บทเรียนรัก จากนางคณิกาผู้รุ่มร้อน 3

บทที่ 2.1 สัมผัสของท่าน ข้าไม่นึกรังเกียจแม้แต่น้อย

หลังจากประกาศความยิ่งใหญ่ของตนเองเรียบร้อยดีแล้ว ข้าที่เสแสร้งขอร้องให้อีกฝ่ายยอมปล่อยคนพวกนั้น และขอให้เขามาช่วยทำแผลข้า ข้ารู้ว่าตัวเองนั้นคือจอมมารยา แต่ไฉนเลยข้าต้องเผยนิสัยแท้จริงต่อหน้าเขาด้วยเล่า

ตอนนี้ไฉต๋าตงจึงยอมนั่งอย่างเงียบสงบภายในหอนอน เขาจ้องมองเลือดที่ซึมออกมาจากบาดแผล จนในที่สุดเงยหน้ามาสบตากันกับข้า พลางหันไปชุบผ้าลงในน้ำอุ่น ก่อนที่เขาจะเช็ดรอยเลือดอย่างเบามือ ช่างเป็นการกระทำที่แตกต่างจากบุคลิกอีกฝ่ายยิ่งนัก เพราะเช่นนั้นข้าถึงได้ชื่นชมในตัวเขา

“เจ็บหรือไม่” ต๋าตงเอ่ยเสียงอ่อนโยน เขาไม่ได้มองหน้าข้าแล้ว แต่ข้ากลับรับรู้ได้ถึงความอ่อนหวานจากน้ำเสียงที่ห้าวหาญนั่น

“ไม่เจ็บหรอกเจ้าค่ะ แผลยังห่างไกลจากหัวใจข้านัก ท่านต่างหากเล่า ยามท่านออกรบคงได้แผลใหญ่มากกว่านี้กระมัง” ข้าเอ่ยพลางส่งเสียงหัวเราะเจือจาง

ไฉต๋าตงเงยหน้ามามองอีกครั้ง เขาอย่างกับเทพมังกรผู้เห็นหัวไม่เห็นหาง[1] ข้าไม่เคยเข้าใจความรู้สึกนึกคิดของอีกฝ่ายเลย มีแต่เขานั้นแลที่รับรู้ถึงห้วงอารมณ์ของข้า ถึงกระนั้นเขากลับไม่คิดแตะต้องตัวข้าแม้แต่น้อย

วันนี้แหละข้าจะใช้บาดแผลนี้เพื่อเปิดทางให้เขาได้ชิมตัวข้าอย่างว่าง่าย ข้าไม่อาจคิดว่าเขาชื่นชมในตัวบุรุษหรอก เพียงแต่เขาอาจเป็นสุภาพบุรุษมากพอ จนไม่กระทำตัวหื่นกระหายก็เป็นไปได้

“นายท่านวันนี้อยากให้ข้าแสดงสิ่งใดหรือไม่” ข้าเอ่ยเสียงหวานหยดหลังจากเขาพันแผลเรียบร้อยแล้ว และข้ามั่นใจมากว่าผู้ใดได้ยินเสียงนี้เป็นต้องยอมอ่อนโอนตามความต้องการ

“เจ้าบาดเจ็บ ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นหรอก” แต่ต๋าตงกลับเอ่ยเช่นนั้นเสียได้

นะ นี่ข้าทำสิ่งใดผิดหรือ?

“ข้าบอกแล้วอย่างไรเจ้าคะ ว่าบาดแผลนั้นห่างไกลจากหัวใจยิ่งนัก”

“เจ้าอย่าพูดเช่นนั้น บาดแผลก็คือบาดแผล แม้เล็กน้อยมันก็อยู่บนตัวเจ้า” เขาขมวดคิ้วมุ่น พลันถอนหายใจในที่สุด “หากข้ายังอยู่ที่นี่ เจ้าคงต้องรบเร้าข้าเป็นแน่ ถ้าเช่นนั้นให้ข้ากลับก่อนดีหรือไม่”

“ไม่ได้นะเจ้าคะ!” ข้ารีบคว้าชายแขนเสื้ออีกฝ่าย พลันกลืนน้ำลายและมองนัยน์ตาสีดำขลับของเขา “ข้ายังไม่ทันได้ปรนนิบัติท่านเลย ท่านจะกลับเสียแล้ว ท่านไม่รู้หรือว่าข้าน้อยใจเพียงใด”

ไฉต๋าตงกลืนน้ำลายเล็กน้อย เราทั้งคู่ประสานสายตากัน เมื่อข้าค่อย ๆขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่าย เขาไม่ได้นึกรังเกียจสัมผัสจากข้า แต่เขาก็ไม่คิดกอบโกยโอกาสเช่นกัน ถึงกระนั้นข้ายังเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ริมฝีปากอีกฝ่าย จนลมหายใจเราผสานเข้าด้วยกัน

ข้ารับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายเองก็ทนรอไม่ไหว ต่อให้เขาคือบัณฑิตหนุ่มผู้มุ่งมั่นการศึกษา แต่ทั้งเขาและบัณฑิตต่างเป็นบุรุษ สตรีที่แสนงดงามเช่นข้ากำลังเชื้อเชิญเช่นนี้ เป็นผู้ใดถึงจะอดใจไหว

อ้อ! ใช่... เป็นไฉต๋าตงนั่นเอง

เขาหันหน้าหนีไปอีกทาง ใบหูขึ้นสีแดงระรื่นจนเห็นได้ชัดเจน แม้ว่าสีกายเขาไม่ได้ขาวนุ่มนวลดุจหยกก็ตาม ชายผู้นี้กำลังเขินข้า จริงแท้เรื่องที่เขาเองก็คือบุรุษ มีทั้งความต้องการและความอยากครอบครอง

แต่ขนาดนี้แล้วเขากลับเลือกเบือนหน้าหนี เขากำลังทำให้ความเชื่อมั่นในคุณค่าข้าต้องสั่นคลอน

“นายท่าน... ท่านจะเอาแต่ไม่แตะต้องตัวข้าเลยงั้นหรือ” ข้าเอ่ยเสียงสั่นเครือดันตัวเองออกจากอกแกร่ง ก่อนกลับไปนั่งยังที่ของตัวเอง แล้วยกปลายชายเสื้อซับน้ำตาที่รื้นขึ้น

“เหม่ยหลิน ข้าไม่ได้อยากเห็นน้ำตาของเจ้า” เขาหันกลับมา สีหน้าดูยุ่งยากอยู่หลายส่วน “เจ้าอย่าร้องเลย” เขากลืนน้ำลาย พลางขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น แล้วโอบไหล่มนเข้าสู่อ้อมอก

“นายท่านได้โปรดเถิด ก่อนที่ข้าจะมีข่าวลือไปมากกว่านี้” ข้าเอ่ยเสียงสั่น วางฝ่ามือลงบนอกแกร่งภายใต้เสื้อสีเข้มที่ถูกถักทออย่างประณีต

------

[1] เทพมังกรผู้เห็นหัวไม่เห็นหาง : เปรียบเปรยกับผู้ชอบทำตัวลึกลับ ไม่เปิดเผย