บทเรียนรัก จากนางคณิกาผู้รุ่มร้อน 5

บทที่ 3.1 บทเรียนแรกของสองเรา

เราจูบกันอย่างดูดดื่ม ไฉต๋าตงถือว่าเป็นบุคคลที่เรียนรู้ได้เร็วนัก ข้าแค่ทำให้เขาดูไม่กี่กระบวนท่า เขาก็สามารถจดจำและทำมันได้มากกว่าที่สอน รสจูบของเขาแม้ว่าอ่อนโยนหรือนุ่มนวลเพียงใด แต่มันสามารถช่วงชิงลมหายใจข้าอย่างง่ายดาย จนภายในกายข้ามันร้อนระอุไปหมด

“เหม่ยหลิน” ต๋าตงกระซิบเรียกชื่อข้าเสียงเส่า เขาลามเลียมายังซอกคอเรียวระหง ปล่อยให้ปลายลิ้นอุ่นร้อนหรือริมฝีปากหนาทำหน้าที่ของมันได้อย่างดี

“อ่า~ นายท่าน” ข้ากลืนน้ำลาย ขยุ้มเส้นผมที่ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ

“เรียกชื่อข้าสิเหม่ยหลิน ได้โปรด” เขาพึมพำ พลางปลดชุดข้าออกจนเผยผิวกายละเอียดที่ข้าบรรจงดูแลมาอย่างดี เขาจับจ้องเรือนร่างข้าที่นั่งซ้อนทับบนตัวเขา แม้ใบหูอีกฝ่ายจะแดงซ่านเพียงใด เขายังคงจ้องมันราวกับต้องการเก็บไว้เป็นภาพจำ

“นายท่าน ข้าอยากทำให้ท่านมีความสุขนัก ให้ข้าได้ช่วยท่านดีหรือไม่” ข้าเอ่ยพลางช้อนตามองอีกฝ่ายด้วยสายตาพรั่งพราว

ไฉต๋าตงกลืนน้ำลาย เขาพยักหน้าอย่างว่าง่าย ตอนที่ข้ากำลังลงไปนั่งชันเข่าระหว่างขาเขา เจ้าตัวจับแขนข้าไว้ เราสบตากันแต่สุดท้ายเป็นเขาเองที่หลุบตามองต่ำ

“เรียกชื่อข้าเถอะนะเหม่ยหลิน ข้าไม่อยากให้เจ้าวางตัวห่างเหินเช่นนี้เลย” เขาเม้มปากบาง แววตาวูบไหวและจับจ้องมายังข้า

ข้านั้นอยากเอ่ยนามของเขาในทุก ๆวัน แต่ข้ารู้ว่าถ้าสนิทกับชายผู้นี้มากเกินไป วันใดที่อีกฝ่ายไม่โปรดปรานข้าแล้ว วันนั้นใจของข้าคงแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี แต่ว่าตอนนี้ข้าสามารถเอ่ยนามเขาได้ เพราะเขาขอร้อง แล้วเหตุใดข้าที่มีความต้องการเช่นเดียวกัน จะไม่ตอบสนองเล่า

“ต๋าตง…” ข้าเอ่ยเสียงแผ่วเบา แต่มันกลับทำให้ชายผู้นี้ยกยิ้มอย่างพึงพอใจ

“ข้าดีใจยิ่งนักเหม่ยหลิน ข้าดีใจยิ่ง” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสขึ้นมากหลายส่วน

มิใช่แค่เขาหรอก ข้าเองก็ปลาบปลื้มยิ่งนัก ข้าระบายยิ้มอ่อนหวาน แล้วใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างในการปลดเปลื้องพันธนาการ วันนี้ข้าคือคนแรกของเขา ข้ายินดีมอบเรือนร่างนี่ให้แก่อีกฝ่าย แค่สามารถทำให้เขามีความสุขได้ ข้าช่างรู้สึกยินดีนัก

ภายใต้ผ้าเนื้อหนา เขากลับซ่อนความเป็นชายไว้ สิ่งนั้นค่อย ๆผงาดและขยายขึ้น ข้ากลืนน้ำลายจ้องมองแก่นเนื้อที่ชูชัน เขามีสิ่งที่ดีขนาดนี้แต่กลับซ่อนเอาไว้เสียมิดชิด

“เจ้ากลัวอย่างงั้นหรือ” เขาเอ่ย น้ำเสียงปนความไม่มั่นใจอยู่หลายส่วน

“ไม่เลยเจ้าค่ะ” ข้าส่ายหน้าเบา ๆ แล้วใช้ฝ่ามือเล็กกอบกุมไว้ มันเต็มมือเสียยิ่งกว่าที่คิด “มันงดงามมาก” ข้าเอ่ยพลางสบตากับเขา

ใบหน้าต๋าตงขึ้นสีอีกครา ข้าค่อย ๆเคลื่อนฝ่ามืออย่างนิ่มนวล และเลื่อนใบหน้าอมปลายแก่นกายไว้ เขาร้องคำรามในลำคอเบา ๆเมื่อข้าใช้ปลายลิ้นโลมเลียจนเปียกชุ่ม ก่อนที่ข้าจะผละออกและเลียแก่นกายตั้งแต่ปลายจนสุดโคน พลางเลื่อนใบหน้าดูดดึงพวงสวรรค์จนเขาไม่อาจกลั้นเสียงร้องไว้ได้

ข้าลากลิ้นไปยังปลายแก่นเนื้ออีกครั้ง แล้วอมมันเข้าไปจนคับแน่นภายในปาก

“ข้า ข้าใกล้ทนไม่ไหวแล้ว” เขาพึมพำเสียงสั่น

พอได้ยินเช่นนั้น ข้าขยับศีรษะขึ้นลง พร้อมใช้มือนวดคลึงแก่นกายอีกฝ่าย ยิ่งข้าขยับมากเท่าใด เขายิ่งร้องครวญครางจนท้ายที่สุด เมื่อข้ารับรู้ได้ถึงการพองตัว ข้าอมเข้าไปจนเกือบสุดเพื่อดื่มด่ำน้ำกามของเขา

น้ำกามไหลเยิ้มจนแทบทะลักออกริมฝีปาก ข้าคายบางส่วนใส่ปลายแก่นกายแล้วกลืนที่เหลือลงไป ในระหว่างที่ข้ากำลังใช้ปลายนิ้วถูวน ไฉต๋าตงจับข้อมือข้าไว้

“มันสกปรกนะเหม่ยหลิน” เขาขมวดคิ้วแม้ยังคงหอบหายใจอยู่หนักหน่วง พลางหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนสีเข้มมาเช็ดริมฝีปากให้ข้า

“แค่ท่านเท่านั้นที่ข้ายอม ต๋าตง… ข้าอยากรู้ว่าท่านรู้สึกดีหรือไม่” ข้าช้อนตามองเขา ภายในใจเต้นระรัวเมื่ออีกฝ่ายทำความสะอาดอย่างเบามือ

“แค่เพราะเป็นเจ้า ไม่ว่าเจ้าทำสิ่งใด ข้าย่อมรู้สึกดี” เขาเอ่ยพลางหลุบตามองไปทางอื่น