บทที่ 4

มุมมองของอบิเกล

“ยังจะแก้ตัวอยู่อีกเหรอ” เสียงทุ้มของไรอันทอดยาวทุ้มต่ำอย่างเย้ยหยัน “เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะลืมคนที่ช่วยดึงเธอขึ้นมาจากความยากจน เงินสามสิบล้านบาทก็คือสามสิบล้านบาทนะ อบิเกล”

ฉันยังคงก้มหน้า ความคิดตีกันวุ่นวายไปหมด ทำไมฉันถึงไม่หาข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทมาก่อนนะ ฉันแค่ไปสัมภาษณ์กับฝ่ายบุคคลเท่านั้น ไม่เคยคิดเลยว่าซีอีโอของบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งนี้จะเป็นผู้ชายที่ฉันเคยแต่งงานด้วยจากข้อตกลงอันสิ้นหวังเมื่อห้าปีก่อน

“ฉะ... ฉันขอโทษค่ะ!” ฉันพูดตะกุกตะกัก “คุณย่าของคุณบอกว่าการแต่งงานจะถูกยกเลิกหลังจากสองปี ตอนนี้ผ่านมาตั้งห้าปีแล้ว มันก็น่าจะจบไปแล้วสิ” แม้แต่ตอนที่พูดออกไป ฉันก็ยังรู้ว่าคำพูดตัวเองฟังดูไร้เดียงสาแค่ไหน

เขาหัวเราะสั้น ๆ อย่างไร้อารมณ์ขัน “เธอคิดว่าการยกเลิกการสมรสในฟิลวาเนียทำงานแบบนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ อบิเกล”

ท้องไส้ของฉันปั่นป่วน เขาต้องการอะไรจากฉันกันแน่ ตอนนั้นมันก็แค่ข้อตกลงง่าย ๆ ที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ เขาต้องการเจ้าสาวตัวแทนเพื่อรักษาหน้า ส่วนฉันต้องการเงิน แล้วทำไมจู่ ๆ ฉันถึงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนผิดในเรื่องนี้ไปได้

“ละ... แล้วคุณต้องการอะไรล่ะ” ฉันถามด้วยเสียงสั่น “ถ้าคุณอยากแต่งงานกับคนอื่น ฉันก็ไม่ว่าอะไร ถ้ายกเลิกการสมรสไม่ได้ ฉันจะเซ็นอะไรก็ได้ที่คุณต้องการ จะให้เซ็นข้อตกลงว่าฉันจะไม่รบกวนหรือเรียกร้องอะไรจากคุณก็ได้”

เขาแหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง เสียงนั้นก้องไปทั่วห้องทำงานกว้างจนฉันสะดุ้ง หมอนี่เป็นบ้าไปแล้วหรือไง ฉันเริ่มรู้สึกอยากตบรอยยิ้มน่าหมั่นไส้นั่นให้หายไปจากหน้าเขาเต็มทีแล้ว

“ที่รัก... ที่รัก” เขาส่ายหน้าพลางทำเสียงตำหนิ “ดูเหมือนเธอจะยังไม่โตขึ้นเลยนะ ยังเป็นเด็กสาวอายุสิบแปดคนเดิมที่คิดว่าแค่รับเงินแล้วก็หนีไปได้”

ฉันถึงกับพูดไม่ออก

“ถ้างั้นคุณคาดหวังอะไรล่ะ” ในที่สุดฉันก็ระเบิดออกมา ความหงุดหงิดเอาชนะความกลัวจนหมด “คุณย่าของคุณบอกว่าฉันเป็นแค่เจ้าสาวตัวแทน! มันไม่ใช่การแต่งงานจริง ๆ ฉันไม่เคยเจอคุณมาก่อนด้วยซ้ำ! ฉันเชื่อเธอตอนที่บอกว่าจะยกเลิกการแต่งงานให้”

รอยยิ้มเยาะของเขายิ่งกว้างขึ้น “เธอคิดแบบนั้นสินะ แล้วรู้ไหมว่าฉันโกรธแค่ไหนตอนที่เธอหายตัวไป เธอยังไม่ได้ทำหน้าที่ภรรยาของฉันเลยด้วยซ้ำ จู่ ๆ ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย”

ดวงตาของฉันเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ ฉันต่างหากที่โชคดีแล้วที่หนีมาได้ แค่คิดว่าเขาอาจอ้าง “สิทธิ์ของสามี” แล้วพรากความบริสุทธิ์ของฉันไปก็ทำให้รู้สึกคลื่นไส้ โดยเฉพาะหลังจากเพิ่งเห็นภาพเขากับเลขาของตัวเองมากับตา

“งั้นก็ไปคุยกับมาดามอามาราสิ!” ฉันยืนกราน พยายามเบี่ยงความสนใจของเขาออกจากตัวเอง “คนที่ฉันทำข้อตกลงด้วยคือเธอ”

เขาหัวเราะอีกครั้ง สายตาค่อย ๆ กวาดมองทั่วร่างฉันอย่างจงใจจนขนลุก ฉันถอยหลังหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ

“ถ้า... ถ้าคุณไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว ฉันต้องกลับไปทำงานก่อน ไว้ฉันค่อยกลับมาเอาเอกสารที่ต้องให้คุณเซ็นทีหลัง” ฉันไม่รอคำตอบ รีบหมุนตัวแล้วแทบจะวิ่งหนีออกจากห้องทำงานของเขา หัวใจเต้นกระหน่ำอยู่ในอก

เขาไม่ได้เรียกฉันกลับไป และตลอดทางที่เดินกลับแผนก ฉันก็ยังอยู่ในอาการมึนงง

“ว่าไง เขาเล่นงานเธอยับอีกแล้วเหรอ” คาร์เมนถามทันทีที่ฉันเดินโซเซผ่านประตูเข้ามา

ฉันส่ายหน้า พลางพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ

“เดี๋ยวก็ชินเอง” เซดีพูดเสริมพร้อมถอนหายใจอย่างเห็นใจ “เจ้านายเราอารมณ์ร้ายมาก แทบไม่มีวันไหนที่เขาไม่ตะโกนใส่ใครเลย”

“เขา... เป็นแบบนั้นตลอดเลยเหรอ” ฉันลังเล ก่อนคำถามจะหลุดออกมาโดยไม่ทันห้าม “ฉันหมายถึง เป็นเรื่องปกติเหรอที่เขาจะ... มีเซ็กซ์... ในห้องทำงาน”

สายเกินไปที่จะถอนคำพูดแล้ว ดวงตาของทั้งสองคนเบิกกว้างจนแทบถลน

“เธอเห็นเขาเหรอ” คาร์เมนกระซิบพลางโน้มเข้ามาใกล้ “กับเลขาของเขาใช่ไหม นั่นคือเหตุผลที่เธอทำหน้าเหมือนเห็นผีตอนกลับมาสินะ”

ฉันทำได้เพียงพยักหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก

ทั้งคู่สบตากันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เรื่องนี้แหละที่พวกเราพยายามเตือนเธอ อบิเกล” คาร์เมนพูดเสียงเบาอย่างจริงจัง “นอกจากจะอารมณ์ร้ายแล้ว เจ้านายเรายังมี... ชื่อเสียงเรื่องผู้หญิงด้วย โดยเฉพาะพวกเลขาของเขา เขาเปลี่ยนผู้หญิงเหมือนเปลี่ยนกระดาษทิชชูเลย”

ฉันอ้าปากค้าง คำยืนยันนั้นทั้งน่าตกใจและไม่น่าแปลกใจในเวลาเดียวกัน

“งั้นเขาก็... เป็นพวกชอบล่าเหยื่อเหรอ” ฉันถาม

“ก็ไม่เชิงหรอก” เซดีแทรกขึ้นมาด้วยสีหน้าลำบากใจ “จะโทษเขาฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ ผู้หญิงที่เข้าหาเขาส่วนใหญ่ก็หวังได้เสี่ยเลี้ยงหรืออยากเลื่อนตำแหน่งเร็ว ๆ กันทั้งนั้น ส่วนเจ้านายเรา... เอ่อ เขามีความต้องการทางเพศสูง ถ้ามีคนเสนอตัว เขาก็ไม่ปฏิเสธ”

“แล้วเขาไม่เคย... แบบว่า... ทำใครท้องบ้างเหรอ” ฉันถามอย่างตกใจ

ทั้งคู่ส่ายหน้ารัว “ไม่มีทาง เขาระวังเรื่องนี้มาก” คาร์เมนตอบตรง ๆ “เขาใช้ถุงยางทุกครั้ง ถึงจะเป็นเพลย์บอยตัวพ่อ แต่เรื่องนี้เขาควบคุมตัวเองเข้มมาก ไม่ใส่ถุงยางก็ไม่มีเซ็กซ์”

ฉันกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ภาพไม่น่าดูเหล่านั้นฝังติดอยู่ในสมองจนคงลืมไม่ลงง่าย ๆ

“เพราะงั้นเธอต้องระวังตัวให้ดีนะอบิเกล” คาร์เมนเตือนด้วยน้ำเสียงราวกับพี่สาว “ถ้าไม่อยากให้ชีวิตพัง ก็อยู่ห่างเขาเอาไว้ เธอยังเด็กและมีอนาคต อย่าเผลอเข้าไปติดกับเขาล่ะ”

ฉันพยักหน้าอย่างหนักแน่น สิ่งสุดท้ายที่ฉันต้องการคือการตอบรับการจีบจากผู้ชายอย่างไรอัน ซัมเมอร์ฟิลด์ ฉันไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้องกับโลกของเขาแม้แต่น้อย

ฉันต้องยอมรับว่าเขาหล่อเหลือร้ายจริง ๆ ฉันพอเข้าใจได้ว่าทำไมเหล่าเลขาของเขาถึงถูกล่อลวง และยอมเปลื้องผ้าต่อหน้าเขาในห้องทำงานหรูหรานั่น แต่ผู้ชายดี ๆ หรือผู้นำที่แท้จริงไม่ควรข้ามเส้นแบบนั้นกับพนักงานของตัวเอง

โชคดีที่เซดีกับคาร์เมนเลิกพูดเรื่องนี้และกลับไปทำงาน ฉันทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ เปิดสเปรดชีตสำหรับบันทึกข้อมูลเช็คขึ้นมา แล้วจดจ่อกับงานซ้ำซากตรงหน้าอย่างเต็มที่ ฉันต้องพิสูจน์ตัวเองให้ได้ แสดงให้เพื่อนร่วมงานใหม่เห็นว่าฉันขยันและไว้ใจได้

ฉันมัวแต่จดจ่อกับงานจนสะดุ้งเมื่อคาร์เมนสะกิดแขน “นี่ ถึงเวลาพักเที่ยงแล้ว ไปโรงอาหารกับพวกเรานะ เราจะได้กินไปคุยไป”

ฉันเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง แล้วก็แปลกใจที่เห็นว่าเลยเที่ยงมาแล้ว “เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ” ฉันพูดพลางรีบบันทึกงานและจัดโต๊ะให้เรียบร้อย

เซดียิ้ม “ก็แบบนี้แหละเวลางานยุ่ง ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเธอก็จะชินกับจังหวะการทำงานของที่นี่เอง”

พวกเราสามคนเดินออกจากแผนก แต่เพิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็มีเสียงผู้ชายดังขึ้นจากด้านหลัง “พนักงานใหม่เหรอครับ”

พวกเราหันไปเห็นชายหนุ่มหน้าตาดีจากฝ่ายการตลาดกำลังเดินตรงเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร

คาร์เมนพยักหน้า “ใช่ วันนี้เป็นวันแรกของเธอ มาทำงานแทนเกรซ แทนเนอร์น่ะ”

“แนะนำให้รู้จักหน่อยสิ” เขาพูด แววตาเป็นประกายด้วยความสนใจ

คาร์เมนหัวเราะแล้วดันฉันออกไปข้างหน้าเบา ๆ “อบิเกล นี่รัสเซล เบอร์นาร์ดจากฝ่ายการตลาด รัสเซล นี่อบิเกล สวยใช่ไหมล่ะ”

รัสเซลยื่นมือมา ฉันจึงจับมือทักทายเขา การจับมือของเขามั่นคง และท่าทางก็ดูเป็นมิตรอย่างจริงใจ

“กำลังจะไปโรงอาหารกันใช่ไหม ถ้าผมไปด้วยคงไม่เป็นไรนะครับ” เขาถาม

“แน่นอน ไม่เป็นไร” เซดีตอบ

พอถึงโรงอาหาร พวกเราก็เข้าแถวไปรับอาหาร รัสเซลเสนอจะจ่ายค่าอาหารให้ฉัน แต่ฉันปฏิเสธอย่างสุภาพ ฉันมีงบประมาณจำกัดที่ต้องควบคุมให้ดี และก็ไม่สบายใจที่จะรับของเลี้ยงจากคนที่เพิ่งรู้จักกัน

“งั้นคุณก็เพิ่งเรียนจบเหรอครับ” รัสเซลถามหลังจากพวกเรานั่งลง “โชคดีมากเลยนะที่ได้เข้าทำงานที่อาร์เจเร็วขนาดนี้ ปกติที่นี่ไม่ค่อยรับเด็กจบใหม่ง่าย ๆ หรอก”

ฉันยิ้ม “ฉันก็แค่สมัครผ่านออนไลน์ค่ะ คงโชคดีตอนสัมภาษณ์ เพราะแบบนั้นฉันถึงพยายามเรียนรู้งานทุกอย่างให้เร็วที่สุด ฉันไม่อยากทำให้ทีมต้องผิดหวัง”

คาร์เมนกับเซดีหัวเราะเบา ๆ “แน่นอนสิ” คาร์เมนพูด “เราเป็นทีมเดียวกัน ก็ต้องช่วยเหลือกันให้งานของทุกคนเบาลง”

“แต่รัสเซล” เซดีแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหยอกล้อแต่ตรงไปตรงมา “อย่าเพิ่งมาจีบอบิเกลตั้งแต่ตอนนี้ล่ะ พวกเรารู้ว่าเธอเป็นสเปกคุณ แต่ปล่อยให้เธอปรับตัวกับงานก่อน แล้วค่อยเริ่มตามจีบ”

คาร์เมนหัวเราะลั่น ขณะที่ใบหน้าของรัสเซลแดงจัดขึ้นมาทันที จู่ ๆ เขาก็ดูสนใจพื้นโต๊ะขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“พวกคุณอย่าเพิ่งคิดกันไปเองสิครับ” เขาพึมพำอย่างเห็นได้ชัดว่ากำลังเขิน

“แล้วตอนนี้ฉันก็ยังไม่คิดจะให้ใครมาจีบด้วยค่ะ” ฉันพูดเสริมพลางจิบน้ำผลไม้ “ฉันเพิ่งเริ่มงานเอง ฉันอยากทุ่มเทให้กับงานก่อน เรื่องแฟนเอาไว้ทีหลังก็ได้”

“ได้ยินแล้วนะรัสเซล” คาร์เมนแซว “ดูท่าคุณจะถูกจัดไว้ในเฟรนด์โซนเรียบร้อยแล้ว”

พวกเราสี่คนพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสบาย ๆ เป็นครั้งแรกของวันนี้ที่ฉันรู้สึกผ่อนคลาย เพื่อนร่วมงานของฉันทั้งใจดีและเป็นกันเอง บทสนทนาสนุกสนานของพวกเขาช่วยให้ฉันลืมเรื่องวุ่นวายไปได้ชั่วคราว

ขณะที่ฉันกำลังจะตักอาหารเข้าปากอีกคำ ชายวัยสี่สิบกว่าที่มีสีหน้าเคร่งขรึมก็เดินเข้ามาที่โต๊ะ ตอนแรกพวกเราคิดว่าเขากำลังหาที่นั่ง แต่เขากลับมาหยุดตรงหน้าฉันพอดี

“คุณอบิเกลใช่ไหมครับ อบิเกล ซัมเมอร์ฟิลด์” เขาถามด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ

ฉันตกใจจนแทบทำส้อมหลุดมือ

ซัมเมอร์ฟิลด์เหรอ เขาต้องจำคนผิดแน่ ๆ

“ไม่ใช่ค่ะ ฉันชื่ออบิเกล สก็อตต์” ฉันแก้ให้ พลางเหลือบมองเพื่อนร่วมงาน ทุกคนต่างมีสีหน้างุนงงไม่แพ้กัน

“คุณเป็นพนักงานใหม่ของแผนกบัญชีไม่ใช่เหรอครับ” เขาถามย้ำ

ฉันหันไปมองเซดีกับคาร์เมนก่อนตอบ “ใช่ค่ะ แต่นามสกุลของฉันคือสก็อตต์ ไม่ใช่ซัมเมอร์ฟิลด์”

เขาจ้องฉันอยู่นานจนรู้สึกอึดอัด ก่อนจะเพียงพยักหน้าแล้วเดินจากไป ทิ้งความงุนงงเอาไว้เบื้องหลัง

“แปลกชะมัด” รัสเซลพึมพำ “ผมรู้ว่าเขาเป็นผู้บริหารระดับสูง แต่เมื่อกี้มันแปลกจริง ๆ ทำไมถึงมาตามหาอบิเกล ซัมเมอร์ฟิลด์ นั่นมันนามสกุลของซีอีโอไม่ใช่เหรอ”

ความหวาดหวั่นเย็นเยียบไหลลงมาตามสันหลัง คุณซัมเมอร์ฟิลด์ก็เรียกฉันว่าคุณนายซัมเมอร์ฟิลด์ ตอนอยู่ในห้องทำงานของเขาเหมือนกัน

“บางทีคนฉลาดมาก ๆ ก็เป็นแบบนี้แหละ” คาร์เมนพูดพลางยักไหล่ “คิดอะไรอยู่ในหัวเยอะเกินไป สุดท้ายเลยกลายเป็นคนแปลก ๆ”

ฉันไม่ได้ตอบอะไร เลือกก้มหน้ากินอาหารต่อ พยายามไม่สนใจก้อนความวิตกกังวลที่จู่ ๆ ก็ก่อตัวขึ้นในท้อง

ฉันเกือบกินเสร็จแล้วตอนสังเกตเห็นคาร์เมนกับเซดีจ้องอะไรบางอย่างด้านหลังฉันเขม็ง ฉันจึงหันกลับไปตามสัญชาตญาณ แล้วดวงตาก็เบิกกว้างทันที

ไรอันกำลังก้าวยาว ๆ ผ่านโรงอาหารเข้ามาด้วยสีหน้ามืดครึ้ม ชายคนที่เพิ่งเข้ามาถามฉันเมื่อครู่เดินตามอยู่ด้านหลังเขาหนึ่งก้าว

เลือดในกายเย็นเฉียบเมื่อสายตาเกรี้ยวกราดของไรอันจ้องตรงมาที่ฉัน

“พระเจ้า” เซดีกระซิบเสียงเบาด้วยทั้งความตื่นตะลึงและหวาดกลัว “เจ้านายมา ฉันไม่เคยเห็นเขาเหยียบเข้ามาในโรงอาหารมาก่อนเลย”

ฉันรีบนั่งหลังตรงแล้วจ้องจานอาหารไม่วางตา ความอยากอาหารหายไปจนหมด พลางภาวนาถึงนักบุญทุกองค์ที่พอจะนึกออก ขอเพียงให้จุดหมายของไรอันเป็นที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่โต๊ะของพวกเรา