บทที่ 3 อ้อมกอดของพี่ชาย

วันฌาปนกิจศพพ่อกับแม่ของกานต์สินีถูกจัดขึ้นใน 3 วันถัดมา กานต์สินีแทบหมดเรี่ยวหมดแรงเดิน เหมือนร่างที่ไร้วิญญาณ ธันเมธเห็นสภาพหญิงสาวแล้วทนดูไม่ได้ ต้องเข้าไปช่วยดูแลแขกเหรื่อในงาน เป็นธุระจัดการพิธีต่างๆ เช่นเดียวกับธารินทร์และจิตราภรณ์ ตอนที่ร่างของทั้งคู่เข้าสู่เมรุเผาศพ กานต์สินีร้องไห้แทบขาดใจ ธันเมธต้องเข้ามาประคองเอาไว้อย่างใกล้ชิด

“ธาม ช่วยดูแลน้องหน่อยนะ พ่อกับแม่จะไปส่งแขก” ธารินทร์บอกกับลูกชาย ธันเมธพยักหน้ารับ เขาโอบกอดเธอเอาไว้แนบอกอย่างไม่นึกรังเกียจน้ำมูกน้ำตาที่ไหลออกมาจนเปรอะเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทของเขา ยอมรับเลยว่าตัวเขานั้นปลอบใจคนไม่เก่ง ยิ่งเป็นเรื่องละเอียดอ่อนแบบนี้ ไม่รู้ว่าควรจะพูดหรือปลอบใจเธอยังไง ได้แต่นั่งกอดเธอเอาไว้จนท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ตอนนี้แขกในงานกลับกันหมดแล้ว

“เราต้องกลับบ้านกันได้แล้ว” ธันเมธพูดกับหญิงสาว เธอร้องไห้จนเหนื่อยอ่อน แต่ก็พยักหน้ารับ พอจะลุกขึ้นก็เกิดหน้ามืดขึ้นมาทันที

“โอ๊ะ! เป็นอะไรไหม” ธันเมธเข้ามารับไว้ทัน กานต์สินีเอามือกุมขมับตัวเอง

“ไหวไหมลูก” จิตราภรณ์รีบเข้ามาดู

“ไหวค่ะ”

“ธาม พาน้องกลับบ้านได้แล้ว ช่วยหายาให้น้องกินด้วย เดี๋ยวคืนนี้พ่อกับแม่จะไปนอนด้วย” ธารินทร์บอกลูกชาย

“ครับ”

ธันเมธค่อยๆ ประคองเธอเดินไปที่รถ กานต์สินีเข้าไปนั่งในรถแล้วหลับตาแน่น เธอร้องไห้จนปวดหัวไปหมด ตอนนี้ร่างกายไม่มีเรี่ยวไม่มีแรงอะไรเลย ธันเมธขึ้นรถนั่งประจำที่คนขับ ระหว่างทางเขาถือวิสาสะจับมือเธอเอาไว้แน่นด้วยความเป็นห่วง เมื่อถึงบ้านแล้วเขาก็ให้เธอไปอาบน้ำ และให้เธอกินยานอนพักผ่อน

ยามที่เธอนอนหลับใหลอยู่บนเตียง เขาแอบเข้าไปในห้องของเธอ ตรวจดูว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่ ถ้าอาการของเธอไม่ดีขึ้น เห็นว่าเขาควรจะปรึกษาพ่อกับแม่พาเธอไปพบหมอ พอลงจากห้อง เขาก็พบว่าทั้งพ่อและแม่มาถึงบ้านแล้ว

“น้องเป็นยังไงบ้าง” จิตราภรณ์เห็นหน้าลูกชายแล้วเอ่ยปากถามทันที

“กินยาแล้วก็หลับไปแล้วครับ”

“พรุ่งนี้หลังลอยอังคารเสร็จ พ่อกับแม่จะต้องกลับชิลีแล้ว ฝากดูแลน้องด้วยนะ”

“ผมรู้แล้วครับ คุณพ่อย้ำแบบนี้กับผมทุกวัน วันละหลายรอบ ผมจำได้จนขึ้นใจแล้ว” ธันเมธพูดอย่างเบื่อหน่าย ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่เขากลายเป็นคนย้ำคิดย้ำทำตั้งแต่เมื่อไหร่

“จำได้จนขึ้นใจแล้วก็ปฏิบัติตามด้วย อย่าให้รู้นะว่าแกไปรังแกน้อง” ธารินทร์ปรายตามองลูกชายคนเล็กอย่างไม่ไว้ใจ

“ถ้าคุณพ่อไม่ไว้ใจผมขนาดนี้แล้วจะเอาน้องมาฝากผมไว้ทำไมเนี่ย ทำไมไม่ไปฝากพี่ธารให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย” เขาเริ่มน้อยใจ

“เพราะพ่อไม่มีทางเลือกไง พ่อรู้ว่าแกนิสัยเป็นยังไง ถ้าน้องทำตัวน่าเบื่อหรือน่ารำคาญ แกก็คิดว่าอดทนสักหน่อย ไม่ถึงปีน้องก็ไม่รบกวนแกแล้ว” ธารินทร์ย้ำอีก ธันเมธพยักหน้ารับ

“รู้แล้วๆ คุณพ่อคุณแม่ไปพักผ่อนเถอะ ผมก็จะไปอาบน้ำนอนแล้วเหมือนกัน พรุ่งนี้ต้องพาน้องไปเก็บกระดูก ไปลอยอังคารอีก” เขาพูดจบแล้วลุกขึ้นไปทันที ธารินทร์กับจิตราภรณ์หันมามองหน้ากัน พอลูกชายขึ้นบ้านไปแล้ว ทั้งคู่ก็เริ่มหารือกัน

“คุณว่าธามจะดูแลน้องได้จริงๆ ใช่ไหมคะ” จิตราภรณ์หันมาถามสามี

“ไม่กี่เดือนเอง คงไม่มีอะไรหรอก บางทีเราอาจจะเป็นห่วงและกังวลมากเกินไป ไม่แน่เด็กสองคนนี้อาจจะเข้ากันได้ดีก็ได้”

“ฉันก็หวังให้มันเป็นอย่างนั้นนะคะ”

//////////

หลังจากลอยอังคารปรีชาและศศิกานต์เสร็จเรียบร้อย กานต์สินีก็กลับมาพักที่ห้องของตัวเอง ธันเมธบอกเธอว่าเขาจะต้องไปทำงานต่อ ให้เธอนอนพักผ่อนและเตรียมไปโรงเรียนพรุ่งนี้ แต่สภาพจิตใจของเธอยังไม่ดีขึ้นเลย เธอคิดถึงพ่อกับแม่ การจากไปอย่างกะทันหันทำให้เธอตั้งรับไม่ถูก ความสูญเสียที่เกิดขึ้นกัดกินหัวใจจนบอบช้ำไปหมด เธอร้องไห้จนหลับไป ตื่นขึ้นมาตอนเย็นก็ลงมาดื่มน้ำเปล่า ไม่นึกหิว ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น

พอถึงเช้าอีกวัน เธอก็ไปโรงเรียนไม่ไหว เอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้อง ธันเมธออกไปทำงานตอนสาย คิดว่าเธอคงจะไปโรงเรียนแล้ว แต่พอกลับมาถึงบ้าน ไฟในบ้านยังคงมืดสนิท เขาเดินขึ้นไปชั้นสอง ไปเคาะประตูห้องของเธอ

ก๊อกๆๆๆ

ประตูห้องนอนถูกเปิดออก สิ่งที่เขาเห็นคือร่างของหญิงสาวที่มีใบหน้าหมองคล้ำ ตาบวม นัยน์ตาแดงก่ำ ใบหน้ายังมีแต่คราบน้ำตาเต็มไปหมด เธอดูซูบผอมลงกว่าเดิมจนหน้าตอบ ผมยาวสีดำยุ่งไปหมด เธอยังคงอยู่ในชุดนอนตัว ดูแล้วยังไม่ได้อาบน้ำเลยด้วยซ้ำ

“เฟย์!” ธันเมธเรียกเธอด้วยน้ำเสียงดุๆ เธอสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา

“คะ?”

“วันนี้เธอไม่ได้ไปโรงเรียนเหรอ” เขาถามเสียงเครียด

“ค่ะ”

“ทำไมไม่ไปโรงเรียน หยุดเรียนมาเป็นอาทิตย์แล้ว”

“เฟย์... เฟย์... อึก... ฮือ...” เธอร้องไห้ออกมาอีก ธันเมธเห็นเธอร้องไห้แล้วก็ถอนหายใจ จะต้องจัดการกับหญิงสาวตรงหน้ายังไงดี

“พี่รู้ว่าเธอเสียใจที่ต้องสูญเสียพ่อกับแม่ไปพร้อมๆ กัน แต่เธอจะอยู่ในสภาพนี้ตลอดไปไม่ได้!” เขาดุ กานต์สินีเอามือปาดน้ำตาออกจากใบหน้า

“เฟย์รู้ แต่เฟย์หยุดร้องไห้ไม่ได้ ฮือ... เฟย์คิดถึงคุณพ่อคุณแม่”

“พี่เข้าใจความรู้สึกของเธอ แต่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นแล้ว มันย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว คุณพ่อคุณแม่ของเธอเสียชีวิตไปแล้ว แต่เธอยังมีชีวิตอยู่ต่อ ในเมื่อเธอยังมีชีวิตยังมีลมหายใจอยู่ เธอก็ต้องใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี ถ้าคุณพ่อคุณแม่ของเธอรู้ว่าเธออยู่ในสภาพแบบนี้ พวกท่านคงไม่มีความสุขในปรโลก”

“พี่ธาม...”

“ตั้งสติ คิดทบทวนตัวเองให้ดีนะเฟย์ คุณพ่อคุณแม่เลี้ยงดูเธอมาอย่างดี เพราะอยากให้เธอใช้ชีวิตอย่างมีความสุข พวกท่านคงไม่สบายใจที่เห็นเธอเป็นแบบนี้” เขาย้ำกับเธออีก กานต์สินีเบะปาก ตรงเข้าไปสวมกอดเขาแนบแน่น ธันเมธตั้งตัวไม่ถูกเมื่อจู่ๆ ก็ถูกกอด เขายกมือขึ้นลูบแผ่นหลังที่สั่นสะท้านของเธออย่างปลอบใจ

“เฟย์จะไม่อยู่แบบนี้แล้ว เฟย์ผิดไปแล้ว แต่เฟย์เสียใจมากจริงๆ ฮือ...”

“พี่เข้าใจ ไปอาบน้ำให้เรียบร้อยก่อน เดี๋ยวพี่จะสั่งข้าวมาให้กิน” เขาค่อยๆ ดันตัวเธอออกจากอกตัวเอง เธอพยักหน้ารับแล้วหันกลับเข้าไปในห้อง ธันเมธปิดประตูห้องนอนของเธอ ปล่อยให้เธอทำธุระส่วนตัวแล้วลงไปสั่งอาหาร นั่งเคลียร์งานของตัวเองจนเสร็จเรียบร้อย เมื่ออาหารมาส่งที่บ้าน เขาก็จัดใส่จานเตรียมไว้ให้เธอ

กานต์สินีเดินลงมาด้วยชุดนอนเสื้อแขนสั้นกางเกงขาสั้นลายหมี ผมยาวๆ ของเธอถูกสระไตร์ส่งกลิ่นหอม ใบหน้าของเธอดูดีขึ้นกว่าเมื่อครู่ ธันเมธเห็นแล้วยิ้มออก

“มากินข้าวสิ เมื่อกี๊พี่ไม่ได้ถามว่าจะกินอะไร ก็เลยสั่งข้าวไก่ทอดมาให้ กินได้ไหม”

“กินได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ แล้วพี่ไม่กินเหรอ” น้ำเสียงของเธอดีขึ้นกว่าเดิม

“พี่กินมาจากข้างนอกแล้ว”

กานต์สินีหยิบช้อนส้อมขึ้นมาตักข้าวกิน แม้ว่าเธอไม่อยาก แต่เขาก็บังคับให้เธอกินจนหมด ธันเมธนั่งมองหญิงสาวอย่างละเอียด เธอมีใบหน้าที่สวย สวยแบบหาที่ติไม่ได้ คิ้วเรียวเข้ม ดวงตากลมโต แพขนตายาวงอน จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากหยักลึกเป็นรูปกระจับ ใบหน้ารูปไข่ ผมยาวสลวยถึงกลางหลัง แม้หน้าจะดูโทรม ใต้ตาหมองคล้ำ แต่ก็ดูออกว่าเธอสวย

“อิ่มแล้วก็กินยาแก้ปวดหัวสักหน่อย อ้อ... กินเมลาโทนินสักหน่อย จะได้หลับดีขึ้น จำเอาไว้นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอต้องกินข้าวให้เยอะ นอนพักผ่อนให้เพียงพอ นอนหลับให้สนิท” เขาสอนเธอ กานต์สินีรับยามากินอย่างว่าง่าย

“กินเสร็จก็ไปนอนได้แล้ว เดี๋ยวพี่เก็บจานล้างเอง”

“ขอบคุณมากเลยนะคะ”

“ไม่เป็นไร แต่พรุ่งนี้พี่จะต้องเห็นเธอไปโรงเรียนแล้วนะ ถ้ายังไม่ไปโรงเรียนพี่จะจัดการเธอขั้นเด็ดขาด!” ธันเมธพูดเสียงดุ กานต์สินีเห็นท่าทางแบบนั้นของเขาแล้วก็หวาดกลัว

“ค่ะ พรุ่งนี้เฟย์จะไปโรงเรียน”