เข้าสู่ระบบภายในห้องนอนที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ เมขลานั่งอยู่บนเตียงกว้าง โดยมีเด็กหญิงสองคนนั่งตาแป๋วฟังเรื่องราวในอดีตอย่างตั้งใจ 'มายด์' ลูกสาวของเธอกับวายุ และ 'มิ้นท์' ลูกสาวของเมฆินทร์กับจารวี ทั้งคู่หน้าตาละไมคล้ายกันราวกับฝาแฝด จนใครต่อใครมักจะทักผิดอยู่เสมอ“ว้าว... โรแมนติกจังเลยค่ะคุณแม่ แล้วตอนนั้
ค่ำคืนวันเพ็ญ... ณ ลานกลางหมู่บ้านชาวบ้านทุกคนต่างพากันจัดเตรียมงานฉลองครั้งยิ่งใหญ่ กลิ่นควันไฟและเสียงกลองดนตรีพื้นเมืองดังระงมไปทั่วหุบเขาเพื่อแสดงความยินดีกับ ‘ลูกเขยและลูกสาว’ ของหมู่บ้าน พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ถูกจัดขึ้นอย่างประณีตตรงกลางลานมี ‘หมูดำ’ ตัวใหญ่ที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างดีเพื่อใช้ใ
“เมย์? เป็นอะไร...”ยังไม่ทันที่วายุจะถามจบ ร่างเล็กก็โผพรวดลงจากเตียงโดยไม่สนใจอาภรณ์ที่หลุดลุ่ย เธอถลาไปที่ถังน้ำมุมห้องแล้วโก่งคออ้วกออกมาอย่างหนัก ราวกับจะขย้อนทุกอย่างในร่างกายออกมา“อ้วก! แหวะ... แค่กๆ!”วายุหน้าถอดสี รีบถลาเข้าไปประคองร่างที่สั่นเทาของเธอไว้ มือหนาลูบหลังให้ด้วยความตกใจระคนเป
“หึ... สู้ไหวไหมคะพี่วา?” เธอหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ“แกล้งพี่เหรอเมขลา! งั้นพี่ไม่ปราณีแล้วนะ!”เขาจัดการจับเรียวขาคู่สวยให้ฉีกอ้าออกกว้าง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้กลางกายสาว ลิ้นสากระรัวบดเบียดไปที่จุดอ่อนไหว กระดกลิ้นรัวถี่เข้าใส่ร่องรักที่แสนคับแคบอย่างบ้าคลั่ง“อ๊ะ! อร๊ายยย... พี่วา!”มือเล็ก
พูดจบ เขาก็รวบตัวเธอลงไปบนที่นอน ก่อนจะตามไปทบทวน ‘บทเรียน’ ที่ว่านั้นอย่างนุ่มนวลและหนักหน่วงในเวลาเดียวกัน... “พี่ขอปราบเด็กดื้อก่อนแล้วกันนะครับ”วายุไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กได้ประท้วงต่อ เขาโน้มใบหน้าลงกดจูบที่กลีบปากอิ่มอย่างหนักหน่วงและดูดดื่ม ปลายลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าหาความหวานที่เขาแสนโหยหาเนิ่นน
หลายวันต่อมา...แสงแดดอ่อนๆ ยามสายส่องผ่านช่องหน้าต่างเรือนไม้ กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าโชยมาตามลม ผสมกับกลิ่นดินและพืชผักสีเขียวขจีที่วายุตั้งใจปลูกไว้รอบบ้าน บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจของคนสองคนที่นั่งอิงแอบกันอยู่“พี่วาตัดสินใจดีแล้วเหรอคะ เรื่องที่จะลาออก?” เมขลาเอ่ยถามขณะเอนซบไหล่หนา“ครับ.
เมฆินทร์ยิ้ม พยายามปลอบโยน “ห้องพักฟื้นไงเมย์! ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว”เมขลาเบือนหน้าหนีจากเขาเล็กน้อย “พะ... พี่? คุณ... เป็นใครคะ?”รอยยิ้มของเมฆินทร์ค่อย ๆ เลือนหายไปจากใบหน้า ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอย่างหนักอึ้ง“เมย์... นี่พี่เมฆไง! พี่ชายของเมย์!” เมฆินทร์พยายามย้ำ เขารู้สึกเหมือนถูกแช่
กลับสู่ปัจจุบัน เมย์ที่นอนอยู่ในห้อง ICU“เมย์ชอบจัง... สายลม” เสียงแผ่วออกมา มีแค่เพียงลมปาก พร้อมกับน้ำตาใสที่ไหลออกมาจากหางตา หยดลงบนหมอนสีขาววายุยืนเฝ้ามองเมขลาผ่านกระจกห้อง ICU ตลอดทั้งคืน ใบหน้าเขาซีดเซียวและมีร่องรอยความเหนื่อยล้าอย่างหนัก ความรู้สึกผิดเกาะกินหัวใจ“ไอ้ยุ!...” เสียงของเมฆินท
“อะไรนะ!... ยิงเลยเหรอวะ ทำไมมึงไม่บอกกู!”“เออ ๆ มึงฟังกูก่อน... กระเป๋าเมย์มันอยู่ในรถ ทั้งมือถือทั้งกระเป๋า ของเมย์กูไม่ได้เอาออกมาเลยเพราะรีบหนี กูติดต่อไปบริษัทรถเช่า ชดใช้ค่าเสียหาย เขาก็บอกไม่มีมือถือแล้วก็กระเป๋าเมย์ อยู่ในรถ แต่วันนี้ไอ้คนร้ายที่มันมาทำร้ายเมย์ มันทำกระเป๋าหล่นไว้ มึงคิดว่า
ห้วงความทรงจำขอวายุในอดีตขณะที่จ้องมองร่างหญิงสาวที่นอนนิ่งไร้สติ ภาพความทรงจำเมื่อสิบกว่าปีก่อนพลันผุดขึ้นมาอย่างชัดเจนเมขลาน้อยในวัย 7-8 ขวบ กำลังยืนรออยู่ที่รถขายไอศกรีมริมถนน“พี่ลืมพกตังค์มาด้วย เดี๋ยวพี่วิ่งกลับไปเอาแป๊บหนึ่งนะ เมย์รออยู่ตรงนี้อย่าไปไหนล่ะ” วายุในวัย 13 ปีเศษ ๆ กำชับ ก่อนจะว







