ตอนที่ 6 กำจัดจุดอ่อน

หยางจื่อถงหุบยิ้มแทบไม่ทัน เพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าสาวใช้ร้องไห้ไม่หยุดราวกับตั้งใจจะเรียกร้องความสนใจ คนอย่างเขาไม่เคยง้อใคร ไม่สิ! ง้อใครไม่เป็นเลยต่างหาก อีกอย่างเขาเองก็ไม่ได้ทำผิดอะไร แม่ตัวดีนี่ต่างหากที่เข้ามาหาเรื่องเจ็บตัวเอง

“หยุด! ข้าบอกให้หยุด!”

“บ่าวไม่หยุด บ่าวจะร้องไห้อยู่ตรงนี้ไม่ยอมไปไหน นายท่านใจร้ายกับบ่าวเหลือเกิน ฮือ ๆ”

“เฮ้อ! มันชักจะมากไปแล้วนะ เป็นแค่สาวใช้มีสิทธิ์อะไรมาร้องขอความยุติธรรมจากข้า”

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมเจ้านั่งร้องไห้อย่างนั้นล่ะเหม่ยเหมย”

หยางเสี่ยวหลานพร้อมกับลูกสาวและบ่าวรับใช้ เดินตามเสียงมาจนถึงที่นี่ก็เห็นสาวใช้คนใหม่นั่งร้องไห้ โดยมีลูกชายคนโตยืนถือคันธนูจ้องมองโดยไม่คิดจะทำอะไรเลย สถานการณ์อย่างนี้ก็พอจะเดาออกว่าต้องมีการแกล้งกันแน่ ๆ

“นายท่านจะฆ่าบ่าวเจ้าค่ะ ฮือ ๆ”

“ข้าไม่ได้ทำ!”

“นายท่านยิงธนูใส่บ่าวเจ้าค่ะ”

“เอ๊ะ! ก็บอกว่าข้าไม่ได้ทำ เจ้ารนหาที่เองต่างหาก”

“เอาล่ะ ๆ พอได้แล้ว” หยางฮูหยินรีบตะโกนห้ามปรามไม่ให้เกิดการวิวาท แล้วหันไปบอกกับลูกสาว “ซินอวี่เจ้าพาเหม่ยเหมยไปทำแผลก่อนเถอะ ทางนี้แม่จะจัดการเอง”

“เจ้าค่ะท่านแม่”

ซินอวี่และอาเฟยช่วยกันพยุงตัวเหม่ยหวาเดินออกไป เมื่อเสียงสะอื้นไห้ของสาวใช้ตัวป่วนเริ่มเงียบ คนเป็นแม่จึงกล่าวอะไรกับลูกชายต่อ

“ทำไมต้องทำนางถึงขั้นเลือดตกยางออก แม่ไม่เข้าใจเจ้าจริง ๆ ทำไมถึงเข้ากับคนอื่นยากนัก นิสัยอย่างนี้เจ้าจะมีเมียได้อย่างไรจื่อถง”

“ก็นางมาขวางไม่ให้ข้ายิงธนูเอง แค่สั่งสอนนิด ๆ หน่อย ๆ จะเป็นไร นางเป็นแค่สาวใช้ทำไมท่านแม่จะต้องเป็นเดือดเป็นร้อนด้วย”

“ก็ที่นางทำเพราะได้รับคำสั่งจากแม่เช่นใดเล่า เจ้าเคยนึกห่วงตัวเองบ้างไหม หากแผลมันฉีกขาดขึ้นมาจะทำอย่างไร อย่าลืมว่าหากแผลไม่หาย แม่จะไม่มีทางยอมให้เจ้าออกนอกจวนเป็นแน่ รู้เช่นนี้แล้วยังจะต่อต้านนางอีกไหม ที่ทำเพราะนางเป็นห่วงอยากให้เจ้าหายไว ๆ”

“ท่านแม่ห้ามข้าไม่ได้หรอก”

“ก็ลองดูสิ หากเจ้าไม่เชื่อฟังแม่ก็ไม่ต้องมาเรียกข้าว่าแม่ ไม่ต้องมานับถือกันอีก หากสำนึกผิดแล้วโปรดปฏิบัติกับเหม่ยเหมยให้ดีด้วย ที่แม่บ่นเพราะเป็นห่วงเจ้ารู้ไหม ตอนนี้เจ้าเป็นหัวหน้าครอบครัว เป็นแม่ทัพที่ดูแลควบคุมทหารจำนวนมาก หากเรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้ อย่าหวังว่าในอนาคตเจ้าจะได้เป็นใหญ่เป็นโตกว่านี้”

กล่าวจบนางก็เดินหนีจากลูกชายมา ทิ้งให้จื่อถงยืนทำหน้าเซ็ง ๆ อยู่เพียงลำพัง แค่ต้องทนอยู่แต่ในจวนก็ว่าแย่แล้ว ยังมาทนกับสาวใช้นิสัยน่ารำคาญผู้นั้นอีก มันเป็นอะไรที่น่าอึดอัด เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดมารดาจึงเห็นสาวใช้ดีกว่าลูกชายตัวเอง ถึงขนาดออกโรงปกป้องแล้วมาด่าตนเองอย่างนี้

“ยิ่งแม่ข้าปกป้องเจ้า ข้ายิ่งไม่ชอบขี้หน้าเจ้าแม่สาวใช้ตัวดี คอยดูเถอะข้าจะหาจุดอ่อนของเจ้า แล้วกำจัดออกไปจากชีวิตข้าให้ได้”

กล่าวจบแล้วก็ทิ้งคันธนูลงพื้นอย่างไม่ไยดี เดินกลับเข้าไปในเรือนที่พักอย่างอารมณ์บูดบึ้ง ในหัวก็พยายามคิดหาวิธีกำจัดเหม่ยหวาไม่ให้มายุ่งกับชีวิตตนอีก