3กัวเจียถงขี้อิจฉา

บทที่สอง

กัวเจียถงขี้อิจฉา

หลายชั่วยามผ่านไป

“คุณหนูของบ่าวให้แบกหญ้าพวกนี้มาทำอันใดเยอะแยะเนี่ยเจ้าคะ”

เฟยซาบ่นไปทุบบ่าตนเองไปพลาง หลังจากวางหลายตะกร้าที่ขาไปว่างเปล่าทว่าขากลับบรรจุต้นไม้น้อยใหญ่ที่ในความคิดของสตรีไม่รู้เรื่องสมุนไพรเช่นนางเดินผ่านเป็นประจำทว่าคิดว่าพวกมันเป็นวัชพืชหรือไม่ก็ต้นหญ้าไร้ค่า

“ต้นไม้พวกนี้ย่อมมิใช่หญ้า มิเช่นนั้นท่านแม่จะให้พี่เฟยซาแบกมาทำไมกัน อี้เอ๋อร์พูดถูกต้องหรือไม่ขอรับท่านแม่”

“ถูกต้อง ต้นไม้พวกนี้สามารถนำมาทำเป็นยา ทุกต้นล้วนเป็นสมุนไพรที่มีสรรพคุณทางการแพทย์ทั้งนั้น ลูกแม่นี่ฉลาดยิ่งนัก”

เซี่ยจินเย่ลูบศีรษะเจ้าก้อนแป้ง เด็กดีจอมหลักแหลมยิ่งนัก ตัวแค่นี้หัดคาดเดาความคิดของมารดาตนเองได้แล้ว

“คุณหนูหมายถึงสมุนไพรพิษหรือเปล่าเจ้าคะ หากพวกเรามีสมุนไพรพวกนี้เก็บอยู่ในบ้านจำนวนมากเกรงว่าอาจนำพาอันตรายมาสู่พวกเราได้นะเจ้าคะ”

“มิใช่สมุนไพรพิษเสียหน่อย”

ไม่แปลกที่เฟยซาคิดอย่างนั้น เพราะเมื่อก่อนร่างนี้วัน ๆ หมกมุ่นแต่ศึกษาตำราสมุนไพรพิษ มิใช่สมุนไพรเพื่อการรักษา

“ข้าบอกว่าสมุนไพรสรรพคุณดีก็สรรพคุณดีสิ ไปวันนี้ดวงตะวันตกดินแล้ว เฟยซาเจ้าเอาไปเก็บในห้องข้าง ๆ ห้องนอนข้าก่อนแล้วกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าจะมาแปรรูปพวกมันเพื่อนำไปขายที่ตลาด”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

ทว่ายังไม่ทันที่เฟยซาจะได้ทำตามคำสั่งเจ้านายเลยด้วยซ้ำ เสียงดังโหวกเหวกโวยวายดังมาจากประตูนอกรั้วหน้าเรือนก็ดังขึ้นเสียก่อน

“ข้างในมีคนอยู่ในเรือนหรือไม่ มาเปิดประตูให้คุณหนูกัวเจียถงของข้าหน่อย... มีใครอยู่หรือไม่”

เสียงแหลมของแขกข้างนอกรั้วดังเข้ามาในเรือนหลังเล็กของพวกนาง เซี่ยจินเย่เป็นคนเดียวที่ขมวดคิ้วเพราะไม่รู้ว่าเป็นเสียงของใคร ผิดกับอีกสองคน

เด็กน้อยเซี่ยเจ๋ออี้หน้าบูดบึ้งพลางยกแขนขึ้นมากอดอกอย่างไม่พอใจ

ส่วนเฟยซานั้นแสดงท่าทางรังเกียจชัดเจนยิ่งกว่า...

“พวกปรสิตดูดเลือดดูเนื้อของคุณหนูมาอีกแล้วเจ้าค่ะ เหอะ หนนี้มิรู้ว่าต้องการรังแกอันใดกับคุณหนูอีก”

“...”

พวกปรสิต ?

เซี่ยจินเย่จำได้ว่าร่างนี้มีศัตรูเพียงคนเดียวคือครอบครัวตระกูลกัว ญาติแม่เลี้ยงของนางที่มีหน้าที่ดูแลร่างนี้ตอนอยู่ที่เมืองสือเจ้า

“บุตรีของแม่นางกัวเชี่ยนหนิงมาหรือ”

“ใช่แน่นอนเจ้าค่ะ บ่าวจำเสียงของบ่าวแม่นางคนนั้นได้ เหอะ ทำเป็นเรียกเจ้านายว่าคุณหนู คงอยากเทียบสถานะกับคุณหนูผู้สูงส่งของบ่าว”

เซี่ยจินเย่ตลกในท่าทางโกรธเกลียดคนอื่นแทนเจ้านายของเฟยซาก่อนจะส่ายหน้าเอือมระอา หญิงสาวเดินไปชะโงกหน้าแอบมองกลุ่มแขกของนางผ่านม่านของหน้าต่างบานใกล้ที่สุด

มากันห้าคน เจ้านายหนึ่ง บ่าวติดตามผู้หญิงตัวใหญ่กว่ามาตรฐานอีกสี่คน

ขนคนมาเยอะแยะขนาดนี้คงมิใช่มาดีหรอกกระมัง ในความทรงจำเลือนรางของร่างนี้เหมือนพวกนางเคยโดนคนพวกนี้ลงมือรังแกอยู่บ่อยครั้ง

“คุณหนูอย่าเปิดประตูเลยเจ้าค่ะ คนพวกนี้มิได้มาดีเป็นแน่ พวกเราอยู่ข้างในบ้าน ปิดลงกลอนบานประตู บานหน้าต่างให้แน่นหนาย่อมต้องปลอดภัยแน่เจ้าค่ะ”

“...”

ทำเช่นนั้นไม่ได้ เซี่ยจินเย่กวาดสายตามองรอบเรือนไม้หลังเก่าที่หากโดนกระทบกระเทือนรุนแรงเกินไปน่าจะถล่มลงมาเสียก่อน

หากขังตัวเองไว้ข้างในเรือน แล้วคนพวกนั้นบุกเข้ามาข้างในบ้าน มีหวังพวกนางต้องกลายเป็นคนไร้บ้านอยู่อาศัยเป็นแน่

“คุณหนูของข้านำอาหารมาแบ่งปันให้กิน ได้ข่าวว่าเจ้านายของเรือนป่วยจึงนำหยูกยามาให้ด้วย มาเปิดประตูเร็วเฟยซา”

เมื่อเห็นว่าไม่มีความเคลื่อนไหวจากคนภายในเรือน กลุ่มแขกจึงตะโกนเข้ามาใหม่อีกหลายรอบ

“คนพวกนี้เชื่อลมปากมิได้เจ้าค่ะคุณหนู อย่าไปเชื่อพวกนั้นนะเจ้าคะ ข้าวที่นำมาคงเป็นของเหลือเอาไว้ให้สุนัขจรจัดกินมากกว่า เหอะ !”

“ตกลง พวกเราจะไม่เปิดประตูรั้วต้อนรับพวกนาง เจ้า เฟยซาพาอี้เอ๋อร์เข้าไปนั่งเล่นในห้องนอนก่อน เดี๋ยวข้ามา...”

“ได้เจ้าค่ะ”

เซี่ยจินเย่หยักยิ้มมุมปากเมื่อมองไปยังกลุ่มแขกที่มารังแกกันถึงที่ ก่อนจะเดินเข้าไปหยิบสมุนไพรชนิดหนึ่งในตะกร้าแล้วเดินเข้าไปในห้องครัวขนาดเล็กของตนเอง

“ออกมาเปิดประตูต้อนรับข้าเดี๋ยวนี้นะ นังพวกไร้ค่า มิเช่นนั้นข้าจะกลับไปฟ้องท่านพ่อและท่านแม่ของข้า”

เสียงเล็กแหลมของสตรีใบหน้างามพอไปวัดไปวาหากเทียบกับสตรีทั่วใต้หล้าหวีดร้องออกมามิสงวนท่าทีของสตรีเลยสักนิด

หึ นางจะสงวนไปทำไมในเมื่อแถวนี้นอกจากต้นไม้ใบหญ้าก็มิได้มีบุรุษบ้านไหนต้องระวังกิริยาเสียหน่อย

นางคือบุตรีคนเล็กผู้งามล้ำอันดับหนึ่งแห่งเมืองสือเจ้าเชียวนะ สตรีอย่างนางแม้มิได้เกิดในครอบครัวร่ำรวย สูงส่งอย่างตระกูลพวกขุนนาง ทว่าหลายปีที่ผ่านมานางล้วนมีบุรุษครอบครัวต่าง ๆ แวะเวียนนำของฝากมาให้นางที่เรือนมิน้อย

อนาคตของนางดูท่าแล้วคงมิแคล้วเจิดจ้าสดใสได้แต่งเข้าตระกูลคนรวยเป็นแน่ ทว่าตำแหน่งสตรีงดงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองสือเจ้าเกรงว่าจะสั่นสะเทือนเมื่อนางได้เห็นหน้าคุณหนูตกอับที่ท่านป้าส่งตัวมานั่นแหละ

นางยอมมิได้ แม้อีกฝ่ายมีบุตรติดมาด้วยคนหนึ่งก็ตาม ทว่าด้วยผิวพรรณขาวนวล โครงหน้าสมส่วนโดดเด่นนั้นแค่มองแวบแรกก็ดูงดงามกว่าสตรีบ้านนอกเช่นนางอยู่หลายส่วนแล้ว

นับจากวันที่สตรีโดนครอบครัวทอดทิ้งผู้นี้ก้าวเท้าลงมาเหยียบพื้นแผ่นดินเมืองสือเจ้าของนาง

กัวเจียถงปฏิญาณกับตนเองเลยว่านางจะทำทุกวิถีทางให้สตรีผู้นี้ตกต่ำมิมีใครปรารถนาแม้กระทั่งชายตามอง !!

“หึ !”

กัวเจียถงแสยะยิ้มร้ายกาจมองเหยียดอาหารบนถาดที่นางให้บ่าวยกตามนางมาอย่างสะใจ

นางอยากเห็นเวลาที่สตรีตกอับผู้นั้นหิวจนไส้แทบขาดตะกละตะกลามกินข้าวก้นหม้อและอาหารที่ทำจากเศษผักเศษเนื้อพวกนี้ที่นางแบ่งมาจากอาหารเลี้ยงสุนัขจริง ๆ

คงน่าอภิรมย์ใจมิน้อย

“คุณหนูให้พวกบ่าวพังประตูเข้าไปเลยดีหรือไม่เจ้าคะ พวกนางคงกลัวคุณหนูจนหัวหดมิกล้าเดินออกมาเปิดประตูแล้ว”

“หึ หากพวกนั้นกลัวข้าจริงคงมิกล้าขัดขืนความประสงค์ของข้าหรอก นับวันพวกมันยิ่งกำแหงกล้าต่อกรกับข้า วันนี้หากข้ามิได้สั่งสอนพวกนาง อย่าเรียกข้าว่าเจียถง !”

“จริงเจ้าค่ะคุณหนูของบ่าว”