บทที่ 4 เริ่มต้นชีวิตใหม่

“เฟย์เป็นยังไงบ้าง” ธารินทร์โทรศัพท์มาหาลูกชายขณะรอขึ้นเครื่องบิน ธันเมธถอนหายใจยาวเหยียด

“วันนี้ไม่ยอมไปโรงเรียน เอาแต่ร้องไห้ขลุกตัวอยู่แต่ในห้อง”

“ไม่ได้นะ จะปล่อยให้น้องอยู่แบบนี้ไม่ได้ แกต้องทำอะไรสักอย่าง!”

“ผมจัดการเรียบร้อยแล้วครับ”

“จัดการเรียบร้อย... แกจัดการยังไง” ธารินทร์ถามด้วยความเป็นห่วง

“ผมคุยกับน้องเขาแล้ว คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ”

“แกคุยกับน้อง แล้วน้องก็ทำตามที่แกบอกอย่างนั้นเหรอ” ผู้เป็นพ่อถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ไม่คิดว่าเจ้าลูกชายหัวดื้อจะจัดการเรื่องแบบนี้ได้

“ครับ”

“แกไม่ได้โกหกพ่อใช่ไหม”

“คุณพ่อ ไว้ใจผมสิครับ เฟย์ไม่ใช่เด็กดื้อ ไม่ใช่เด็กที่ไม่มีเหตุผล แค่ตอนนี้ยังเสียใจมากๆ แค่ใช้เวลาสักหน่อยเดี๋ยวก็ดีขึ้น คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงหรอก แต่ถ้าคุณพ่อเป็นห่วงมากนัก ผมแนะนำให้ลาออกจากการเป็นเอกอัครราชทูตมาอยู่เมืองไทย ตั้งหน้าตั้งตาเลี้ยงลูกสาวนอกไส้อย่างเดียว!”

“แกไม่ต้องมาประชดพ่อเลย เพราะพ่อรู้ว่าแกเป็นคนยังไง พ่อเลยต้องถามย้ำๆ ซ้ำๆ เหมือนคนเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ!”

“โอย... พอแล้ว ผมไม่คุยกับคุณพ่อแล้ว แค่นี้นะ” ธันเมธกดวางสายโทรศัพท์ เขาทิ้งตัวนอนลงบนเตียง ช่วงนี้งานตัวเองก็ยุ่งพอสมควร ยังต้องมารับบทพี่ชายแสนดีที่คอยดูแลน้องสาวผู้เศร้าโศกอีก คิดแล้วก็เอามือก่ายหน้าผาก ภาวนาให้เธอดีขึ้นในเร็ววัน อยากให้เธอตั้งใจเรียนม.ปลายให้จบ จะได้ออกจากบ้านเขาไปสักที ชีวิตหนุ่มโสดอย่างเขาจะได้กลับมามีสีสันเหมือนเคย ตอนนี้จะทำอะไรก็ยาก จะไปดื่ม จะนัดสาวก็ไม่มีโอกาส เพราะต้องมาคอยดูแลเด็กคนนี้ คิดแล้วก็เหนื่อย!

//////////

รุ่งเช้า ธันเมธตื่นขึ้นมาอย่างเร่งรีบ วันนี้เขามีประชุมตอนเช้ากับหุ้นส่วนบริษัท รีบอาบน้ำแต่งตัวลงมาข้างล่าง เจอเด็กสาวกำลังง่วนทำอะไรบางอย่างอยู่ในครัว เขามองเห็นด้านหลังของเธอ เธอสวมชุดนักเรียน ม.ปลาย โรงเรียนเอกชน รวบผมเป็นหางม้าผูกโบว์ กระโปรงของเธอยาวเลยเข่ามาเล็กน้อยเท่านั้น พอเธอหันหน้ามา หัวใจเขากลับเต้นสะดุด

ดวงหน้าขาวสวยมีสีหน้าที่ดีขึ้น แววตาทอประกายสดใสกว่าทุกวันที่ผ่านมา เธอแต่งหน้าอ่อนๆ ปกปิดรอยหมองคล้ำจากการอดนอนมาหลายวัน ใบหน้าของเธอขาวเนียน แก้มอมชมพูระเรื่อ ริมฝีปากอมชมพู มีปอยผมปกปิดกรอบหน้า เขาไม่เคยเห็นเธอในสภาพที่ดูดีแบบนี้มาก่อน ที่ผ่านมาจะเห็นแต่เธอร้องห่มร้องไห้ พอวันนี้เลิกร้องไห้แล้วเธอดูสวยดูน่ารักขึ้นมาก

“พี่ธาม จะไปทำงานแล้วเหรอคะ”

“อืม... วันนี้มีประชุมเช้า”

“กินมื้อเช้าก่อนนะคะ เฟย์ทำแซนด์วิชเผื่อพี่ด้วย อ้อ... เฟย์เห็นว่าที่บ้านพี่ธามมีกาแฟ ให้เฟย์ชงกาแฟให้ไหมคะ” เธอถามเสียงสดใส ธันเมธก้มมองนาฬิกา เห็นว่ายังพอมีเวลาเหลือ เขาพยักหน้าน้อยๆ แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว มองเธอชงกาแฟอย่างคล่องแคล่ว ครู่เดียวทั้งแซนด์วิชและกาแฟก็มาเสิร์ฟถึงโต๊ะ เธอนั่งกินแซนด์วิชข้างๆ เขา ดูแล้วเธอเองก็รีบเช่นกัน ธันเมธหยิบแซนด์วิชของเธอขึ้นมากิน คำแรกก็ทำให้เขาแปลกใจ ทั้งๆ ที่เป็นแซนด์วิชไข่ดาว ไส้กรอก ใส่ซอสธรรมดา แต่ทำไมรสชาติมันอร่อยเป็นพิเศษ พอยกกาแฟขึ้นดื่ม ก็ยิ่งแปลกใจเข้าไปใหญ่ รสชาติกาแฟอร่อยกว่าทุกวัน ปกติเขาชงไม่เห็นอร่อยแบบนี้เลย

“พอกินได้ไหมคะ” เธอมองเขาแล้วถามด้วยความประหม่า

“อร่อย” เขาชมจากใจ ทำให้เธอยิ้มกว้าง

“ถ้าอร่อยเฟย์จะทำให้พี่ธามกินทุกเช้าเลยค่ะ”

“ไม่เหนื่อยเหรอ ตื่นเช้ามาทำอาหารกินเองแบบนี้” เขาถาม เธอส่ายหน้า

“ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ ปกติตอนอยู่บ้านเฟย์จะช่วยคุณแม่เตรียมอาหารเช้าให้คุณพ่อแบบนี้ทุกวัน พี่ธามชอบกินอาหารแบบไหนคะ เฟย์จะได้ทำให้กิน” เธอถามอย่างกระตือรือร้น เมื่อคืนก่อนนอนเธอได้คิดทบทวนดูแล้ว สิ่งที่เขาพูดมานั้นถูกทุกอย่าง เธอต้องมีชีวิตให้ดี ให้สมกับที่พ่อแม่เลี้ยงดูมาอย่างดี วันนี้ทั้งพ่อและแม่ได้จากไปแล้ว เธอไม่เหลือใคร เหลือเพียงลมหายใจที่ยังอยู่ ตอนนี้เธอต้องมาอาศัยพึ่งพิงเขา เขาเป็นผู้มีพระคุณ ดังนั้นเธอจะต้องทำตัวให้มีประโยชน์ ไม่ทำให้เขารำคาญใจ

“พี่กินได้หมด แต่ปกติแล้วพี่จะไม่ค่อยกินมื้อเช้า”

“คุณพ่อเฟย์เป็นหมอ คุณพ่อบอกว่ามื้อเช้าเป็นมื้อที่สำคัญที่สุด หลังจากนี้เฟย์จะทำมื้อเช้าให้พี่ธามกินทุกวันเลย” เธอพูดอย่างสดใส แววตาดูมีความหวัง สำหรับเขามันเป็นเรื่องไร้สาระมาก มื้อเช้าหากินข้างนอกก็ได้ แต่ถ้ามันจะทำให้เธอมีกำลังใจในการลุกขึ้นมาใช้ชีวิต เขาก็ยินดีที่จะกินมื้อเช้าที่เธอทำ

“ได้สิ กาแฟหมดแล้ว พี่รบกวนเฟย์ช่วยชงกาแฟใส่แก้วเก็บความเย็นให้พี่หน่อยได้ไหม พี่จะเอาไปกินที่ทำงาน”

“ได้ค่ะ” กานต์สินีรีบลุกขึ้นไปชงกาแฟให้เขา พอแก้วเก็บความเย็นมาวางที่โต๊ะอาหาร เขาก็ลุกขึ้นยืน เตรียมตัวไปทำงาน

“วันนี้พี่ต้องรีบไปประชุม ไปโรงเรียนเองได้ใช่ไหม”

“ได้ค่ะ”

“เงินพอใช้หรือเปล่า ให้พี่โอนให้ไหม หรือจะเอาบัตรเครดิตพี่ไปใช้”

“เฟย์มีเงินค่ะ อีก 2-3 วัน จะไปทำธุรกรรมการเงิน และประกันชีวิต ประกันอุบัติเหตุของคุณพ่อคุณแม่ คงจะมีเงินเข้ามาเพิ่ม พี่ธามไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้นะคะ”

“อืม... ถ้ามีอะไรขาดเหลือก็บอกพี่ได้ตลอดนะ พี่ไปทำงานก่อน”

“ค่ะ”

//////////

“เฮ้ย! ไอ้ธาม ทำไมวันนี้มาสายวะ” ทีปกร เพื่อนของเขาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยเอ่ยทัก สีหน้าดูกวนอารมณ์ไม่น้อย ธันเมธไม่ตอบ เขานั่งหัวโต๊ะเปิดแฟ้มเอกสารในห้องประชุม

“กินกาแฟมาหรือยัง ให้เด็กไปซื้อให้ไหม” ราชินทร์ เพื่อนอีกคนถาม เขาส่ายหน้าปฏิเสธ

“ไม่อ่ะ พี่มีกาแฟแล้ว” เขายกแก้วเก็บความเย็นขึ้นมาดูดกาแฟแล้วก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารในมือต่อ

“วันนี้มาแปลกว่ะ มีกาแฟติดมือมาด้วย” ทีปกรเอ่ยปากถาม ปกติจะเห็นธันเมธมาตัวเปล่า พอเข้าห้องประชุมได้ก็จะสั่งให้เด็กๆ ไปซื้อกาแฟร้านประจำทันที

“พูดมากว่ะ ประชุมกันได้แล้ว” ธันเมธตัดบทสนทนาอันไร้สาระออกไป ตัวเขาเพิ่งเรียนจบปริญญาโทจากอเมริกาได้ไม่กี่เดือน พอกลับมาเมืองไทยก็ลุยทำธุรกิจหลายอย่าง ไม่ว่าจะเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้าง ธุรกิจสถานบันเทิง โรงเรียนสอนดนตรี โรงเรียนสอนภาษา ฯลฯ และยังเป็นนักลงทุนในตลาดหุ้นด้วย เขาถนัดในเรื่องการบริหารธุรกิจ เพื่อนจึงวางใจให้เขาเป็นตัวหลักในการประชุมทุกครั้ง

เขาใช้เวลาในการประชุมทั้งวัน เพราะเพิ่งเปิดบริษัทกันใหม่ๆ มีเรื่องให้ต้องวางแผนกันเยอะ พอประชุมกันเสร็จก็พากันไปดูงานที่ผับต่อ ผับขนาดใหญ่ตั้งอยู่ใจกลางกรุง มีบริการครบครัน ช่วงค่ำเริ่มมีนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและต่างชาติทยอยกันเข้ามาแล้ว เขายืนดูจากชั้นสองของผับอย่างใช้ความคิด ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้

เขาไม่ได้บอกเฟย์ว่าคืนนี้จะกลับดึก... แต่คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง...

ธันเมธคิดในใจ คงไม่เป็นไรหรอก แต่ลึกๆ ก็นึกเป็นห่วง เธอเพิ่งสูญเสียพ่อแม่ไป อยู่คนเดียวจะโอเคหรือเปล่า พอห่วงมากเข้าก็ปลีกตัวเข้าไปในห้องพักส่วนตัวสำหรับเจ้าของผับ เขารีบกดโทรศัพท์โทรหาเธอทันที

“ค่ะพี่ธาม” เธอรับสายอย่างรวดเร็ว

“ค่ำแล้ว กินอะไรหรือยัง”

“ยังไม่ได้กินค่ะ เฟย์รอพี่ธามกลับบ้าน” เธอตอบ คำตอบของเธอทำให้เขารู้สึกผิด

“พี่ลืมบอกไปว่าพี่กลับดึก กินข้าวได้เลยไม่ต้องรอพี่ สั่งอาหารให้มาส่งที่บ้านสิ จะได้สะดวก”

“ตอนเย็นเฟย์แวะตลาด ซื้อของสด ซื้อกับข้าวมาแล้วค่ะ เฟย์ทำอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว ถ้าพี่ธามกลับมาแล้วหิวก็เอากับข้าวในตู้เย็นมาอุ่นกินนะคะ” เธอบอก แม้จะเป็นประโยคธรรมดา แต่กลับทำให้เขารู้สึกแปลกในใจ ชีวิตเขาอยู่ตัวคนเดียวมาหลายปี ไปเรียนต่างประเทศตั้งแต่อายุ 18 จนถึงตอนนี้อายุ 23 เป็นเวลา 5 ปีแล้วที่เขาใช้ชีวิตตัวคนเดียว กลับบ้านก็มักจะกินอาหารสำเร็จรูป แม้จะเคยมีแฟน แม้จะเคยพาสาวมานอนค้างที่บ้าน แต่ไม่เคยมีใครใส่ใจดูแลเรื่องอาหารการกินเหมือนเธอมาก่อน