ตอนที่ 5 บ่าวแค่เป็นห่วง

ได้ยินเช่นนั้นเหม่ยหวาก็เบิกตาด้วยความตกใจ ยืนตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะด้วยความกลัว ยกมือขึ้นมาตบปากตัวเองเบา ๆ สองสามที หมุนตัวกลับไปหมายจะแก้ต่างให้ตัวเอง ทว่าเมื่อเห็นปลายกระบี่กำลังชี้มายังคอตนก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

“นะ...นายท่านอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เจ้าคะ”

“ก็นานพอจะได้ยินว่าเจ้ากำลังนินทาข้า”

“บ่าวไม่ได้นินทานะเจ้าคะ บ่าวกำลังบ่นให้น้องชายของบ่าวเจ้าค่ะ จู่ ๆ ก็คิดถึงขึ้นมา พอดีว่าน้องชายของบ่าวดื้อมาก เลยพูดอย่างนั้นออกไป นายท่านลดกระบี่ลงเถอะนะเจ้าคะ บ่าวกลัวแล้วจริง ๆ”

“สีหน้าเจ้าเหมือนไม่ได้กลัวข้าเลย” สายตาคมกริบปานคมกระบี่จับจ้องมองใบหน้าเรียวรูปไข่ ใบหน้าอันอ่อนเยาว์งามไร้ที่ติ ทว่าเขากลับมองเห็นเพียงความดื้อและกวนประสาทนั้น

เหม่ยหวารีบทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า แล้วคลานเข้าไปกอดขาของนายท่านเอาไว้แน่น แสร้งร้องไห้ร้องห่มเสียงดัง เล่นละครตบตา หวังว่านายท่านของนางคงจะยอมยกโทษให้

“ฮือ ๆ นายท่าน บ่าวผิดไปแล้ว ยกโทษให้บ่าวด้วยนะเจ้าคะ ต่อไปนี้บ่าวจะไม่ปากพล่อยอีกแล้วเจ้าค่ะ”

“ปล่อยขาข้า” คนพูดพยายามสลัดขาตนเองออก แต่กลับไม่เป็นผล

“ไม่ปล่อย จนกว่านายท่านจะยอมยกโทษให้บ่าว ยกโทษให้บ่าวด้วยนะเจ้าคะ”

“ปล่อย!”

“ไม่ปล่อย ฮือ ๆ นายท่านสัญญาก่อนว่าจะไม่เอาโทษบ่าว”

“เฮ้อ ข้าปวดกบาลกับเจ้าจริง ๆ ทำตัวน่ารำคาญ”

“ฮือ ๆ”

“ก็ได้ ข้าจะไม่เอาโทษเจ้า ปล่อยข้าได้แล้ว”

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะนายท่าน บ่าวซาบซึ้งในน้ำใจนายท่านเหลือเกิน” ใบหน้าสวยมีรอยยิ้มประดับเมื่อแผนการสำเร็จจนได้ นางยอมปล่อยขาแล้วลุกขึ้นยืนส่งยิ้มให้ท่านแม่ทัพผู้มีสีหน้าเย็นชาเช่นเคย

“ออกไปข้างนอก แล้วก็ไม่ต้องเข้ามาหากข้าไม่เรียกใช้”

“เจ้าค่ะ แต่ตอนนี้นายท่านรีบมาทานข้าวก่อนเถอะเจ้าค่ะ กำลังร้อน ๆ เชียวนะเจ้าคะ” เหม่ยหวาถือวิสาสะจูงมือท่านแม่ทัพมายังโต๊ะไม้ที่มีข้าวและกับข้าววางไว้รอ

หยางจื่อถงรีบสะบัดมือออกโดยเร็ว ชักสีหน้าใส่ให้รู้ว่าไม่พอใจ แล้วก็อย่ามาบังอาจแตะเนื้อต้องตัวหากไม่ได้รับอนุญาต

“เจ้านี่ช่างไม่รู้ความเอาเสียเลย หากไม่ได้รับอนุญาตอย่ามาแตะตัวข้าอีกเด็ดขาด”

“ทำไมล่ะเจ้าคะ ก็บ่าวเป็นห่วงนายท่านนี่นา ไม่ได้จะทำร้ายสักหน่อยนะเจ้าคะ” เหม่ยหวาขมวดคิ้วทำหน้าฉงนให้นายท่าน นางไม่ได้มีเจตนาอื่นใดนอกเสียจากอยากให้เขาทานข้าวให้ตรงเวลาเท่านั้น เพราะฮูหยินได้กำชับเอาไว้นั่นเอง

“ออกไป ข้าอยากอยู่คนเดียว”

“ก็ได้เจ้าค่ะ”

สาวใช้ตัวป่วนยอมแพ้แต่โดยดี ทำหน้าบึ้งแล้วเดินกลับออกไป แม้จะมายืนอยู่ด้านนอกก็ไม่วายส่องสายตาเข้าไปดูว่าอีกฝ่ายได้ทานอาหารเที่ยงมากน้อยแค่ไหน เมื่อเห็นว่าท่านแม่ทัพยอมทานแต่โดยดี นางจึงนั่งชันเข่าค้ำคาง วางสายตาไว้ที่ท้องฟ้าด้านนอกจวน นั่นทำให้คิดถึงบิดามารดาและน้องชายขึ้นมาเสียอย่างนั้น เมื่อไหร่จะถึงวันที่จะได้กลับไปเยี่ยมบ้านก็ไม่รู้

นั่งนานจนผล็อยหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้แต่ว่ารู้สึกตัวก็รีบลุกขึ้นเดินเข้าไปดูที่โต๊ะ ปรากฏว่านายท่านไม่อยู่เสียแล้ว จึงรีบเดินหาไปทั่วทั้งเรือนแต่ก็ไม่พบ

“หายไปไหนนะ”

เมื่อหาด้านในไม่พบ ก็รีบวิ่งออกไปดูที่สวนข้างนอก จวนแห่งนี้มีพื้นที่กว้างขวาง มีสวนไม่รู้ต่อกี่ไร่ มีสนามฝึกอาวุธต่าง ๆ ที่สร้างขึ้นไว้ประลอง เมื่อเวลาที่สหายของหยางจื่อถงเข้ามาเยี่ยมเยียนในจวน เหม่ยหวาวิ่งตามออกมาจนพบว่าตอนนี้ท่านแม่ทัพกำลังอยู่ที่สนามยิงธนู เห็นอย่างนั้นนางก็รีบวิ่งเข้าไปยืนขวางตรงเป้าธนูไม่ให้อีกฝ่ายยิงมา

“วางลงเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ นายท่านเจ็บขนาดนี้ยังจะมายิงธนูอีกงั้นหรือ ไม่กลัวว่าแผลมันจะปริงั้นหรือเจ้าคะ”

“เอ๊ะ! เจ้าอยากตายหรือไง ถึงได้มายืนขวางเป้าอย่างนี้” ชายหนุ่มขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อเห็นบ่าวรับใช้มายืนกางแขนกั้นเป้าอย่างไม่กลัวตาย เขาเบื่อที่จะนอนอุดอู้อยู่แต่ในห้องไม่ได้ทำอะไร มันเริ่มรู้สึกเบื่อและรำคาญตัวเอง

“บ่าวยอมตาย ดีกว่าให้นายท่านต้องเจ็บหนักกว่านี้”

“ได้! ถ้าเจ้าอยากตายข้าจะจัดให้” หยางจื่อถงยกคันธนูขึ้นอีกครั้ง เขาเล็งปลายลูกศรไปยังสาวใช้จอมจุ้น ที่ตอนนี้กำลังยืนกางแขนตัวสั่นอยู่ตรงหน้า อยากรู้เหมือนกันว่าจะแน่สักแค่ไหน ในเมื่อไม่ยอมฟังคำสั่งก็ต้องโดนลงโทษด้วยวิธีนี้

เหม่ยหวายืนหลับตาอยู่ที่เดิม แม้จะรู้สึกกลัวมากแค่ไหนแต่นางจะไม่ยอมแพ้เขาแน่นอน ถึงอย่างไรก็ต้องเอาชนะให้ได้ จะต้องทำให้ท่านแม่ทัพผู้เอาแต่ใจ ยอมเห็นใจคนอื่นบ้าง

วืดดดด

นางรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างวิ่งผ่านหูด้านซ้ายไป มันเร็วมากแค่เพียงหายใจเข้าออก รู้สึกเหมือนมีของเหลวค่อย ๆ ซึมลงมาที่ติ่งหู รู้สึกเจ็บจี๊ด ๆ จนต้องขมวดคิ้ว เปลือกตาสวยเปิดขึ้นอย่างช้า ๆ ก็พบว่าตอนนี้หยางจื่อถงได้ยืนยิ้มมุมปากอยู่ตรงหน้า เขายิ้มแล้ว เป็นยิ้มแรกที่นางได้เห็น แต่มันคือยิ้มที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์จนน่าหมั่นไส้ มือเรียวถูกยกขึ้นไปสัมผัสที่ใบหู เพื่อที่จะได้รู้ว่าของเหลวนั้นมันคืออะไรกันแน่

“ละ...เลือด”

“ครั้งนี้ข้าแค่เตือน ครั้งหน้ามันอาจจะไม่ใช่แค่หู อาจจะเป็นตรงหัวใจของเจ้าก็ได้ หึ ๆ”

“ฮือ ๆ บ่าวแค่เป็นห่วง ทำไมนายท่านถึงใจร้ายอย่างนี้ บ่าวทำอะไรผิดเจ้าคะ” เมื่อรู้ว่าตัวเองถึงกับเลือดตกยางออก เหม่ยหวาก็ทิ้งตัวนั่งลงร้องไห้เสียงดังโดยไม่สนใจอะไร