2 พังยับเยิน

       

บรรยากาศริมสนามแข่งเถื่อนยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก เมื่อเสียงครางกระหึ่มของเครื่องยนต์คันโตกระหึ่มเข้ามาจอดเทียบ พายุ พี่ชายคนโตของเพลิง ก้าวลงมาจากรถด้วยใบหน้าเรียบตึง ดวงตาคมกริบฉายแววโทสะอย่างเห็นได้ชัด น่านฟ้ากับเฌอเบลล์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ นิ่งเงียบไม่กล้าเอ่ยปาก แม้แต่ปกป้องที่กำลังยิ้มเย้ยหยันก็ยังต้องหุบรอยยิ้มลงแล้วขยับถอยห่างออกมาสองก้าว เพราะรู้ดีถึงความเด็ดขาดและอิทธิพลของพายุ

พายุปัดสายตามองเพลิงที่ยืนเอามือจับเอวสะบักสะบอมอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าน้องชายไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไรมาก เขาก็เมินหน้าเดินตรงไปยังซากรถหรูสีส้มเพลิงอัดติดอยู่กับต้นไม้ใหญ่ พายุยืนมองสภาพเหล็กบิดเบี้ยวตัวถังฉีกขาดและห้องเครื่องที่ยุบพังยับเยินจนแทบมองไม่มองว่าอดีตมันคือซูเปอร์คาร์มูลค่าหลายสิบล้านบาท เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ถอนหายใจยาว ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับมาหาน้องชายตัวดี

เพียะ!

มือหนาของพายุตบเข้าที่กบาลของเพลิงอย่างแรงจนหัวคลอน

“พี่พา! เจ็บนะเว้ย” เพลิงร้องเหวอ พยายามโวยวาย

เพียะ!

พายุไม่พูดพร่ำทำเพลง จัดการตบซ้ำเข้าที่กบาลของน้องชายแท้อีกทีเน้น ๆ จนเพลิงต้องยกมือมากุมหัวไว้แน่น ใบหน้าสลดลงทันตา

“มึงเจ็บสิดี! จะได้จำ! กูตบทีแรกเพราะมึงขโมยรถพ่อมาทำเรื่องปัญญาอ่อน แล้วกูตบทีที่สองเพราะมึงเอารถระดับนี้มาขับตกโค้งโง่ ๆ ให้ศัตรูมันหัวเราะ! คืนนี้มึงเตรียมตัวกลับบ้านไปโดนป๊าเชือดได้เลย ไอ้เวร!” พายุชี้นิ้วใส่หน้าน้องชาย เสียงกดต่ำจนน่ากลัว

หลังจากจัดการเคลียร์พื้นที่และส่งคนมาลากซากรถออกจากจุดเกิดเหตุแล้ว พายุและน่านฟ้าก็ช่วยกันหิ้วปีกเพลิงไปตรวจร่างกายที่โณงพยาบาลเอกชนใกล้ ๆ ชนิดที่ว่าเพลิงแทบไม่ต้องเดินเอง แม้เพลิงจะบ่นงึมงำตลอดทางว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่พี่ชายก็ยื่นคำขาดให้หมอตรวจเช็กอย่างละเอียดทุกระบบ ทั้งเอกซเรย์และอัลตราซาวด์ จนแน่ใจว่าไม่มีอาการบอบช้ำภายในหรือกระดูกแตกหัก

“ขืนพากลับบ้านตอนนี้ อาป๊ารู้เรื่องแน่ แล้วคนที่ตายเหลือแต่ชื่อก็คงหนีไม่พ้นมึงหรอกไอ้เพลิง....” น่านฟ้าเอ่ยขึ้นขณะช่วยพยุงเพลิงออกจากห้องตรวจ

“กูก็ว่าอย่างนั้น คืนนี้มึงไปนอนคอนโดฯ กู ถ้ามึงวุ่นวายกูจะโทรบอกอาป๊าเดี๋ยวนี้” พายุถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปสั่งน้องชายเสียงแข็ง

เพลิงทำหน้าสลด ยอมเดินตามพี่ชายไปนอนพักที่คอนโดนมีเนียมหรูแต่โดยดี คืนนั้นเขาแทบนอนไม่หลับ ภาพน้องเฟอร์บี้ลูกรักบิดเบี้ยวลอยวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา

วันรุ่งขึ้น

พายุขับรถนำเพลิงไปยังอู่ซ่อมรถซูเปอร์คาร์ชื่อดังระดับประเทศทันทีที่อู่เปิด เพลิงรีบลงจากรถแล้วตรงเข้าไปหาช่างใหญ่ที่กำลังยืนตรวจสภาพซากรถสปอร์ตหรูสีส้มเพลิง ที่ถูกลากมาเก็บไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ใบหน้าของเพลิงเต็มไปด้วยความหวังและความตื่นตระหนก

“พี่ช่าง! มันซ่อมได้ไหมพี่? มันจะกลับมาสภาพเดิมร้อยเปอร์เซ็นต์ได้ไหมพี่? เท่าไหร่ผมยอมจ่าย ขอแค่ให้รถมันกลับมาเหมือนเดิม...เฟอร์บี้ลูกพ่อ น้องจะต้องไม่ตาย” เพลิงถามเสียงลนลาน มือจับแขนช่างไว้แน่น

พรึ่บ!

พายุที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ทนไม่ไหว ถีบเข้าที่สะโพกน้องชายเต็มแรง แต่โชคดีที่เพลิงตาไวกระโดดหลบออกมาได้ทันท่วงที

“เฟอร์บี้พ่อมึงสิ! นั่นรถอาป๊า” พายุตวาดเข้าให้ ใบหน้าตึงเครียดหนักกว่าเดิม

นายช่างใหญ่ถอนหายใจยาวส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะหันมามองสองพี่น้องด้วยสายตาเห็นใจ

“พูดตรง ๆ นะครับคุณเพลิง....” ช่างใหญ่ชี้ไปที่โครงสร้างเหล็กที่บิดเบี้ยวและห้องเครื่องที่พังยับเยิน “แชสชีส์มันคดและฉีกขาดหมดแล้ว ตัวถังด้านหน้ายุบถึงห้องโดยสาร ชุดเกียร์และเครื่องยนต์เสียหายเกินแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ต่อให้พยายามดัดหรือสั่งอะไหล่ยกหัวตัดมาเปลี่ยน มันก็ไม่มีทางกลับมาสมบูรณ์เหมือนเดิม ขับไปอันตรายเปล่า ๆ ครับ”

“เชี่ย.....” เพลิงยืนฟังหน้าเหวอ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “แล้ว...แล้วไม่มีวิธีอื่นเลยหรือพี่?”

“มีอยู่ทางเดียวครับ....” ช่างใหญ่ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “ก็คือ....ซื้อใหม่ครับ ตัวออปชันเต็มแบบคันนี้ ในตลาดตอนนี้ราคาก็กำลังดีเลยครับ แค่สามสิบล้านบาทเองครับ”

“สามสิบล้านบาทเอง!?” เพลิงอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน ขณะพายุที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้แต่ยืนกุมขมับอย่างเหนื่อยหน่ายใจ

เพลิงกลับเข้ามาในคอนโดหรูของพี่ชายอีกครั้ง เสียงลมหายใจของเขาสั่นสะท้านอย่างปิดไม่มิดบนใบหน้าคมเข้มหลงเหลือเพียงความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด เมื่อโทรศัพท์มือถือในมือสั่นเตือนซึ่งเป็นข้อคามด่วนจากคนในบ้านชัยสวัสดิ์ แจ้งข่าวว่าท่านราเมศวร์ หรือคุณราม ชัยสวัสดิ์เป็นบิดาของสองพี่น้องกำลังจะออกเดินทางไปจัดการธุรกิจที่ประเทศญี่ปุ่นเย็นนี้ และจะไปนานถึงสิบห้าวัน

นั่นหมายความว่าหากเพลิงไม่เร่งจัดการปัญหาเรื่องเงินให้เสร็จสิ้นก่อนบิดาจะกลับมา ความลับที่เขาสร้างไว้อาจถูกรื้อค้นให้กลายเป็นเรื่องใหญ่เกินกว่าจะควบคุมได้