3 เจ้าหนี้คนสวย

“พี่พา....ยืมเงินหน่อยดิ เท่าไหร่ก็ได้ตอนนี้ ขอร้องล่ะพี่ ให้ผมยืมก่อนได้ไหม” เพลิงเอ่ยเสียงแผ่ว นัยน์ตาสั่นระริกขณะมองไปยังร่างสูงของพี่ชายที่นั่งสงบอยู่ตรงโซฟากลางห้อง

พายุช้อนสายตามองน้องชายช้า ๆ ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอาการใด ๆ ต่อท่าทางร้อนรนนั้นเลยสักนิด เขาวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะกระจกเบา ๆ จนเกิดเสียงดังก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท

“ไม่”

“พี่! แต่มันเรื่องใหญ่เลยนะเว้ย อาป๊าจะไปญี่ปุ่นเย็นนี้ผมมีเวลาแค่สิบห้าวัน ถ้าผมจัดการไม่ทัน....”

“ก็ให้มันเป็นเรื่องใหญ่ไปสิ มึงทำเรื่องเอาไว้เอง พอไฟลนก้นก็วิ่งมาให้คนอื่นช่วย แล้วเมื่อไหร่จะรู้จักคิดก่อนทำ! เงินน่ะกูมี แต่กูจะไม่ให้มึงยืมสักบาท” พายุขัดขึ้นทันควัน น้ำเสียงเข้มงวดและเด็ดขาด

“พี่พายุ...”

“กี่ครั้งแล้วเพลิงที่มึงใช้อารมณ์นำหน้า มุทะลุทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง พอมีปัญหาขึ้นมาก็คิดว่าแค่ใช้เงินแก้แล้วทุกอย่างจะจบ” พายุลุกขึ้นเต็มความสูงมองสบตาน้องชายด้วยสายตาที่แน่นิ่งแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน

“รอบนี้มึงต้องหาทางแก้ปัญหาด้วยตนเอง เพลิง...มึงโตได้แล้ว”

คำปฏิเสธหนักแน่นนั้นตัดรอนความหวังเดียวของเพลิงลงทันที ทิ้งให้ความเงียบและความกดดันเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง เพลิงกำหมัดแน่นด้วยความรู้สึกทั้งสิ้นหวังและอับจนหนทาง ขณะที่พายุได้แต่มองภาพนั้นด้วยความใจแข็ง เพราะรู้ดีว่าหากไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายเผชิญผลจากการกระทำของตัวเองในครั้งนี้ น้องชายของเขาจะไม่มีความรับผิดชอบ ไม่รู้จักสิ้นสุด

หลังออกจากคอนโดฯ พายุไม่ได้มุ่งหน้ากลับไปทำงานทันที แต่กลับขับรถตรงไปยังบริษัทของเจสสิก้า เพื่อนสนิทที่เขาวางใจมากที่สุด

“สวัสดีค่ะคุณพายุ มาพบคุณเจสใช่ไหมคะ เดี๋ยวนั่งรอสักครู่นะคะ” เนเน่ เลขานุการสาวสวยหุ่นตุ้ยนุ้ยเดินหายเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านายสาว

รอไม่นานพายุก็ถูกเชิญตัวเข้าไปในห้อง ภายในห้องทำงานกว้างขวางบนชั้นสูงของตึกพาณิชย์ เจสสิก้าที่อยู่หน้าคอมพิเตอร์ เงยหน้ามองเพื่อนหนุ่มนิดหนึ่งก่อนจะหันไปกด ๆ จิ้ม ๆ แป้นพิมพ์ต่อ

“นั่งรอแป๊ปนะมึง กูขอทำใบเสนอราคาก่อน”

“ตามสบายเลยมึง”

สิบนาทีผ่านไป หญิงสาววางมือจากแป้นพิมพ์ก่อนจะลุกยืนเต็มความสูง ตรงเข้ามานั่งโซฟาเดียวกับพายุ เอียงหน้ามองพายุอย่างสงสัย ไม่บ่อยนักที่พายุจะมาหาเธอถึงที่ทำงานแบบนี้ ส่วนใหญ่เราจะนัดเจอกันตามสถานบันเทิงเริงอารมณ์มากมาย จึงอดสงสัยไม่ได้ว่าเขามาทำไม

“มีอะไรจ๊ะพ่อรูปหล่อของเจส”

“มีเรื่องขอความช่วยเหลือ....”

เจสสิก้านั่งฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของพายุด้วยสีหน้าประหลาดใจ ยิ่งเมื่อฟังถึงจำนวนเงินที่เพลิงกำลังต้องการเพื่อเอาไปแก้ปัญหา ดวงตาคู่สวยก็ยิ่งเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“เงินตั้งมากมายขนาดนั้นเนี่ยนะพายุ!? น้องชายมึงเพิ่งจะเรียนจบเองนะ จะเอาปัญญาที่ไหนหาเงินจำนวนขนาดนี้มาใช้คืนกู? มึงคิดดีแล้วเหรอที่มาขอให้กูช่วยแบบนี้” เจสสิก้าโพล่งออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

“กูคิดมาดีแล้ว เพลิงมันมุทะลุทำอะไรใช้แต่อารมณ์ ไม่เคยคิดถึงผลที่ตามมา พอเกิดเรื่องขึ้นมาก็คิดแค่ว่าเงินจะเสกมทุกอย่างให้จบลงได้ ถ้ากูให้เงินมันง่าย ๆ เหมือนทุกครั้ง มันก็ไม่เคยเรียนรู้สักที” พายุตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ามีสายตาหนักแน่น

เจสสิก้าถอนหายใจยาว พิงหลังกับพนักพิงโซฟาขณะมองหน้าเพื่อนสนิท

“มึงเลยอยากดัดนิสัยน้องชาย โดยการใช้กูทำทีเป็นคนยื่นมือเข้าไปช่วย ยอมให้ยืมเงิน....แต่เปลี่ยนความช่วยเหลือ เป็นหนี้สินที่ต้องรับผิดชอบจริง ๆ ใช่ไหม?”

“ถูกต้อง กูแค่อยากให้มันรู้รสชาติของการแบกรับความรับผิดชอบเองบ้าง ให้มันรู้ว่าเงินทุกบาทมันไม่ได้ได้มาง่าย ๆ แล้วถ้ามันไม่ยอมทำงานใช้คืนมึง หรือหาเงินมาคืนไม่ไหวจริง ๆ” พายุพยักหน้าเบา ๆ  เขาหยุดพูดเล็กน้อย ก่อนจะสบตาเพื่อนสนิทสาวตรง ๆ ด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“....กูจะหาเงินมาคืนมึงเอง ทุกบาททุกสตางค์ เจส มึงไม่ต้องกังวลเรื่องเงินเลย กูรับประกันด้วยตัวกูเอง แค่ช่วยกูหน่อย ให้เพลิงมันคิดว่านี่คือทางรอดเดียวที่มันต้องใช้คืนด้วยตัวเองจริง ๆ ก็พอ”

หลังจากตกลงแผนการกับเจสสิก้าเรียบร้อย พายุก็เดินทางกลับมาเจอน้องชายที่กำลังสติหลุด และแลดูอับจนหนทาง เขารับบทพี่ชายใจแข็งได้อย่างสมบูรณ์ ก่อนจะเอ่ยปากเสนอทางออกให้อย่างคนไร้เยื่อใย

“ถ้ามึงไม่อยากให้เรื่องไปถึงหูอาป๊า....ก็พอมีทางรอดอยู่”พายุเปรยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“อะไรพี่พา...”

“กู้เงินนอกระบบ”

เพลิงชะงัก ช้อนสายตามองหน้าพี่ชายอย่างไม่อยากเชื่อหู จะให้เขาไปกู้เงินเนี่ยนะ “มันจะดีเหรอวะพี่! พวกนอกระบบมันทวงหนี้โหดนะพี่ ผมกลัวจะไม่มีปัญญาใช้คืน”

“แล้วมึงมีทางเลือกอื่นหรือไง? กูรู้จักเจ้าหนี้รายใหญ่คนหนึ่ง ทุนหนาพอที่จะเสกเงินก้อนให้มึงได้ทันที แต่เขาคิดดอกเบี้ยโหดและไม่เคยปรานีใคร ถ้ามึงรับไหว กูจะหามึงไป....”พายุเลิกคิ้ว ย้อนถามด้วยมท่าทางนิ่งสนิท