ตอนที่ 2 ข้าไม่ใช่คนใจดี

“ถ้าเช่นนั้นข้าจะเรียกเจ้าว่าเหม่ยเหมยก็แล้วนะ ตอนนี้อายุสิบแปดปีแล้ว รุ่นราวคราวเดียวกับอาซินลูกสาวของข้าเลย”

“แล้วคุณหนูอยู่ที่ไหนล่ะเจ้าคะ”

“นางกำลังเรียนหนังสือกับอาจารย์อยู่ที่ศาลาในสวนโน่น เอาไว้นางเรียนเสร็จแล้วจะมาแนะนำให้เจ้าได้รู้จัก”

“เจ้าค่ะ”

“อยู่ที่นี่ทำตัวให้ขยัน และที่สำคัญเจ้าต้องอดทนให้มาก ๆ เพราะหน้าที่ของเจ้ามันไม่ใช่ธรรมดา”

“หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ แต่ไม่ว่างานอะไรบ่าวก็ทำได้หมดล่ะเจ้าค่ะ ไม่ว่าจะเป็นซักผ้า ล้างชาม ทำอาหาร ทำไร่ ทำสวน บ่าวทำได้หมดเจ้าค่ะ” เหม่ยหวาตอบออกไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ ไม่มีสะดุด ความมั่นใจบวกกับสีหน้าที่มุ่งมั่น ทำให้หยางฮูหยินรู้สึกพอใจ และคิดว่าน่าจะรับมือกับลูกชายของนางได้เป็นอย่างดีแน่นอน

“งานของเจ้าก็คือดูแลรับใช้ลูกชายของข้า”

“ท่านแม่ทัพหยางหรือเจ้าคะ”

“ใช่ จื่อถงไปทำศึกได้รับบาดเจ็บกลับมา ไม่ค่อยชอบดูแลตัวเองสักเท่าไหร่ ข้ารับสาวใช้หลายต่อหลายคนเข้ามาทำหน้าที่นี้ แต่ก็ทนความเจ้าอารมณ์ของจื่อถงไม่ไหวน่ะสิ ข้าต้องบอกเจ้าไว้ก่อนว่าจื่อถงเป็นคนอารมณ์ร้อน พูดจาอ่อนหวานกับใครไม่เป็น เจ้าคิดว่าจะทำหน้าที่นี้ได้ไหม”

“ได้สิเจ้าคะ ไม่ว่าจะหนักหนาแค่ไหน หากมันคือคำสั่งของเจ้านาย บ่าวก็ต้องทำให้ได้”

“ดีมาก หากเจ้าทำให้อาการของจื่อถงดีขึ้น ข้าจะมีรางวัลพิเศษมอบให้เจ้าด้วยล่ะ ก่อนอื่นข้าจะพาเจ้าไปแนะนำให้จื่อถงได้รู้จักเสียก่อน ตามข้ามา”

“เจ้าค่ะ”

เหม่ยหวาเคยได้ยินกิตติศัพท์ท่านแม่ทัพผู้นี้มาบ้าง รู้เพียงแต่ว่าท่านเป็นแม่ทัพที่เก่งกาจ หามีผู้ใดเปรียบได้ แต่เรื่องอุปนิสัยส่วนตัวนั้นหาได้รู้มาก่อน ก็เพิ่งจะได้ยินจากปากฮูหยินเมื่อครู่ ไม่ว่าจะอย่างไรนางก็จะทนให้ได้

ออกมาจากเรือนที่พักของฮูหยินมาตามทางเดินที่เชื่อมต่อไปยังเรือนอีกหลัง ซึ่งมีความใหญ่โตไม่แพ้กัน บรรยากาศรอบตัวเรือนนั้นมีความงดงามเป็นอย่างยิ่ง มีสวนดอกไม้ มีสระน้ำขนาดใหญ่ มีสะพานให้เดินข้ามให้อาหารปลาในสระ นี่หรือบ้านคนมีอันจะกิน ช่างแตกต่างจากกระท่อมหลังเล็ก ๆ ของนางราวฟ้ากับเหวเลยทีเดียว

กำลังจะเดินไปถึงเรือนที่พักของบุตรชาย ฮูหยินก็สวนทางกับท่านหมอที่เพิ่งจะตรวจอาการของนายท่านเสร็จพอดี นางถามความคืบหน้าของการรักษา จึงได้คำตอบจากท่านหมอว่าตอนนี้แผลที่ถูกดาบฟันมากำลังสมานตัว แต่ต้องพยายามบังคับให้หยางจื่อถงนอนพักผ่อนให้มาก ๆ อย่าเพิ่งขยับตัวทำกิจกรรมที่มันกระทบกระเทือนต่อบาดแผล นั่นคือสิ่งที่ยากสำหรับการรักษาตัว เพราะหยางจื่อถงนั้นเป็นคนไม่ชอบอยู่กับที่ ชายชาตินักรบอย่างเขาจะต้องหากิจกรรมอะไรทำอยู่ตลอดเวลา

หยางฮูหยินเปิดประตูเข้าไปหาบุตรชายโดยไม่ส่งสัญญาณใด ๆ เพราะอยากจะรู้ว่าตอนนี้เจ้าของเรือนกำลังทำอะไรอยู่ในนั้นกันแน่ และสิ่งที่นางเห็นก็คือหยางจื่อถงกำลังนั่งเช็ดดาบคู่ใจอยู่บนเตียง ทั้งที่หน้าท้องยังคงพันผ้าเอาไว้ แถมยังมีเลือดซึมออกมาอีกต่างหาก

“ทำไมเจ้าไม่นอนพักผ่อนอาจื่อ ทำไมถึงมานั่งเช็ดดาบอยู่อย่างนี้”

“ท่านแม่”

เมื่อเห็นว่าใครมาก็วางดาบลงแล้วเงยขึ้นมองมารดา คิ้วเข้มขมวดเป็นปมเมื่อเห็นสาวน้อยแต่งกายด้วยเนื้อผ้าที่ดูเก่า ยืนก้มหน้าอยู่ด้านหลังด้วยอีกคน เขาเดาออกว่ามารดาคงจะรับสาวใช้คนใหม่มาดูแลอีกแน่นอน แต่ละคนที่ส่งมานั้นชอบเจ้ากี้เจ้าการ บังคับให้เขาทำโน่นนี่นั่น ซึ่งเขาเองก็รู้ดีว่านางเหล่านั้นรับคำสั่งของมารดามา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแผลงฤทธิ์เพื่อที่จะให้ตัวเองมีพื้นที่ส่วนตัว เขาไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามกับชีวิตสักเท่าไหร่

“เจ้าจะให้แม่บอกอีกกี่ครั้งถึงจะยอมฟัง หากไม่รักษาตัวให้ดี จะหายไปทำงานต่อได้อย่างไร”

“ข้าแข็งแรงอยู่แล้ว ออกศึกพรุ่งนี้ก็ย่อมได้” คนพูดกล่าวอย่างไม่รู้สึกสะทกสะท้าน สายตายังคงจ้องมองสาวใบหน้าสาวใช้คนใหม่อย่างข้องใจ

“แม่รู้ว่าเจ้าเก่ง แต่หากเจ้าเป็นอะไรไปสักคน แม่กับน้องจะอยู่กันอย่างไร เจ้าก็รู้ดีไม่ใช่หรือว่าพ่อของเจ้าจากพวกเราไปเพราะสาเหตุใด ไม่ใช่เพราะความอวดดีอวดเก่งหรอกหรือ”

“ข้าไม่เหมือนท่านพ่อ”

“เฮ้อ แม่ไม่รู้จะพูดอย่างไรกับเจ้าแล้ว วันนี้แม่พาบ่าวคนใหม่มารับใช้ เรียกนางว่าเหม่ยเหมยก็แล้วกัน”

“บ่าวยินดีรับใช้นายท่านเจ้าค่ะ บ่าวขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะเจ้าคะ”

“ไม่ต้อง ให้นางกลับไปซะ ข้าไม่ต้องการใครเข้ามายุ่งวุ่นวายในชีวิต ข้าชอบอยู่คนเดียว”

“ไม่ได้ เจ้าต้องให้นางมาช่วยดูแล แผลของเจ้าจะได้หายเร็ว ๆ อย่างใดเล่า แค่นี้ทำให้แม่สบายใจไม่ได้เชียวหรือจื่อถง”

เห็นความตั้งใจของมารดาจึงยอมใจอ่อนลง หยางจื่อถงถอนหายใจเสียงดังอย่างจำยอม เขาเงียบแสดงว่ายอมรับเหมือนที่ผ่านมา แต่ถึงอย่างไรก็เชื่อว่าสาวใช้นางนี้คงอยู่รับใช้ได้ไม่กี่วันแน่นอน

“ก็ได้ขอรับ”

“ดีมาก ถ้าเช่นนั้นนับจากนี้ เจ้าจงมาช่วยปรนนิบัติดูแลนายท่านนะเหม่ยเหมย ทำหน้าที่ของเจ้าให้ดี”

“เจ้าค่ะ”

“ข้าจะกลับแล้ว เจ้าช่วยดูแลลูกชายข้าต่อที่นี่นะ”

“เจ้าค่ะฮูหยิน”

ฮูหยินฝากฝังให้ดูแลบุตรชาย แล้วก็เดินกลับไปยังเรือนที่พัก ปล่อยให้หานเหม่ยหวายืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ในห้องสองต่อสองกับนายท่านผู้แสนจะเย็นชา สายตาคมที่จ้องมองมานั้นหาได้มีความเมตตาหรือเป็นมิตรเลยสักนิด และเหม่ยหวาก็รู้ตัวดีว่าจะต้องเจอกับอะไร

“เจ้าคิดดีแล้วหรือที่จะมาดูแลข้า ข้าบอกไว้ก่อนนะว่าไม่ใช่คนใจดี”