ ช่วยเติมเต็มพลังและกำลังใจในการทำงานนี้ต่อไป

          “อันนี้ที่เราใช้...” วนิดาพาอคิราห์เดินมาหยุดอยู่ตรงลิปมาส์ก

          “แล้วของหนูนิดจะหมดหรือยัง เราจะได้ซื้อให้ด้วยเลย”

          “ยัง อีกนาน แล้วไหนว่าจะให้เราซื้อให้ไง” เธอเพิ่งสั่งออนไลน์ไปเมื่อไม่นาน ในตอนนั้นมีจัดโพรโมชันซื้อหนึ่งแถมหนึ่งพอดี

          “ได้กินไอติมกับเธอก็หายงอนแล้ว แต่เดี๋ยวนิดไปช่วยเราเลือกรองเท้าสักคู่สิ เราอยากได้คู่ใหม่” แววตาของอคิราห์มีรอยยิ้ม ท่าทางนั้นมีความตื่นเต้นผสมอยู่    

          “อี้เพิ่งซื้อไปไม่นานนี้ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงอยากได้อีกล่ะ” วนิดาถามอย่างใคร่รู้ เพราะก่อนหน้านี้ราวหนึ่งเดือนอคิราห์เพิ่งใส่รองเท้าคู่ใหม่มาอวดเธอ

          “ก็คืนนี้เรามีเดตไง”

          “อี้ยังจะไปอีกเหรอ”     

          “ไปสิ เราไม่ใช่คนที่ชอบผิดนัด เรารับปากพี่เขาไว้แล้ว” เขาไม่อยากทำเหมือนบิดา วนิดาเองก็รู้ดี

          “แต่ไหนว่าจะ...กับเราไง” วนิดาบอกเสียงเบา สีหน้าคัดค้านการกระทำของอคิราห์

          “ไม่เอาแล้ว...” อคิราห์ส่ายหน้าเร็วไว

          “ไหนว่าไม่โกรธนิดไง” หญิงสาวทวงถาม

          “ไม่โกรธ แต่เข็ดย่ะ เราขอบาย แล้วก็ไม่ต้องมาทำหน้าเศร้า เราไม่ใจอ่อนหรอก”   

          อคิราห์ยืดอกขึ้นทำท่าจริงจัง แล้วพยายามห้ามใจไม่ให้อ่อนยวบ ไม่รู้ทำไมถูกวนิดาอ้อนทีไร หัวใจถึงยอมง่ายเสียเหลือเกิน แต่งานนี้เขาจะทำใจให้แข็งโป๊กเหมือนหิน

          “อี้ ถ้าพี่เขาเป็นคนไม่ดีล่ะ” วนิดาหาเหตุผลมาแย้ง หัวใจทั้งห่วงและหวง

          “หนูนิดน่ะคิดมากไปแล้ว เดี๋ยวเราเปิดรูปพี่เขาให้ดูดีกว่า” เขาว่าวนิดากลัวไปเกินเหตุ ทั้งที่ในตอนแรกตนก็หวั่นๆ อยู่ไม่น้อย แล้วหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดเข้าแอปพลิเคชันหาคู่ เปิดภาพของคู่เดตในค่ำคืนนี้ให้เพื่อนเห็น

          “พี่เขาสวยไหมนิด...เราว่าหน้าพี่เขาดูสวยเก๋ดี แถมยังไว้ผมเหมือนกับเราอีก ที่สำคัญพี่เขาเป็นเมกอัปอาร์ทิสด้วยนะ เข้าทางเราเลย เราว่า...เราอาจจะชอบพี่เขาก็ได้” เมื่อก่อนเขาตัดผมสั้น แต่เดี๋ยวนี้ไว้ยาวประบ่าแล้วมัดรวบให้ดูเซอร์ๆ เท่ๆ

          วนิดาไม่อยากมองพิจารณารูปภาพในสมาร์ตโฟนของอคิราห์เลย หัวใจมีอาการบีบรัดจนเจ็บ ขณะที่สมองเหมือนชอร์ตไปจนคิดอะไรไม่ออก

          “หนูนิด ทำไมนิ่ง”

          อคิราห์ชักใจไม่ดี เมื่อเห็นวนิดานิ่งไปราวกับเจอกับเรื่องที่ทำให้เสียใจ ก่อนจะหรี่ตามองพร้อมยกนิ้วขึ้นชี้

          “อย่าบอกนะว่าหึงหวงเรา”

          “ถ้าเราหึงกับหวงล่ะ”