บทที่ 3

ทันทีที่หนังสือสัญญาหย่าถูกหยิบออกมา บรรยากาศในที่นั้นก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที

ประธานคนนั้นยิ่งมีสีหน้าดูไม่ได้

“ประธานกู้ นี่มันหมายความว่ายังไง?” เขาจ้องมองกู้ซีโจวอย่างเย็นชา

กู้ซีโจวรีบหยิบหนังสือสัญญาหย่าออกไป ยิ้มประจบเขา “ไม่มีอะไรครับ ภรรยาของผมกำลังท้อง อารมณ์เลยไม่ค่อยปกตินิดหน่อย กลับไปผมจะค่อยๆ อธิบายเหตุผลให้เธอฟังเองครับ!”

ฉันคว้าหนังสือสัญญาหย่ากลับมา “ใครอยากฟังเหตุผลปัญญาอ่อนของคุณกัน! เซ็นใบหย่าเดี๋ยวนี้! ตอนนี้! ทันที!”

“เซ็นเสร็จฉันก็จะไปแน่ รับรองว่าจะไม่รบกวนพวกคุณเด็ดขาด!”

น้ำเสียงของฉันหนักแน่น ไม่สนประธานที่สีหน้ามืดครึ้มลงไปแล้วแม้แต่น้อย

“ประธานกู้! แค่เรื่องในบ้านคุณยังจัดการไม่ได้! แล้วจะคุยเรื่องงานอะไรได้อีก? ในเมื่อคุณไม่ให้เกียรติพวกเรา งั้นเราก็ไม่มีความจำเป็นต้องร่วมมือกันอีก!” พูดจบ ประธานก็พาคนของตัวเองเดินออกจากห้องอาหารไปโดยไม่หันกลับมามอง

ไม่ว่ากู้ซีโจวกับตู้เสวี่ยจะรั้งไว้อย่างไร เขาก็ไม่หันกลับมา

สัญญามูลค่าหลายร้อยล้านนี้พังไม่เป็นท่า

กู้ซีโจวเดินกลับเข้ามาในห้องอาหารด้วยดวงตาแดงก่ำ ตู้เสวี่ยเองก็มีสีหน้าดำทะมึนถึงที่สุด

ฉันยังคงกัดไม่ปล่อย ยื่นหนังสือสัญญาหย่าไปให้เขา “ตอนนี้ไม่มีใครมากวนแล้ว เซ็นได้แล้วใช่ไหม?”

ครั้งนี้พวกเขาไม่พูดอะไร แต่เสี่ยวอวี่ที่สนิทกับฉันกลับโกรธจัด

“ซ่งชิงอวี่! ครั้งนี้คุณทำเกินไปจริงๆ นะ! งานก็คืองาน เรื่องส่วนตัวก็คือเรื่องส่วนตัว! คุณรู้บ้างไหมว่าทำแบบนี้บริษัทจะพังพินาศเอา?! เมื่อก่อนคุณแยกแยะถูกผิดได้ดีที่สุดแท้ๆ ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นคนงี่เง่าแบบนี้ไปได้?”

ตู้เสวี่ยยิ่งโกรธเกรี้ยว เธอเดินเข้ามาจ้องหน้าฉันอย่างเอาเรื่อง “นี่มันโอกาสที่ฉันยอมดื่มเหล้าเป็นเพื่อนประธานหลี่มาเป็นอาทิตย์ วิ่งเต้นที่บริษัทเขามาเป็นเดือนถึงได้มานะ! ตอนนี้ความร่วมมือหลุดลอยไปแล้ว พี่พอใจหรือยัง? บริษัทต้องมาเสียเงินทุนไป เพียงเพราะพี่เกิดหึงหน้ามืดตามัว แล้วอยากจะเอาชนะฉันเนี่ยนะ!”

“ซ่งชิงอวี่! ฉันไม่เหมือนพี่นะ ชีวิตฉันไม่ได้มีแค่ผู้ชาย ฉันมีครอบครัวที่ต้องดูแล มีคนในบ้านที่ต้องเลี้ยงดู! การกระทำที่ทำเป็นเล่นของพี่ทำลายความพยายามทั้งหมดของฉันป่นปี้หมดแล้ว!”

พูดจบ เธอก็หยิบกระเป๋า หันหลังเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมามอง

เสี่ยวอวี่เก็บเอกสารเตรียมจะออกไปเช่นกัน ตอนที่เดินผ่านฉัน เธอพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉันไม่มีเพื่อนแบบคุณ!”

จนกระทั่งคนเดินออกไปหมด เหลือแค่ฉันกับกู้ซีโจว

เขาทำหน้าเครียดไม่ยอมพูดกับฉันแม้แต่ประโยคเดียว เอาแต่เก็บกวาดความวุ่นวายอย่างเงียบๆ

เมื่อเห็นฉันยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันทันที “สัญญาหลายร้อยล้านโดนคุณทำพังหมดแล้ว ยังต้องการอะไรอีก?!”

แต่ฉันมองดูผู้ชายที่เอาใจใส่ดูแลมาตลอดด้วยใบหน้าที่ยังคงเย็นชา

“คุณรู้ว่าฉันต้องการอะไร”

พอได้ยินดังนั้น ความโกรธของกู้ซีโจวก็พุ่งปรี๊ด เขาถึงกับล้มโต๊ะ “หย่า! หย่า! เอะอะก็เอาแต่จะหย่า ผมกู้ซีโจวเคยทำเรื่องอะไรผิดต่อคุณบ้างไหม?! แต่งงานกันมาแปดปี ผมไม่ได้แค่ต้องดูแลบริษัท แต่ยังต้องคอยดูแลคุณด้วย! แต่ผมเคยบ่นสักคำไหม? ทำไมคุณถึงไม่เห็นใจผมบ้าง?!”

พูดไปพูดมา ขอบตาของเขาก็เริ่มแดงก่ำ

“ซ่งชิงอวี่ ผมเหนื่อยแล้วจริงๆ…”

พูดจบ เขาก็เดินโซเซออกไป สภาพของเขาดูเหมือนแค่ลมพัดก็ล้มแล้ว

ฉากที่เราทะเลาะกันตกอยู่ในสายตาของพนักงานเสิร์ฟหลายคน

พวกเธอพากันถอนหายใจ

“กู้ซีโจวเป็นคนรักภรรยาที่ขึ้นชื่อของเมืองเจียงเฉิงเลยนะ วันเกิดซ่งชิงอวี่ทุกปีเขาจะจ้างโดรนเก้าร้อยเก้าสิบเก้าลำมาแสดงความรัก ปกติบนโซเชียลมีเดียก็อวดความหวานสารพัด ขนาดซ่งชิงอวี่เป่าลูกโป่งให้เขา เขายังต้องโพสต์อวดบนโซเชียลเลย!”

“คนคลั่งรักที่ทั้งรวยทั้งหล่อแบบนี้จะไปหาที่ไหนได้อีก? แต่ซ่งชิงอวี่คนนี้กลับทำตัวไม่รู้จักพอ!”

“ผู้หญิงแบบนี้ก็ชอบทำตัวงี่เง่านั่นแหละ ผู้ชายที่ไหนจะไปทนได้? สุดท้ายก็ต้องหย่าชัวร์!”

……

พอได้ยินคำพูดนั้น ฉันก็ชะงักฝีเท้าแล้วหันไปมองพวกเธอ

พวกเธอคิดว่าฉันจะร้องเรียน จึงลุกลี้ลุกลนอยากจะขอโทษฉัน แต่ฉันเพียงแค่ยิ้มให้พนักงานเสิร์ฟคนที่พูดว่าสุดท้ายฉันก็ต้องหย่า “สมพรปากนะ!”