ตอนที่ 7 ไปหาที่จวน

ทว่าเช้าขึ้นมา โหวปิ่งเจียนบิดาของโหวเถียนเจียก็ผลักประตูเรือนของบุตรสาวตนเองอย่างแรง

         “เจียเอ๋อร์ เจ้าขโมยวิชาในห้องลับใต้ดินของพ่อไปฝึกใช่หรือไม่” เขาส่งสายตาที่น่าครั่นคร้ามไปที่เตียงนอนของบุตรสาว เมื่อเห็นนางยังไม่ตื่นจึงเดินไปด้านข้างเพื่อหมายจะปลุกนางเพื่อสอบถามให้รู้เรื่อง

         “เจียเอ๋อร์ เจียเอ๋อร์” บุรุษวัยกลางคนรูปร่างกำยำสูงใหญ่แต่ยังคงความหล่อเหลาให้เห็น เขายกมือหนาขึ้นแตะหน้าผากของโหวเถียนเจียที่ยังคงนอนหลับไม่รู้สึกตัว

“ตัวร้อน เป็นไข้หรอกหรือ” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบเป็นปม

         “ไปตามหมอมาดูอาการนางที”

โหวปิ่งเจียนเอ่ยเสียงเข้มสั่งสาวใช้ที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตู

         ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ หมอประจำจวนสกุลโหวก็มาถึงอย่างรวดเร็ว เขาลงนั่งเก้าอี้ด้านข้างเตียงแล้วเอื้อมสามนิ้วไปแมะจับชีพจรโหวเถียนเจียโดยพลัน

         เมื่อจับชีพจรในชั่วเวลาไม่กี่ลมหายใจเขาก็เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ “ขะ คุณหนู อัยย่ะ ข้าไม่กล้าพูดออกมา”

         “นางเป็นอะไร บอกข้ามาเดี๋ยวนี้” โหวปิ่งเจี่ยนกดเสียงต่ำอารมณ์เริ่มหงุดหงิดขุ่นมัว

         “หากข้าบอก ท่านประมุขก็ต้องใจเย็นๆ”

ท่านหมอยกแขนขึ้นมาปาดเหงื่อที่เริ่มผุดซึมบนหน้าผากของตน เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วไปกระซิบข้างหูของโหวปิ่งเจียนด้วยเสียงแผ่วเบา

         ต่างจากบุรุษร่างสูงใหญ่วัยกลางคนที่เมื่อได้ยินแล้วส่งเสียงดังคำราม อารมณ์โกรธพุ่งจนถึงขีดสุด

“ไอ้ผู้ชายหน้าไหนกล้ามาข่มเหงลูกสาวข้า มันต้องไม่ได้ตายดี” เขาหันหน้าสั่งสาวใช้

“ดูคุณหนูให้ดี นางตื่นเมื่อไหร่ให้ไปบอกข้า” จากนั้นเขาก็เดินออกจากเรือนเพื่อไปหาที่ระบายอารมณ์

         “กล้ามาข่มเหงบุตรสาวข้าผู้แซ่โหว คนทั้งยุทธภพยังต้องเคารพข้า มันเป็นใครถึงกล้าขึ้นมาเหยียบหัวข้าเช่นนี้”

บุรุษพูดพลางชักกระบี่ออกมาร่ายรำก่อนตวัดกระบี่ปล่อยกำลังภายในส่งไปทำลายหุ่นฟางในลานซ้อมพร้อมกันทีเดียวถึงแปดตัว

         เขานามว่าโหวปิ่งเจียน ประมุขผู้ปกครองยุทธภพคนปัจจุบัน เมื่อหลายวันก่อนต้องเดินทางไปทำธุระต่างเมือง กลับมาก็พบว่าบุตรสาวแอบเข้าห้องลับใต้ดินขโมยคัมภีร์ฝึกวิชาไปหลายเล่ม ยังไม่ทันได้ชำระความนางก็เกิดเรื่องเสียก่อน

         ลูกสาวที่เขาเลี้ยงดูดั่งเทพธิดาตัวน้อย ถูกผู้ชายหน้าไหนก็ไม่รู้พรากเอาพรหมจรรย์ไป คิดดังนั้นจิตใจของเขาก็ยิ่งโมโห อยากบุกไปสังหารคนจนทนแทบไม่ไหว

         ........

         จ้าวซีหนานเมื่อทำภารกิจเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็ไปที่ว่าการอำเภอวัตถุประสงค์เพื่อถามถึงที่อยู่ของโหวเถียนเจีย แต่ว่าเมื่อเขาไปถึงกลับไม่มีคนสนใจเนื่องจากไม่มีผู้ใดรู้จักเขา

         “นี่ เจ้าคือมือปราบหรือ จวนสกุลโหวที่เมืองหม่านฉายมีกี่แห่งหรือ” เขาคว้าแขนบุรุษผู้หนึ่งรั้งเขาไว้แล้วสอบถาม

         “ข้าไม่ตอบคำถามคนไร้มารยาทเช่นเจ้า” บุรุษผู้นั้นสะบัดแขน หันหน้ามาถลึงตาใส่จ้าวซีหนานก่อนเดินหนีเข้าที่ว่าการอย่างรวดเร็ว

         “แต่ข้ามีเงินนะ” จ้าวซีหนานตะโกนไล่หลังชายผู้นั้น แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

         “อะไรนะ เจ้ามีเงินหรือ” บุรุษท่าทางคล้ายขอทานที่นอนอยู่หน้าที่ว่าการอำเภอลุกขึ้นมาพูดคุยกับจ้าวซีหนาน

         จ้าวซีหนานปรายสายตามองสภาพบุรุษผู้นั้น เขาไม่ค่อยอยากจะถามชายผู้นี้เพราะไม่แน่ใจว่ารู้จริงหรือว่าจะโกหกเพียงต้องการเงินกันแน่ แต่สุดท้ายก็เอ่ยปากถามอย่างเสียไม่ได้

         “ใช่แล้วข้ามีเงิน เจ้ามีคำตอบที่ข้าต้องการหรือไม่ หากเจ้าโกหกข้า มีปัญหาแน่นอน” จ้าวซีหนานยกมือขึ้นมาจับกระบี่ที่ห้อยอยู่ตรงเอวบ่งบอกถึงการข่มขู่กรายๆ

         “โอ้ย นายท่าน ข้าจะโกหกท่านไปเพื่ออะไร ตระกูลโหวออกจะมีชื่อเสียงโด่งดังในแถบนี้ พวกเขาแจกอาหารให้ผู้ยากไร้ออกจะบ่อย” เมื่อเห็นท่าทางของจ้าวซีหนาน ชายผู้นั้นก็รีบเปลี่ยนท่าทีมาประจบเอาใจเขาอย่างรวดเร็ว

         “สรุปว่าสกุลโหวอยู่ที่ใด” จ้าวซีหนานเปลี่ยนจากจับกระบี่เป็นล้วงหยิบเงินส่งให้เขาแทน

         “พวกเขาทั้งหมดอยู่ที่เขาลวี่หนาน ขอบคุณนายท่าน ขอให้เดินทางปลอดภัยนะขอรับ”

         ........

         เมื่อโหวเถียนเจียตื่นขึ้นมา นางก็เห็นสาวใช้นั่งทำสีหน้าวิตกกังวลข้างเตียง สตรีมุ่นคิ้วเล็กน้อยก่อนรู้สึกถึงความขมในลำคอจึงรู้ว่าตนเองถูกป้อนยาตอนที่หลับอยู่

“จิ๋วจิ่ว” นางส่งเสียงเรียกชื่อสาวใช้คนนั้น

         “คุณหนูตื่นแล้ว” จิ๋วจิ่วหรือคนที่ถูกเรียกเงยหน้ามองเจ้านายตนด้วยความดีใจ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกกล่าวโหวเถียนเจีย

         “คุณหนู เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ตัวน้อยกำลังกระซิบบอกยังไม่ทันพูดจบ ประตูเรือนก็ถูกเปิดเสียงดัง

         “เจียเอ๋อร์ ใครมันมาห่มเหงเจ้า บอกพ่อมาเดี๋ยวนี้ พ่อจะไปบั่นคอมันเอง” โหวปิ่งเจียนเข้ามาทันทีเมื่อรู้ว่าบุตรสาวตื่นขึ้น

         สตรีเหลือบมองสายตาที่ดุดันของบิดา นางตัวสั่นเล็กน้อยแล้วส่ายหน้าช้าๆ “ลูกก็ไม่รู้เจ้าค่ะ”

         ขณะที่นางกำลังหาคำอธิบายดีๆ เพื่อให้บิดาหายโมโหก็มีบุรุษผู้หนึ่งมาตะโกนรายงานโหวปิ่งเจียนหน้าประตู

         “เรียนนายท่าน มีบุรุษผู้หนึ่งต้องการพบคุณหนูขอรับ”

         โหวปิ่งเจียนได้ยินก็หรี่ตาดั่งหมาป่าเจอเหยื่อ นัยน์ตาที่ดุดันแฝงไปด้วยความเกรี้ยวกราดยิ่งทำให้โหวเถียนเจียหวาดกลัว

“มันอยู่ที่ใด” บุรุษถามเสียงเข้ม

         “ข้าให้รออยู่ที่เชิงเขาขอรับ ไม่ได้ให้เข้ามา”

         “ดี เดี๋ยวข้าไปหาเขาเอง” โหวปิ่งเจียนลุกขึ้นแล้วก้าวเดินออกจากเรือนโดยไม่รีรอ เห็นดังนั้นโหวเถียนเจียจึงตะโกนบอกบิดาด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น

         “ท่านพ่ออย่าฆ่าเขานะเจ้าคะ ลูกขอร้อง”

แม้ว่านางจะจำหน้าตาเขาไม่ได้ แต่เมื่อคิดถึงความสัมพันธ์อันลึกซึ้งระหว่างตนเองกับชายหนุ่มก็ทำให้ร่างกายเกิดการขานรับที่น่าอายขึ้นมา

         “ลูกอยากให้เขามาเป็นคู่ฝึกวิชาของลูก” นางพูดน้ำเสียงเขินอายบอกบิดาก่อนที่เขาจะเดินไปไกล

         โหวปิ่งเจียนชะงักฝีเท้าตอนที่ได้ยินคำขอร้องของโหวเถียนเจีย เขาส่ายศีรษะด้วยความเอือมระอากับบุตรสาว ขนาดไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครก็ยังปกป้องกันถึงขั้นนี้ หากบุรุษผู้นี้ไม่ผ่านมาตรฐานของเขาก็อย่าหวังว่าจะได้มาเป็นลูกเขยของโหวปิ่งเจียนผู้ปกครองยุทธภพ

         ........

ป้ายหน้าซุ้มประตูทางเข้า

         เมื่อโหวปิ่งเจียนเดินลงจากเขา สายตาคมกริบก็มองไปยังซุ้มประตูหิน เห็นบุรุษวัยละอ่อนผิวพรรณหน้าตาดี แต่ลักษณะคล้ายกับชายเจ้าสำราญเดินวนไปมาอยู่หน้าประตู

         จ้าวซีหนานกำลังคิดอยู่ว่าเขาควรเริ่มต้นพูดสิ่งใดเมื่อจะได้เจอหน้าโหวเถียนเจีย เขารู้สึกประดักประเดิดทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

         “เจ้ามาหาบุตรสาวข้าผู้แซ่โหวหรือ” เสียงเย็นชาดังขึ้นจนทำให้เจ้าซีหนานหยุดเดินแล้วหันมองต้นเสียงทันที

         จ้าวซีหนานเห็นบุรุษร่างสูงใหญ่ท่าทางน่าเกรงขามก็พลันนึกถึงโม่เถี่ย บิดาผู้ซึ่งเป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้น ลักษณะที่ทรงอำนาจเช่นนี้แสดงว่าบิดาของโหวเถียนเจียย่อมไม่ธรรมดาเช่นกัน

         “ขอรับ ข้ามาหาแม่นางโหวเถียนเจีย” จ้าวซีหนานรีบตอบด้วยความสุภาพนอบน้อม

         โหวปิ่งเจียนกวาดสายตาสำรวจบุรุษตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เห็นชุดที่เขาสวมใส่จึงรู้ว่าเป็นศิษย์ของสำนักหย่งผิง

         เข้าสำนักนี้ได้แสดงว่าต้องไม่ธรรมดา ย่อมมีความสามารถติดตัวไม่มากก็น้อย คิดดังนั้นโทสะในใจของโหวปิ่งเจียนก็ลดลงทันที จากที่อยากสังหารทิ้งเปลี่ยนเป็นไว้ชีวิตแล้วค่อยดูพฤติกรรมและความสามารถต่อไปเรื่อยๆ

         แต่อย่างไรก็ตาม โทษตายเว้นได้ โทษเป็นยังคงอยู่ เขายกมือส่งสัญญาณให้ลูกน้องตนเองเข้ารวบตัวจ้าวซีหนานทันที

         ........

         บนเขาลวี่หนาน จวนสกุลโหว

         จ้าวซีหนานถูกจับตัวมาจนถึงลานกว้าง เขามองไปโดยรอบก็เห็นบุรุษหลายคนกำลังฝึกเพลงกระบี่กันอยู่

“คนเยอะขนาดนี้เปิดสำนักคุ้มภัยหรือ” เขาเผลอพูดออกมาอย่างลืมตัว

         “คงประมาณนั้น” โหวปิ่งเจียนตอบ เขาเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวใหญ่ ก่อนส่งเสียงดังจนเหล่าบุรุษที่กำลังฝึกซ้อมอยู่ต่างหยุดนิ่งและตั้งใจฟัง

         “วันนี้ข้ามีคนมาฝึกกับพวกเจ้า พวกเจ้าถือกระบี่แล้วเข้ามาซ้อมมือกับชายผู้นี้ทีละคนเถอะ”