เข้าสู่ระบบแชร์
บทเรียนรัก จากนางคณิกาผู้รุ่มร้อน 4
วันที่เผยแพร่:
2026-01-28 16:30:06บทที่ 2.2 สัมผัสของท่าน ข้าไม่นึกรังเกียจแม้แต่น้อย
อันที่จริงมันย่อมไม่มีข่าวลืออยู่แล้ว เพราะเขาใช้เวลากับข้าจนเกือบย่ำรุ่งเสมอ ใครเลยจะกล้านินทา
“ข้า ข้า” ไฉต๋าตงกลืนน้ำลาย แต่ครานี้เขาไม่ผลักข้าออกไป ถือว่าเป็นเรื่องดีมิน้อย
“ท่านบอกมาเถิด ว่าอยากให้ข้าปรนนิบัติเช่นไร ไม่ว่าจะเป็นท่วงท่าแบบไหน ข้าพร้อมยินยอมมอบร่างกายนี้ให้แก่ท่าน” ข้าเอ่ยพลางเลื่อนมือลงจนเกือบถึงช่วงล่าง
“เอ่อ...” อีกฝ่ายดูเหมือนตกใจ เมื่อปลายนิ้วข้ากำลังลูบไล้ผ่านส่วนที่เป็นชายภายใต้ผ้าผืนหนานี้
“หรือท่านกังวลในขนาดเช่นนั้นหรือ ไม่ต้องกังวลไปหรอก ไม่ว่าท่านจะเป็นเช่นไร ข้ายินดีน้อมรับไว้” ข้าเอ่ยขึ้นเมื่อรับรู้ได้ว่ามีสิ่งใดกำลังดุนเนื้อผ้าขึ้นมา
“เหม่ยหลิน ข้า ข้า” ไฉต๋าตงกลืนน้ำลาย ท้ายที่สุดเขาเอื้อมมือมากุมมือข้าไว้ แต่ข้ากลับรับรู้ได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็ว
“นายท่าน” ข้าเงยหน้าสบตากับเขา เป็นครั้งแรกที่อีกฝ่ายมีสีหน้าตื่นตระหนกเช่นนี้ “ท่านไม่พึงพอใจในตัวข้างั้นหรือ”
“ไม่ใช่เหม่ยหลิน! ข้านั้นชื่นชมในตัวเจ้ามาก แต่ว่า...”
“แต่ว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ” ข้าเอ่ยเสียงแผ่วเบา มองริมฝีปากอีกฝ่ายที่เผยอขึ้นอย่างลืมตัว
“ข้าอายุย่างเข้าสิบเก้าปีแล้ว แต่ข้ายังไม่เคยแตะต้องหญิงใดมาก่อน ข้าเกรงว่าจะไม่สามารถมอบความสุขสำราญให้แก่เจ้าได้” ไฉต๋าตงกล่าวพร้อมใบหน้าที่ขึ้นสีแดงฉาน สีเดียวกันกับชุดข้า
ถึงกระนั้นข้ากลับตกใจในเรื่องที่เขาบอกเสียมากกว่า ข้าไม่ได้หัวเราะออกไป หรือแม้แต่ไม่ได้แสดงสีหน้าเศร้าโศกเสียใจด้วยซ้ำ ทำไมมันถึงจะต้องแปลกด้วยเล่า จะมีผู้ใดบ้างที่เกิดมาแล้วรู้วิธีสำราญโลกา ดื่มสุราเคล้านารีกัน
“นายท่านไยไม่บอกข้าแต่แรกเล่า” ข้าเอ่ยพลางถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ไม่ใช่เพราะข้าไม่เย้ายวน แต่เพราะเขาไม่รู้วิธีเข้าหาสตรีต่างหากหรือนี่ ข้าสบตากับเขาแล้วระบายยิ้มอ่อนหวาน ครานี้ข้าไม่ยอมให้เขาหันหน้าหนีไปอีกแล้ว
“ถ้าเช่นนั้นท่านอยากเรียนวิธีเอาใจสตรีจากข้าหรือไม่” ข้าเอ่ยเสียงกระเส่า เคลื่อนย้ายกายไปนั่งซ้อนบนตักอีกฝ่าย ข้ารับรู้ได้ว่าเขาเองนั้นก็เกิดอารมณ์ เหตุใดจะต้องปล่อยค่ำคืนนี้ให้เสียเปล่ากัน
“ข้าอยากเอาใจเจ้ามากกว่า” ไฉต๋าตงพึมพำ ซึ่งข้าได้ยินไม่ค่อยถนัดนัก แต่ยังไม่ทันได้ถามให้มากความ อีกฝ่ายพยักหน้าอย่างช้า ๆ แม้ว่าเสียงหัวใจอีกฝ่ายยังคงดังระรัว
“ถ้างั้นบทเรียนแรกที่ข้าจะสอนท่าน จุมพิตข้าให้เหมือนข้าคือนางในดวงใจดีหรือไม่” ข้าเอ่ยพลางยกยิ้มอ่อนหวาน “ท่านเพียงแค่ทำตามข้าเท่านั้นนายท่าน ข้ามั่นใจมากว่าท่านจะต้องพึงพอใจ”
เราทั้งคู่สบสายตากัน เขาเม้มปากบางเบา จนท้ายสุดเขายอมเคลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ ข้าเอื้อมมือประคองศีรษะอีกฝ่าย ในครานี้ที่เราผสานลมหายใจกัน ไม่ได้เพียงแค่ถูกหันหน้าหนีจนต้องเสียความมั่นใจอีกแล้ว
ริมฝีปากเขาประทับลงบนริมฝีปากข้า ข้าขบเม้มปากเขาเบา ๆ แล้วค่อย ๆเคลื่อนฝ่ามือลูบใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่ผิดกลับครั้งแรกที่ได้เจอ เมื่อข้าหยุดลงมือ เขาเริ่มทำแบบเดียวกับที่ข้านำ ไฉต๋าตงขบเม้มเบา ๆ เช่นเดียวกัน เขารั้งศีรษะข้าให้รับสัมผัสจากเขาได้ถนัดนัก
เราผลัดกันจูบอยู่แบบนั้น จนลมหายใจแทบขาดช่วง พวกเราผละออกจากกัน แม้ว่าเขายังคงจับจ้องมายังข้า แววตาเขาสั่นไหว แต่ปลายนิ้วหยาบกระด้างที่ลูบพวงแก้มสีแดงระรื่นนี้ มันกลับไม่ทำให้ข้านึกรังเกียจเลยแม้แต่น้อย
เขาคือบุรุษเพียงหนึ่งเดียวที่ยอมรับในตัวข้า ยอมรับในความสามารถของข้า ไม่ใช่ที่เรือนร่างอรชรนี่ หรือไม่ใช่ใบหน้าหวานที่ใคร ๆต่างกล่าวขาน
แต่เขายอมรับข้าที่เป็นเฟยเหม่ยหลิน ไม่ใช่นางคณิกาหนึ่งในสาวงามของแคว้น
บทล่าสุด
สี่วสันต์บำเรอรัก แม่นางเชลยรัก 32
บทที่ 8.4 ของของใคร“ไม่โกรธ…”“กระซิบกระซาบพอใจกันแล้วหรือไม่” หลั่วหยางกล่าวเสียงเข้ม มองหญิงสาวที่หลุบตามองไปทางอื่น “เช่นนั้นก็เข้าเรื่องของเราเถอะ”“ในนามที่ข้าเป็นผู้อาวุโสที่เชื่อถือได้ ข้าจะเป็นสักขีพยานในครั้งนี้แล้วกัน” หมอชราเอ่ยพร้อมทั้งหัวเราะ เมื่อได้ยินคำพูดล้อเลียนจากชายหนุ่มอาภรณ์ขาวนามจินหลิวหยาง“ส่วนข้าขอใช้ตำแหน่งของตนเพื่อยืนยันในทุกคำพูดของโหวหลัวข่ายและจินหลิวหยาง” หลี่ฟ่านปิงยกยิ้มเชิดอก ขยิบตาให้กับชายหนุ่มทั้งสองที่ตนเองหมายถึง“เจ้านี่นะ” หลั่วหยางกลอกตาไปอีกทาง ก่อนหันกลับมามองหญิงสาวที่นั่งสงบนิ่ง“สิ่งที่ข้าจะกล่าวต่อไปนี้ ล้วนแล้วผ่านการไตร่ตรองมาทั้งสิ้น หลังจากวันนี้เป็นต้นไปค่ายโจรของพวกข้ายินดีเข้าร่วมกับทางการ อยู่ภายใต้การนำของหลี่ฟ่านปิง” โหวหลัวข่ายเอ่ยเสียงหนักแน่นโดยไม่คิดอ้อมค้อมแม้แต่น้อย“คำพูดเท่ ๆควรเป็นข้าที่ได้พูด” หลิวหยางบ่นอุบ ก่อนหันแย้มยิ้มหวานให้หญิงสาวในดวงใจ &l
สี่วสันต์บำเรอรัก แม่นางเชลยรัก 31
บทที่ 8.3 ของของใคร“ใจเย็น ๆแม่นางเจีย” หมอชราหัวเราะ พลางสำรวจชายหนุ่มทั้งสองที่ได้หัวใจท่านรองหลี่ พวกเขาก็ดูภูมิฐานแต่กลับมีบุคลิกที่แตกต่างกันถึงเพียงนี้ เช่นนั้นมีตรงจุดใดที่ท่านรองหลี่ชื่นชอบกัน“พวกเจ้าคิดตุกติกจริงด้วย” โหวหลัวข่ายสบถ ก่อนออกแรงจับดาบแน่น“ท่านหัวหน้าโหว! ท่านช่วยข้าด้วย!” เหม่ยหลางออกแรงดิ้นให้แรงขึ้น เรียกสีหน้าตกใจจากหลั่วหยางได้ไม่น้อย เขากลัวว่าจะกระทบกระเทือนไปถึงลูกของนาง ทำท่าทางหมายจะปรามเจ้าหมอเฒ่ามากเล่ห์ที่คิดวิธีการแผลง ๆทว่าเมื่อหมอชรายกเข็มใหญ่ปลายทู่ ๆจ่อตรงคอหอยนาง หญิงสาวจึงสงบลงในที่สุด ชายชราหันไปยิ้มให้พวกเขาทั้งสี่คน ก่อนหันไปทางโหวหลัวข่ายและจินหลิวหยาง“พวกท่านวางใจได้ ข้าไม่ใช่คนที่เชื่อใจได้ยากอย่างแน่นอน ใช่หรือไม่แม่นางเจีย" หมอชราเอ่ยเสียงนุ่ม ก่อนหัวเราะอย่างชอบใจ“พวกท่าน?” เหม่ยหลางกลืนน้ำลาย พอจิตใจสงบจึงรับรู้ถึงสายตาที่มองมา ความกลัวเริ่มก่อขึ้นในจิตใจ“เหม่ยหลางมาอยู่กับพวกข้า” หลัวข่ายออกคำ
สี่วสันต์บำเรอรัก แม่นางเชลยรัก 30
บทที่ 8.2 ของของใครสิ้นประโยคนั้นทั้งโหวหลัวข่ายและจินหลิวหยางต่างเดินกลับไปยังทิศทางที่จากมา ทิ้งไว้แต่หญิงสาวที่เริ่มอยู่ไม่สุข เหตุใดพวกเขาจะทำการใดถึงต้องมาแจ้งนางกัน ทั้ง ๆที่ทุกครั้งความเห็นของนางใช่ว่าจะสำคัญอันใดหญิงสาวมองแผ่นหลังของคนทั้งสอง แม้ปากดีบอกไม่สนใจ แต่ว่านางกลับกังวลเสียจนเริ่มอยู่ไม่นิ่ง นางกวาดสายตามองโดยรอบ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พวกผู้คุมหายตัวไปแม้เกิดความสงสัย แต่นางรีบเดินออกจากเรือนนอนมุ่งตรงไปยังกำแพงค่ายที่อยู่ไม่ไกลมากนัก ทว่าเหตุใดถึงได้ราบรื่นเช่นนี้ใช้เวลาหนึ่งเค่อในที่สุดนางเดินห่างออกมาจากค่าย หญิงสาวสูดลมหายใจสงบคลื่นความกังวล“แค่ออกมาเดินเล่นเท่านั้น ไม่ได้กังวลสิ่งใดเลย” เหม่ยหลางพึมพำ ก่อนหลบเข้าหลังต้นไม้เมื่อเห็นคนลาดตระเวน“นั่นมันใช่คนของหลั่วหยางหรือไม่” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่ว ลอบมองชายทั้งสองเดินแยกออกจากกันใช้เวลาคิดอีกเล็กน้อยแล้วรีบมุ่งตรงไปยังนายทหารที่ดูท่าทางอ่อนแอกว่า อาศัยจังหวะที่เขาเผลอสกัดจุดชายหนุ่มก่อนรีบเปลื้องผ้าเขาเพื่อผลัดเปลี่ยนกั
สี่วสันต์บำเรอรัก แม่นางเชลยรัก 29
บทที่ 8.1 ของของใคร“ความสงบนี้ มันมีมากเกินไปหรือเปล่า” เหม่ยหลางรำพึงพลางทอดสายตามองท้องฟ้าโปร่งใสเวลาล่วงเลยผ่านมาหลายวันแล้ว แม้ท่านหัวหน้าจะมอบยาที่ดีที่สุดในการบำรุงครรภ์ อีกทั้งยังจัดคนคอยเฝ้าอารักขา แต่ไม่รู้เหตุใดคนเหล่านั้นกลับดูไม่ค่อยทำหน้าที่เสียเท่าไหร่นัก หรือตาเฒ่านั่นได้ซื้อตัวคนพวกนี้ไว้?เพียงแต่ว่าพอตาเฒ่านั้นเดินเข้ามาใกล้ คนที่ดูทำท่าทางเฉยชาก็รีบทำตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมายอย่างเคร่งครัด คงมีเพียงเวยหลั่วหยางผู้นั้นที่มักเข้า ๆออก ๆห้องของนางราวกับเป็นเจ้าของห้องเสียเอง ทั้ง ๆที่ได้ตัวหลี่ฟ่านปิงไปแล้ว เหตุใดถึงยังไม่ถอนค่ายไปอีกแม้เขาไม่ได้ปรากฏตัวสู่สายตา แต่ว่ากลับรับรู้ได้ว่าในห้องไม่ได้มีเพียงแค่นาง ครั้นจะให้คนมาเฝ้าถึงในเรือนนอน สตรีเหล่านั้นก็คงไม่ยินยอมเช่นกัน“หรือข้าควรหลบหนีออกไปดี” เหม่ยหลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา ยังคงเหม่อลอยออกไปไกลแสนไกล“หนีไปที่ใด”“ว้าย! ท่านหัวหน้าจิน!”เจียเหม่ยหลางลูบหน้าอกหลังร้องดังลั่น นางมองท่านหัวหน้าทั
สี่วสันต์บำเรอรัก แม่นางเชลยรัก 28
บทที่ 7.4 กลับคืนสู่สถานที่เดิมยามจื่อ (23.00 – 24.59 น.) ภายในค่ายโจรที่ค่อนข้างเงียบเชียบ แม้มีเวรยามคอยนั่งผิงไฟอยู่ไม่ห่างจากเรือนนอนของเจียเหม่ยหลาง ทว่าคนพวกนั้นหาได้เป็นปัญหาต่อเวยหลั่วหยางไม่เขากวาดสายตามองให้ทั่วบริเวณก่อนรีบแทรกตัวผ่านบานประตูใหญ่ หากฟ่านปิงไม่ได้โกหกเขา เรือนแห่งนี้คงเป็นเรือนนอนของแม่นางเจียผู้นั้น เขากวาดสายตาสำรวจภายในห้อง พลางกลิ่นกำยานหอม ๆแตะเข้ากับปลายจมูกชายหนุ่มสูดหายใจช้า ๆแล้วย่างก้าวอย่างเงียบเชียบจนไปถึงตั่งเตียงของอีกฝ่ายที่ม่านโปร่งได้คลุมไว้ มองใบหน้าด้านข้างของนางที่หลับใหลอย่างสงบยามอยู่ที่ค่าย เขาไม่ค่อยได้สังเกตมากนัก เพียงแค่มองใบหน้านางกับผิวขาวนวลผ่อง ท่อนเอ็นของเขาก็แทบลุกชันจนไม่อาจควบคุมสติได้อยู่ ทว่าในยามนี้ที่นางตั้งท้องลูกของเขา ชายหนุ่มไม่อาจกระทำการเช่นนั้นกับนางได้อีกเขาเลิกม่านขึ้นอย่างช้า ๆเพื่อให้ได้เห็นดวงหน้ายามนี้ได้ถนัดนัก ก่อนเกลี่ยปอยเส้นผมเล็กให้พ้นไปจากสายตา ลากนิ้วเรียวยาววนเวียนอยู่เหนือริมฝีปากอวบอิ่มครั
สี่วสันต์บำเรอรัก แม่นางเชลยรัก 27
บทที่ 7.3 กลับคืนสู่สถานที่เดิม“เช่นนั้น…”“เวยหลั่วหยาง! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงทำให้ท่านพี่เหม่ยหลางท้อง!”ในชั่วขณะคำพูดนั้นปรากฏขึ้น หลั่วหยางที่หมายจะสั่งถอนค่ายหยุดชะงัก เขากลืนน้ำลายแล้วหันไปทางที่มาของเสียงหญิงสาวร่างเล็กในท่าทางดุจชายชาตรียืนปั้นหน้าทมึงตึงจ้องมาทางเขา ทว่าท่าทางที่ดูแข็งแรงดีนั่น เขาหาได้สนใจไม่ แต่เป็นคำพูดของนางมากกว่า“ว่าอย่างไรนะ” หลั่วหยางผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ในใจเต้นเร็วสลับหนักหน่วง ความปวดในหัวใจทำให้เขาไม่รู้ว่าควรแสดงสีหน้าเช่นไร“จอมทารุณเช่นเจ้า แม้แต่จิตใจสตรียังไม่ละเว้น เจ้ารู้หรือไม่ ว่าหากนางยังอาศัยในค่ายโจรแห่งนั้นจะเจอกับอันใดบ้าง! เจ้าต้องการฆ่านางให้ตายทั้งเป็นเลยหรือ!”“ฟ่านปิง… เจ้าบอกว่านางท้อง… ท้องจริง ๆงั้นหรือ!”หลี่ฟ่านปิงส่งเสียงหัวเราะในลำคอ พร้อมทั้งกลอกตามองไปอีกฝั่ง ชายผู้นี้คิดว่านางจะโกหกไปเพื่อสิ่งใด พลันเคลื่อนสายตากลับมามองเขา แ
สี่วสันต์บำเรอรัก บทเรียนรัก จากนางคณิกาผู้รุ่มร้อน 17
บทที่ 8.2 ความรวดร้าวภายในใจข้า“ท่านน้า” ข้าส่งเสียงพลางน้ำตาเริ่มรินไหล“ยอมเรียกข้าว่าท่านน้าแล้วหรือ” นางระบายยิ้มหวานก่อนพ่นลมหายใจ “มาเด็กน้อย ก่อนที่ข้าไม่มีโอกาสได้เจอเจ้าบ่อย ๆอีกแล้ว มาให้ข้าได้กอดเจ้าหน่อยเถิด”สิ้นเสียงนาง ข้าโผเข
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-19สี่วสันต์บำเรอรัก บทเรียนรัก จากนางคณิกาผู้รุ่มร้อน 14
บทที่ 7.2 ร่างกายของข้าเป็นของท่านภายในหอนอนที่ส่งกลิ่นหอมหวาน เราทั้งสองนั่งร่ำสุราพลางเล่นเกมกระดาน แม้เรียบง่ายแต่กลับทำให้ภายในกายข้าสงบสุข เขาลอบมองใบหน้าด้วยรอยยิ้มหวาน ส่วนข้านั้นลอบมองอีกฝ่ายพลางส่งสายตาพรั่บพริ้ง“เจ้ามีอันใดจะว่า ก็ว่ามาเ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-18สี่วสันต์บำเรอรัก บทเรียนรัก จากนางคณิกาผู้รุ่มร้อน 15
บทที่ 7.3 ร่างกายของข้าเป็นของท่านตอนนี้พวกเราเปลือยเปล่า โชว์เรือนร่างที่แสนจริงใจต่อกันและกัน เขาส่งเสียงเบา ๆเมื่อข้าดูดยอดอกเขา แต่เขาไม่ปล่อยให้ข้าเล่นสนุกนาน ไฉต๋าตงดันข้าให้ขึ้นนั่งบนโต๊ะไม้ พลางใช้นิ้วมือถูวนยังกลีบบุปผา แล้วซุกไซร์ซอกคอเรียวระหง
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-18สี่วสันต์บำเรอรัก บทเรียนรัก จากนางคณิกาผู้รุ่มร้อน 13
บทที่ 7.1 ร่างกายของข้าเป็นของท่านผ่านมาสองวันแล้ว แต่ข้าไม่ได้เจอกับไฉต๋าตงเลย แม้ภายในใจข้ารู้สึกกังวลมากมายเพียงใด แต่ข้าเชื่อมั่นว่าคำพูดของเขานั้นหาได้หลอกลวงข้าไม่ตอนนี้ข้าจึงปล่อยใจตนเองให้สงบ แล้วบรรเลงพิณไปตามท่วงทำนอง มองนางระบำที่ร่ายรำ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-18
บางทีคุณอาจจะชอบ
เคียงพยัคฆ์บุพเพรักข้ามภพ
ต้าซ้อ27.8K viewsหมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท
ม่านฝันจันทรา54.4K viewsทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา
หวานใจ76.2K viewsแม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย
อี้ซัวเยียนอวี่2.1M viewsบุตรสาวตัวกลมของนางร้าย
ไป๋เจวี๋ย377 viewsฮองเฮาคือนางร้าย
ไป๋เจวี๋ย403 viewsเงินหนึ่งหยวนสุดท้ายพาย้อนเวลาไปแก้ไขอดีตยุค70
Ainthira06 / โจวเหว่ยฟาง610 viewsอดีตอนุผู้นี้ จะไม่มีท่านอีกต่อไป
ม่านอวี้2.0K views
