บทที่ 5

สิงหราชมองผู้หญิงที่ถือกระเป๋าใบโตลงจากรถด้วยสายตาเย็นชา ผู้หญิงคนนี้เขาเคยเจอที่กรุงเทพครั้งหนึ่งและไม่คิดว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้ เมื่อหญิงสาวคือคนที่จะมาทำงานกับเขาในฐานะเลขาส่วนตัว

คนอย่างสิงหราชจะต้องการเลขาไปทำไม ในเมื่อก็มีคนสนิทอย่าง พายัพ คอยเป็นมือขวา จัดการทุกอย่างให้ ผู้หญิงตัวเล็กท่าทางขี้โรคอย่างหล่อนจะช่วยอะไรเขาได้ ไม่รู้ว่ามารดาเขาคิดอะไรอยู่ แถมแม่คุณยังเป็นคนที่เคยก่อวีรกรรมทำร้ายรถสุดรักของเขา ตีหน้าซื่อใส่ว่าไม่รู้เรื่อง มารยาสาไถยคงจะเยอะพอดู

ที่จะมาเป็นเลขาก็อาจจะมีแผนจับเขาทำผัวก็ได้ ใครจะรู้!

ชายหนุ่มเดินลงจากรถแล้วมองวราลีนิ่งๆ ฝ่ายวราลีก็มองเขาก่อนจะมองกระเป๋าใบโตของตัวเอง ท่าทางเหมือนรอให้เขาเข้าไปช่วยถือ สิงหราชยิ้มเยาะก่อนหมุนตัวเดินหนีไป ไม่สนใจเสียงที่ร้องเรียกตามหลัง

“คุณ คุณ!”

วราลีมองแผ่นหลังของผู้ชายหน้าหนวดที่เดินห่างไปเรื่อยๆ จะว่าเขาหูหนวกก็ไม่ใช่ เพราะเธอและเขาก็ยังพูดคุยกันอยู่ถึงจะแค่ไม่กี่ประโยค หรือเขาจะจำได้ว่าเธอคือเด็กผู้หญิงที่เคยตามตอแย แต่ดูจากท่าทาง คำพูดคำจาที่ดูเย็นชา แปลกหน้า วราลีก็คิดว่าสิงหราชคงจำไม่ได้

ท่าทางไม่ชอบขี้หน้าที่เขาแสดงออกมันแปลกๆ มองเธอด้วยหางตา...

หรือว่าเขารู้แล้วว่าเธอเป็นคนทำร้ายรถของเขา!

หญิงสาวคิดอย่างตื่นตกใจ ลางสังหรณ์ และท่าทางที่อีกฝ่ายแสดงออกทำให้หวนนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อเดือนก่อน สิงหราชคงจะรู้แล้วว่าเธอเป็นคนขูดขีดรถ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรขึ้นมา ถ้าเขาไม่พูด ไม่รื้อฟื้นขึ้นมาเธอก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ดีกว่า จะได้ร่วมงานกันง่าย

วราลีคิดก่อนกระชับกระเป๋าในมือขึ้นแล้วเดินไปตามทิศทางที่ชายหนุ่มเดินไปก่อนหน้านี้

เดินไปจนถึงบ้านไม้สักหลังใหญ่ขนาดสองชั้น ตัวบ้านออกแบบยกพื้นสูงมีใต้ถุน ด้านข้างมีส่วนไผ่และต้นไม้เขตร้อนดูสงบร่มรื่น หน้าบันไดมีหญิงวัยกลางคนยืนรออยู่ ส่วนสิงหราชกลับเดินหายไปทางไหนไม่รู้ พอหญิงวัยกลางคนเห็นวราลีก็เดินเข้ามาหา สีหน้ายิ้มแย้ม

“หนูลีใช่ไหมลูก”

วราลียิ้มแล้วรีบยกมือไหว้ พอจดจำได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร เพื่อนมารดายังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ถึงแม้หญิงสาวจะไม่ได้เจอหน้ามาหลายปี แต่ก็ยังจำได้ว่าหญิงวัยกลางคนคนนี้เป็นคุณน้าที่ใจดีกับเธอมากเมื่อตอนยังเด็ก “สวัสดีค่ะน้านาต”

“ตายจริง ไม่เจอกันนาน โตขึ้นมาสวยจนน้าจำไม่ได้” ฝ่ายนาตยามองสำรวจหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มตรงหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะหันไปเรียกคนงานที่ทำสวนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลให้มาช่วยนำกระเป๋าของวราลีไปเก็บ

วราลีมองคนสวนที่ยกกระเป๋าเธอขึ้นไปบนเรือนไม้สักหลังใหญ่ ด้วยความสงสัยก็หันไปถามเจ้าของบ้าน

“น้านาตคะ ที่นี่ไม่มีบ้านพักสำหรับลูกจ้างหรือคะ”

“หนูลีถามทำไมจ๊ะ หรือว่าหนูลีสงสัยว่าทำไมข้าวของหนูลีถึงยกขึ้นเรือนใหญ่?” นาตยาถามยิ้มๆ เมื่อเห็นหญิงสาวมีสีหน้าลำบากใจ

“ใช่ค่ะ คือว่า...หนูลีมาทำงาน รับเงินค่าจ้าง คุณน้าก็ให้หนูลีพักบ้านพักคนงานปกติเถอะค่ะ”

“จะได้ยังไงกัน” นาตยาทำเสียงดุไม่จริงจัง ก่อนจูงมือวราลีขึ้นบนเรือนด้วยความเอ็นดู “น้าจะให้หนูลีนอนลำบากได้ยังไง แล้วบ้านพักคนงานห่างไกลจากที่นี่หลายกิโล ตรงนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของไร่ น้าเป็นห่วง หนูลีมาที่นี่ตัวคนเดียวไม่รู้จักใคร อยู่กับน้านี่แหละ ตอนเช้าไปทำงานในไร่ ก็ไปกับตาสิงห์ ไหนๆ ก็ต้องทำงานด้วยกัน”

พอได้ยินว่าเธอจะต้องไปทำงาน เช้าไปเย็นกลับกับสิงหราช หญิงสาวก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีชอบกล ก่อนจะมาที่นี่มารดาเธอก็พูดแปลกๆ พอมาเจอเพื่อนมารดา อีกฝ่ายก็มองเธอแปลกๆ อีก แววตาของคุณน้าดูสว่างเจิดจ้าจนเธอขนลุก แถมยังให้ความสนิทสนมมากจนเริ่มอึดอัด แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นญาติผู้ใหญ่หากเธอจะปฏิเสธและยืนยันที่จะไปอยู่บ้านพักคนงาน เดี๋ยวก็จะหาว่าเธอทำตัวเรื่องมาก สุดท้ายก็ได้แต่พยักหน้าและรับฟัง

วราลีถูกจับจูงมาจนถึงชั้นสอง เดินมาตามทางจนถึงหน้าห้องห้องหนึ่ง ตรงหน้ามีกระเป๋าเดินทางของเธอวางอยู่ หญิงสาวมองเจ้าของบ้านที่ตอนนี้บิดประตูเข้าไป ก่อนหันมาส่งเสียงร้องเรียก

“หนูลี มาดูห้องหนูสิ เป็นยังไงคับแคบไปหรือเปล่า”

เธอเดินเข้าไปสำรวจตามเสียงเรียก ห้องกว้างขวาง มีเตียงนอนหลังใหญ่ มีเสามุ้งดูอลังการ ทั้งเตียงทำด้วยไม้สักสวยงามมีราคา มุมหนึ่งของห้องมีโต๊ะทำงานเล็ก ๆ ข้าง ๆ มีโซฟา และ ทีวีจอแบนติดผนัง อีกฝั่งเป็นตู้เสื้อผ้าไม้สักหลังใหญ่ มีโต๊ะเครื่องแป้งลายฉลุสวยงาม ห้องน้ำก็เป็นส่วนตัว เรียกว่าครบครันสิ่งอำนวยความสะดวกสบายเลยทีเดียว

“กว้างไปด้วยซ้ำค่ะน้านาต” หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงเกรงอกเกรงใจ เธอมาทำงานแต่ทำเหมือนมาเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจไปเสียอย่างนั้น และดูเหมือนเจ้าบ้านจะเต็มอกเต็มใจให้เธอสบายเสียด้วย วราลีคิด

“ตามสบายนะจ๊ะ อย่าเกรงใจน้าเลย คนกันเอง น้ารักหนูเหมือนลูกเหมือนหลาน” นาตยาลูบหัวหญิงสาวด้วยความเอ็นดู “หนูลีจัดข้าวของได้เลยนะ น้าไม่กวนล่ะ วันนี้ก็พักผ่อน งานค่อยเริ่มพรุ่งนี้ เดี๋ยวตอนเย็นน้าจะให้แม่บ้านมาเรียกลงไปกินข้าวจ้ะ”

“ค่ะ หนูลีขอบคุณน้านาตมากนะคะ” หญิงสาวยกมือไหว้อีกครั้ง ยังคงรู้สึกไม่สบายใจเมื่อได้รับการต้อนรับจากเจ้าบ้านดีเยี่ยมเช่นนี้ เธอไม่ได้มาที่นี่เป็นสิบปี แถมตลอดเวลาที่ผ่านมาก็ไม่เคยได้โทรคุยได้ติดต่อ

“ไฮ้ มาขอบคุณอะไรกันมากมาย คิดเสียว่านี่เป็นบ้านอีกหลังของหนูลีนะจ๊ะ...น้าไปล่ะ ไม่รบกวนเวลาพักผ่อน” นาตยาแตะไหล่วราลีเป็นเชิงบอกว่าอย่าคิดมาก