บทที่ 3 (03)

          “ถ้าเราหึงกับหวงล่ะ”    

          หญิงสาวดึงสติกลับมาตอบไปเสียงหนัก หรือว่าเธอควรสารภาพรักออกไปตอนนี้เลย จังหวะนั้นก็ได้ยินเสียงเล็กแหลมแว่วมา “นิดมาหึงหวงอะไรกับเพื่อนยะ เราเคยสัญญาแล้วไงว่าเราจะเป็นเพื่อนกับนิดตลอดไป เราไม่ทิ้งนิดแน่นอน” เขาเข้าใจว่าวนิดาอาจกังวลว่าจะถูกทิ้ง ถูกเลิกคบเหมือนที่เคยเจอมาในวัยเด็ก

          “อี้ ถ้าเป็นเพราะนิดรักอี้ล่ะ...” วนิดากลั้นใจพูดออกไป ทั้งกลัวและกล้า ด้วยไม่อยากเสียอคิราห์ให้ใคร ทว่าพูดออกมาได้เพียงสองคำก็ถูกสวนมาด้วยคำหนักๆ

          “หรือเราเป็นเพื่อนที่ไม่ดีของนิด ถึงไม่ยอมเชื่อใจเรา” อคิราห์อยากให้วนิดาลองทบทวนดู เขาเคยทำแบบนั้นหรืออย่างไร

          วนิดาพูดไม่ออกเมื่อเจอกับปมในใจ และมันเป็นสิ่งที่ฉุดรั้งเธอให้จมอยู่กับความไม่กล้า เพราะกลัวจะสูญเสียอคิราห์ไป การถูกเพื่อนถอยห่างมันเป็นรอยแผลฝังลึก แต่ก็ไม่เคยคิดโกรธ เพราะสาเหตุก็มาจากพฤติกรรมของครอบครัวที่เธอห้ามเท่าไรไม่เคยยอมฟัง

          เวลานี้วนิดากำลังรู้สึกเหมือนเป็นคนเห็นแก่ตัว เธอฝืนใจอคิราห์ คนที่เป็นเพื่อนที่ดีให้กันมาเสมอ ด้าน

เจ้าของร่างสูงรีบเปลี่ยนเรื่องคุยให้บรรยากาศดีขึ้น

          “ว่าแต่แก้มหนูนิดก็นุ่มนะ ใช้อะไรเหรอ เราอยากใช้บ้าง” เขาชม ด้วยหวังว่าเพื่อนจะยิ้มออก แล้วถามย้ำ “นิดใช้อันไหน...”

          วนิดาเดินอย่างเชื่องช้าไปหยุดยังเชลฟ์ที่มีครีมยี่ห้อหนึ่งวางอยู่

          “อันนี้”  

          มือเล็กหยิบมันแล้วยื่นให้กับคนที่อยากได้ วินาทีนั้นอคิราห์ก็ยกมือขึ้นเท้าเอว

          “หนูนิด นี่มันครีมทาส้นเท้า เธอจะบอกว่าผิวหน้าเราเหมือนส้นเท้าเหรอ”

          “นิดขอโทษ นิดได้ยินผิด” วนิดาก้มหน้าลงอย่างขอโทษ ด้วยตอนนี้เธอสมองเบลอ หูอื้อไปหมด ก่อนจะรีบเดินไปหยิบครีมบำรุงผิวหน้าที่ช่วยให้ผิวนุ่มเด้งมาให้อคิราห์หนึ่งกระปุก

          ฝ่ายอคิราห์ไม่ได้ถือสาอะไร เมื่อได้ของที่ต้องการแล้วก็เดินไปจ่ายเงิน ก่อนจะลากพาวนิดาไปยังร้านรองเท้าร้านประจำ แต่กลับต้องผิดหวังเมื่อพบว่าร้านปิด

          “เดี๋ยวเราใส่คู่ที่เพิ่งซื้อมาไปก็ได้” อคิราห์นึกเสียดาย “งั้นเรากลับกันดีกว่า เราไปส่งหนูนิดเอง”

          “อื้อ”

          หญิงสาวครางรับไปเสียงเบา หัวใจรู้สึกอ่อนแรงเหลือเกิน ตลอดทางจึงค่อนข้างเงียบ แต่ก็ยังฝืนยิ้มให้เพื่อนที่พยายามชวนคุยไม่หยุด กระทั่งไปถึงหอพัก หัวใจดวงเล็กก็ต้องรู้สึกเหนื่อยกว่าเดิม ขณะเสียงเล็กแหลมดังขึ้นทันทีอย่างไม่พึงพอใจ  

          “หนูนิด นั่นมันไอ้พวกคนจัญไรนี่” ดวงตาคมเข้มมองแรงตรงไปยังคนที่กำลังยืนอยู่หน้าทางเข้าประตูหอพัก เป็นผู้ชายที่อายุราวห้าสิบปลายๆ กับเด็กหนุ่มที่อายุย่างเข้ายี่สิบปี ความโล่งใจก่อนหน้าหายไปในพริบตา

          “อี้”

          วนิดาร้องค้านเบาๆ แล้วมองไปยังพ่อเลี้ยงกับน้องชายต่างสายเลือดที่ชอบมารีดไถเงินเธอเป็นประจำ แม้จะไม่เคยได้กลับไปก็ยังไม่ยอมเลิกรา ส่วนมารดาเวลานี้ก็คงไม่พ้นเมาหัวทิ่มอยู่ที่บ้านเช่า

          “ก็จริงนี่ เป็นวิญญาณเร่ร่อนหรือไง ไม่ไปผุดไปเกิดเสียที” อคิราห์ไม่ได้พูดผิดตรงไหนเลย คนพวกนี้มีวีรกรรมมากมาย จำได้ว่าตอนที่เขาเริ่มสนิทกับวนิดา ครอบครัวของเจ้าตัวแวะมาหา หลังถูกคนเป็นย่ารับมาเลี้ยง

          วนิดาดีอกดีใจมากที่มารดามีความคิดถึงให้กัน อีกทั้งยังมารับไปกินข้าวด้วย แต่วันรุ่งขึ้นอคิราห์กลับพบว่าเพื่อนมีรอยช้ำที่ตัว ต้องรีดเอาคำตอบอยู่นานกว่าจะได้รู้ว่าเจ้าตัวถูกมารดาและพ่อเลี้ยงทุบตี เพราะไม่ยอมทำตามคำสั่งที่ให้มาหลอกเพื่อนๆ ว่าป่วย แล้วขอหยิบยืมเงินไปเป็นค่ารักษา

          วนิดาที่เสียใจมามากแล้วจึงทำใจแข็งตัดขาดจากกัน แต่คนพวกนี้ก็ไม่เคยลดละความพยายาม และยังตีโพยตีพายหาว่าวนิดาเนรคุณ เขาคิดแล้วก็หงุดหงิดใจแล้วตัดสินใจหักพวงมาลัยวนรถออกทางเดิม นั่นทำให้ได้ยินคำถาม

          “อี้จะพาเราไปไหน”

          “คืนนี้ไปนอนห้องเรา” เขาปล่อยให้วนิดาเดินลงไปเจอคนไร้จิตสำนึกไม่ได้หรอก