บทเรียนรัก จากนางคณิกาผู้รุ่มร้อน 4

บทที่ 2.2 สัมผัสของท่าน ข้าไม่นึกรังเกียจแม้แต่น้อย

อันที่จริงมันย่อมไม่มีข่าวลืออยู่แล้ว เพราะเขาใช้เวลากับข้าจนเกือบย่ำรุ่งเสมอ ใครเลยจะกล้านินทา

“ข้า ข้า” ไฉต๋าตงกลืนน้ำลาย แต่ครานี้เขาไม่ผลักข้าออกไป ถือว่าเป็นเรื่องดีมิน้อย

“ท่านบอกมาเถิด ว่าอยากให้ข้าปรนนิบัติเช่นไร ไม่ว่าจะเป็นท่วงท่าแบบไหน ข้าพร้อมยินยอมมอบร่างกายนี้ให้แก่ท่าน” ข้าเอ่ยพลางเลื่อนมือลงจนเกือบถึงช่วงล่าง

“เอ่อ...” อีกฝ่ายดูเหมือนตกใจ เมื่อปลายนิ้วข้ากำลังลูบไล้ผ่านส่วนที่เป็นชายภายใต้ผ้าผืนหนานี้

“หรือท่านกังวลในขนาดเช่นนั้นหรือ ไม่ต้องกังวลไปหรอก ไม่ว่าท่านจะเป็นเช่นไร ข้ายินดีน้อมรับไว้” ข้าเอ่ยขึ้นเมื่อรับรู้ได้ว่ามีสิ่งใดกำลังดุนเนื้อผ้าขึ้นมา

“เหม่ยหลิน ข้า ข้า” ไฉต๋าตงกลืนน้ำลาย ท้ายที่สุดเขาเอื้อมมือมากุมมือข้าไว้ แต่ข้ากลับรับรู้ได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็ว

“นายท่าน” ข้าเงยหน้าสบตากับเขา เป็นครั้งแรกที่อีกฝ่ายมีสีหน้าตื่นตระหนกเช่นนี้ “ท่านไม่พึงพอใจในตัวข้างั้นหรือ”

“ไม่ใช่เหม่ยหลิน! ข้านั้นชื่นชมในตัวเจ้ามาก แต่ว่า...”

“แต่ว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ” ข้าเอ่ยเสียงแผ่วเบา มองริมฝีปากอีกฝ่ายที่เผยอขึ้นอย่างลืมตัว

“ข้าอายุย่างเข้าสิบเก้าปีแล้ว แต่ข้ายังไม่เคยแตะต้องหญิงใดมาก่อน ข้าเกรงว่าจะไม่สามารถมอบความสุขสำราญให้แก่เจ้าได้” ไฉต๋าตงกล่าวพร้อมใบหน้าที่ขึ้นสีแดงฉาน สีเดียวกันกับชุดข้า

ถึงกระนั้นข้ากลับตกใจในเรื่องที่เขาบอกเสียมากกว่า ข้าไม่ได้หัวเราะออกไป หรือแม้แต่ไม่ได้แสดงสีหน้าเศร้าโศกเสียใจด้วยซ้ำ ทำไมมันถึงจะต้องแปลกด้วยเล่า จะมีผู้ใดบ้างที่เกิดมาแล้วรู้วิธีสำราญโลกา ดื่มสุราเคล้านารีกัน

“นายท่านไยไม่บอกข้าแต่แรกเล่า” ข้าเอ่ยพลางถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ไม่ใช่เพราะข้าไม่เย้ายวน แต่เพราะเขาไม่รู้วิธีเข้าหาสตรีต่างหากหรือนี่ ข้าสบตากับเขาแล้วระบายยิ้มอ่อนหวาน ครานี้ข้าไม่ยอมให้เขาหันหน้าหนีไปอีกแล้ว

“ถ้าเช่นนั้นท่านอยากเรียนวิธีเอาใจสตรีจากข้าหรือไม่” ข้าเอ่ยเสียงกระเส่า เคลื่อนย้ายกายไปนั่งซ้อนบนตักอีกฝ่าย ข้ารับรู้ได้ว่าเขาเองนั้นก็เกิดอารมณ์ เหตุใดจะต้องปล่อยค่ำคืนนี้ให้เสียเปล่ากัน

“ข้าอยากเอาใจเจ้ามากกว่า” ไฉต๋าตงพึมพำ ซึ่งข้าได้ยินไม่ค่อยถนัดนัก แต่ยังไม่ทันได้ถามให้มากความ อีกฝ่ายพยักหน้าอย่างช้า ๆ แม้ว่าเสียงหัวใจอีกฝ่ายยังคงดังระรัว

“ถ้างั้นบทเรียนแรกที่ข้าจะสอนท่าน จุมพิตข้าให้เหมือนข้าคือนางในดวงใจดีหรือไม่” ข้าเอ่ยพลางยกยิ้มอ่อนหวาน “ท่านเพียงแค่ทำตามข้าเท่านั้นนายท่าน ข้ามั่นใจมากว่าท่านจะต้องพึงพอใจ”

เราทั้งคู่สบสายตากัน เขาเม้มปากบางเบา จนท้ายสุดเขายอมเคลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ ข้าเอื้อมมือประคองศีรษะอีกฝ่าย ในครานี้ที่เราผสานลมหายใจกัน ไม่ได้เพียงแค่ถูกหันหน้าหนีจนต้องเสียความมั่นใจอีกแล้ว

ริมฝีปากเขาประทับลงบนริมฝีปากข้า ข้าขบเม้มปากเขาเบา ๆ แล้วค่อย ๆเคลื่อนฝ่ามือลูบใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่ผิดกลับครั้งแรกที่ได้เจอ เมื่อข้าหยุดลงมือ เขาเริ่มทำแบบเดียวกับที่ข้านำ ไฉต๋าตงขบเม้มเบา ๆ เช่นเดียวกัน เขารั้งศีรษะข้าให้รับสัมผัสจากเขาได้ถนัดนัก

เราผลัดกันจูบอยู่แบบนั้น จนลมหายใจแทบขาดช่วง พวกเราผละออกจากกัน แม้ว่าเขายังคงจับจ้องมายังข้า แววตาเขาสั่นไหว แต่ปลายนิ้วหยาบกระด้างที่ลูบพวงแก้มสีแดงระรื่นนี้ มันกลับไม่ทำให้ข้านึกรังเกียจเลยแม้แต่น้อย

เขาคือบุรุษเพียงหนึ่งเดียวที่ยอมรับในตัวข้า ยอมรับในความสามารถของข้า ไม่ใช่ที่เรือนร่างอรชรนี่ หรือไม่ใช่ใบหน้าหวานที่ใคร ๆต่างกล่าวขาน

แต่เขายอมรับข้าที่เป็นเฟยเหม่ยหลิน ไม่ใช่นางคณิกาหนึ่งในสาวงามของแคว้น