4ไป

“ไป พวกเจ้าช่วยกันพังประตูพวกนี้ให้หมด และหากนางขัดกลอนประตูเรือนก็ใช้ไม้ทุบประตูให้หลุดออกเสีย !”

“ตะ แต่ หากพวกนางไปฟ้องทางการแจ้งจับพวกเราเล่าเจ้าคะคุณหนูเจียถง”

หนึ่งในบ่าวที่ตามมามีอยู่คนหนึ่งขี้กลัวกว่าใครเพื่อนเอ่ยค้านเสียงสั่นเทา

“หึ เจ้าจะกลัวไปไย นางมิกล้าไปฟ้องทางการอย่างแน่นอน เพราะอันใดน่ะหรือ เหอะ... เวลานี้หากนางโผล่หัวไปที่นั่นเกรงว่าเป็นนางนั่นแหละที่จะโดนจับเข้าตะรางข้อหาวางยาพิษฆ่าคน ฮะฮ่า...”

“จะ จริงด้วย”

“ไป พวกเจ้าทำตามที่ข้าสั่งก็พอแล้ว ไป !”

“เจ้าค่ะ”

“เจ้าค่ะ”

“...”

บทสนทนาอันแสนเหิมเกริมทั้งเข้าข่ายบุกรุกและทำลายข้าวของของผู้อื่นของแขกมิได้รับเชิญ ล้วนดังเข้ามาในโสตประสาทของเซี่ยจินเย่ผู้กำลังนั่งอยู่บนต้นไม้ต้นใหญ่อันปลูกอยู่ริมรั้วนางทุกประโยคทุกคำ

คนพวกนี้ช่างน่ารังเกียจยิ่ง !

ดวงตาคู่ดำสนิทมองกลุ่มคนที่นางได้จัดหมวดหมู่คนพวกนี้อยู่ในหมวดหมู่ศัตรูในใจเรียบร้อยแล้ว

หญิงสาวมินั่งรอเวลาให้ผ่านไปเสียเปล่า นางยกนาฬิกาอัจฉริยะของตนเองขึ้นมา ภายในนี้บรรจุอาวุธลับของนางจำนวนไม่จำกัดอยู่ ซึ่งมันคือเข็มที่ทั้งแหลมคมและให้แรงมหาศาลจึงสามารถใช้ยิงจู่โจมศัตรูได้อย่างแม่นยำและรวดเร็วยิ่ง

ชาติที่แล้วนางเป็นสายลับประสานงานเป็นหลัก มีบ้างที่จะต้องลงปฏิบัติหน้าที่เป็นตัวหลัก อาวุธคู่กายก็มีเจ้านี่นั่นแหละที่นางเชี่ยวชาญใช้งานมากที่สุด

ปั้ก ! ปั้ก ! ปั้ก ! ปั้ก !

เข็มพุ่งตรงออกไปปักที่คอของแขกไม่ได้รับเชิญอย่างรวดเร็ว ไม่ทันที่พวกนางจะสามารถรับรู้ได้ถึงอันตราย สตรีทั้งสี่คนร่วงหล่นไร้สติราวกับใบไม้ลงไปนอนกองกันบนพื้นทันที

ในเข็มของเซี่ยจินเย่อาบยาพิษที่นางเพิ่งบดจากตัวสมุนไพรพิษเพิ่งเก็บมาหมาด ๆ

ไม่นึกเลยว่าแค่เก็บมาเผื่อใช้ป้องกันตัว นางจะได้หยิบออกมาใช้งานได้เร็วถึงเพียงนี้

เซี่ยจินเย่กระโดดลงมาจากต้นไม้ต้นเดิมเพื่อย่างเข้าไปตรวจสอบผลงานของตนเอง

“หึ”

สลบหมดทุกคน เซี่ยจินเย่ก้มลงไปค้นบนตัวพวกนางเพื่อหาถุงผ้าบรรจุของมีค่าจำพวกเงินออกมาถือไว้ให้หมด

ยังไม่ทันค้นตัวครบทุกคน เซี่ยจินเย่ได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้มาใหม่เดินออกมาจากเรือนหลังเก่าของตน เป็นเฟยซาที่เดินมาหาเจ้านายด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ

“คุณหนูทำอันใดน่ะเจ้าคะ มิเป็นอันใดมากใช่หรือไม่ พวกนางทำร้ายร่างกายคุณหนูหรือไม่”

“ไม่ ตอนนี้ข้าทำให้พวกนางสลบไปแล้ว เจ้ามาก็ดีเลย ช่วยค้นบนตัวพวกนางหน่อย ยึดพวกของมีค่าที่น่าจะขายได้เงินมาจากคนพวกนี้ให้หมด เราจะนำไปแลกเปลี่ยนเป็นเงินมาใช้”

“ฮะฮ่า บ่าวสะใจยิ่งนักเจ้าค่ะ ของที่คนพวกนี้มีใช้ส่วนใหญ่ก็ยึดได้มาจากสมบัติติดตัวของคุณหนูทั้งนั้น สมบัติของฮูหยินเอกก็โดนพวกมันเอาไปจนหมด พูดแล้วมันน่าฆ่าให้ตายยิ่งนักไอ้พวกปรสิตพวกนี้”

เฟยซาพ่นคำด่าออกมาอย่างต่อเนื่องราวกับนางอัดอั้นมานานต้องการปลดปล่อย อีกฝ่ายไม่พูดเปล่า ใช้เท้าถีบยันพวกแขกไร้สติระบายความแค้นจนเสื้อผ้าพวกมันเปื้อนดินเปื้อนรอยเท้าไปหมดแล้ว

“ถือโอกาสนี้ฆ่าพวกมันเลยดีไหมเจ้าคะ ต่อไปในอนาคตจะได้ไม่มีคนมารังแกพวกเราได้อีก”

เซี่ยจินเย่หยักยิ้มกลั้นขำในท่าทีของสาวใช้ตนเอง

“เจ้ากล้าลงมือสังหารคนหรืออย่างไรเล่า” เฟยซาส่ายศีรษะจนคอแทบหลุดออกมา “บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ”

“หึ ปล่อยคนพวกนี้ไปก่อน หากพวกนางตายพวกเราอาจซวยมากกว่าเดิม เจ้าอย่าลืมสิว่าตอนนี้ข้ากำลังมีข่าวลือใดอยู่”

“จริงด้วย เช่นนั้นหากพวกนางฟื้นมาจะไม่คิดว่าเป็นฝีมือพวกเราหรือเจ้าคะ”

“เจ้าคิดว่าสตรีร่างบางสองคนกับเด็กน้อยตัวเล็กสี่หนาวจะสามารถทำอันใดพวกนางที่ตัวใหญ่ได้หรือ ที่ผ่านมาคนพวกนี้คิดว่าข้าอ่อนแอมิสู้คน หากฟื้นมาแล้วพวกนางมาโวยวายกับพวกเรา หน้าที่ของเจ้าคือบอกว่าไม่รู้ว่าพวกนางมาด้วยซ้ำเพราะพวกเราเก็บตัวอยู่ในบ้านเพราะเกรงกลัวโจรป่าที่กำลังพลุกพล่านช่วงนี้ หากนางไม่เชื่อก็ให้พวกนางไปถามบ้านแถวนี้ดูว่าช่วงเย็นต่างก็ปิดประตูแน่นหนาเพื่อความปลอดภัยจริงหรือไม่”

เฟยซาดวงตาเปล่งประกายเมื่อได้ฟังแผนของเจ้านายสาว

“คุณหนูของบ่าวฉลาดที่สุดเลยเจ้าค่ะ นี่เป็นฝีมือโจรป่าทำ พวกทรัพย์สินพวกนี้ก็โดนโจรป่าขโมยไปหาใช่อยู่กับพวกเราไม่ นี่แน่ะ ! บ่าวขอระบายความแค้นอีกหน่อยก็แล้วกัน”

เซี่ยจินเย่เดินไปเก็บเข็มพิษออกจากร่างพวกนาง ก่อนส่ายหน้าระอากับสาวใช้ของตนเองที่ไม่ช่วยนางยึดทรัพย์พวกมันไม่พอยังเอาแต่เตะพวกมันอยู่นั่นแหละ

เอาเถอะ คงเก็บกดมานาน

เซี่ยจินเย่ทำธุระของตนเองเสร็จแล้วเดินเข้าไปข้างในบ้านทันทีโดยไม่รอ

“คุณหนูรอบ่าวด้วยสิเจ้าคะ”