บทที่ 10 : ปะทะฝ่ามือ!

แลดูคล้ายกับแหหรือไม่ก็ตาข่ายดักสัตว์ คุณชายเซียวยังทำมากกว่านั้นด้วยการทลายเศษพัดอีกแปดซีกให้กระจายตัวออกจากกัน! แต่ละชิ้นลอยอยู่รอบตัวด้วยวรยุทธเคลื่อนย้าย และได้กลายเป็นอาวุธสังหารจำพวกมีดบินไปในชั่วอึดใจ แกมิจำเป็นต้องร่ายคาถาเพียงแค่หงายฝ่ามือให้ตั้งฉากขึ้นตรงหน้า เศษพัดทั้งหมดก็พุ่งแหวกอากาศปักเข้าใส่ทั้งแปดมุมของลวดกู่ฉินให้ขยายใหญ่ขึ้นและพุ่งแรงเข้า!

.

"ฟิ้ววว~!"

.

"ห๊ะ! นี่มันค่ายกลกักกันรึ!? แย่แล้ว!"

เหวินเหยาอุทานลั่น

.

ทว่าร่างกายกลับตอบสนองอย่างทันท่วงที เกิดเป็นการสะบัดปลายเท้าดีดตัวกลับหลังปั่นโค้งกลางอากาศ มือสลับเท้าฟ้าสลับดินใส่ลังกาเกลียวด้วยความแคล่วคล่อง อาภรณ์พลิ้วไหวงดงามดั่งหางนางพญานกยูงกางแผ่ กระทั่งสามตลบผ่านพ้นค่ายกลตาข่ายลวดถึงซาพิษสงลง มันคลุมได้เพียงเงาแห่งความว่างเปล่า ทว่ามีดบินจากเศษพัดนี่สิที่มิยอมลดลาวาศอกเลย!

.

เมื่อคุณชายคล้ายจะเอาจริง แกกระโจนลงจากแท่นแสดงด้วยลังกาหน้าครึ่งตลบพลันแปรเปลี่ยนฝ่ามือที่ตั้งฉากเป็นดัชนีคู่ ฟาดชี้ไปทิศใดมีดบินจากซี่พัดย่อมพุ่งตามไปทิศนั้น เมื่อผสานรวมเข้ากับท่วงท่าร่ายรำแห่งสำนักศึกษา มีดบินศาตราจึงฉวัดเฉวียนโฉบโค้งกลางอากาศพุ่งเข้าใส่เป้าหมายอย่างวิจิตรบรรจงดุจบทเพลงสังหารที่ไร้เสียง

.

"ปั๊ก! , ปั๊ก! , ปั๊ก! , ปั๊ก!"

.

เหวินเหยาวิ่งไต่หนีขึ้นสู่เสาอาคารสูง เรือนร่างนางเกือบจะตั้งฉากกับผืนพิภพ ทว่าการไล่ล่ากลับยังคงกระชั้นอย่างเข้มข้น ยามจื่อแห่งราตรีนี้ความเร็วคือสิ่งเดียวที่นางภาคภูมิ มีดบินสามเล่มพุ่งปักเรียงติดคาอยู่บนเนื้อเสาทิ้งไว้เพียงเสียงฉีกอากาศ หากแต่ไล่ไม่ทันเรือนร่างนั้นเพราะวิชาตัวเบาพิรุณย่ำฟ้าได้ถูกขับเคลื่อนจนถึงขีดสุดแล้ว

.

"ให้ตายเถอะคุณชายท่านต้องการสิ่งใดกันแน่! นี่ท่านคิดจะสังหารข้าจริง ๆ งั้นรึ!?"

สะบัดอาภรณ์รับมืออาวุธลับที่ถูกควบคุมจากระยะไกล ก้านพัดแต่ละชิ้นคมกริบราวคมมีด สาดซัดมาด้วยองศาอันพิสดารผสานเรี่ยวแรงมหาศาลดุจช้างสารคลั่ง เพียงพลาดพลั้งแม้เศษเสี้ยวเส้นเอ็นลมปราณทั่วร่างก็อาจถูกตัดขาดได้ในทุกเมื่อ

.

จอมยุทธหญิงทะยานหลบหลีกจนกระทั่งฝ่าเท้าแนบสนิทกับฝ้าเพดาน ร่างพลิกกลับด้านศีรษะห้อยต่ำปอยผมยาวทิ้งตัวลู่ลงตามแรงโน้มถ่วง ภาพประหลาดตานั้นเรียกเสียงฮือฮาจากแขกเหรื่อที่ยังหลงเหลืออยู่ในเคหะหญิงงามแห่งนี้ วรยุทธของเหวินเหยานับว่าเลิศล้ำยิ่งนัก ต่อให้สรีระบิดผันฝืนธรรมชาติแต่นางก็ยังเอี้ยวตัวหลบหลีกคมอาวุธได้อย่างหมดจดครบกระบวนความ

.

"ดี! ข้าหฤหรรษ์ยิ่งนักที่ได้จอมยุทธเยี่ยงเจ้ามาเป็นคู่ประมือ! วิชาตัวเบาของเจ้าช่างน่าอัศจรรย์ควรข้าแก่การออกกระบี่จากข้า! , จงรับไป!!!"

.

"ห๊ะ! อะไรนะ?"

เหยวินเหยาได้ยินถึงกับสะดุ้ง นางค่อนข้างฉงนที่คุณชายเซียวยังมีเคล็ดวิชาอย่างอื่นเก็บซ่อนอาไว้

.

ชั่วเสี้ยวหายใจและผ่านไปมิถึงปริ่มก้านธูป ดัชนีคู่ของคุณชายก็ได้ตวัดเรียกซี่พัดทุกอันให้บินกลับมา แกออกฝ่ามือป่ายปัดเป็นวงโค้งคล้ายสัญลักษณ์หยินหยาง แล้วอาวุธลับเหล่านั้นก็ได้ลอยวนล้อมรอบตัวแกราวกับนกน้อยที่อยู่ใต้อาณัติ อายระเหยจากปราณแท้สีทองอร่ามแผ่ซ่านทั่วร่าง พลันถ่ายเคลือบไปยังซี่พัดทุกหย่อมย่านก่อนจะเริ่มคลึงตัวรวมกันเป็นหนึ่งเดียว!

.

"แกร๊ก..ก..ก! , แกร๊ก..ก..ก!"

.

ด้วยความสัตย์จริงว่าตั้งแต่เริ่มประลองมา คุณชายเซียวแทบจะมิขยับเขยื้อนตัวเองเลย วรยุทธของแกเกือบเก้าส่วนจะเป็นการยืนปักหลักอยู่กับที่แล้วใช้สิ่งของรอบตัวมาเป็นตัวช่วยในการหยุดจิตสังหาร ซึ่งต่างจากครั้งนี้หลังเจ้าตัวเริ่มมีการย่อเข่าลงไป พลางเหยียดปลายเท้าวาดผงฝุ่นบนพื้นโรงสังคีตให้เป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ก่อนจะกระทืบโครม! พร้อมกับปล่อยปราณกระบี่ออกไปพร้อมกับอาวุธ!

.

"ฟึมมม~!!!"

.

ซี่พัดแปดอันหลอมรวมกันเป็นหนึ่งกระบี่ยักษ์ เสริมทัพด้วยจิตสังหารจากปราณแท้อันบริสุทธิ์เลยทำให้การโจมตีหนนี้ใหญ่ย้ำค้ำโลก คลื่นพลังใหญ่กว่าประตูหน้าต่างทุกบาน กระบี่ปราณดุ้นนี้ฝานเคหะหญิงงามออกเป็นสองฟากเลยยังไหว ดูได้จากพื้นไม้หวงฮวาหลี (黄花梨) เบื้องล่างที่ปริแตกออกเป็นทางเพราะความรุนแรงของมัน

. 

"ยะ.. แย่แล้ว! นี่เล่นกันขนาดนี้เชียวหรือคุณชาย!?"

เห็นทีเหวินเหยาจะลำบาก นางจึงต้องรีบตัดสินใจสลายวิชาตัวเบาพิรุณย่ำฟ้าลงในชั่วขณะจิต

.

ร่างบางจึงค่อย ๆ ร่วงโรยลดระดับลงมาช้า ๆ และตัวนางก็คงจะชนเข้ากับปราณกระบี่อันทรงพลานุภาพนี้เป็นแน่ หากแต่หญิงงามก็ใช่ว่าจะสิ้นไร้ไม้ต่อซะทีเดียว เพราะลึก ๆ แล้วนางก็เฝ้ารอจะลองใช้วิชาฝ่ามือที่มิเคยใช้สักครานี้อยู่เช่นกัน ท่ามกลางความตึงเครียดสูงสุดบนอากาศ ต่อหน้าผู้คนมากมายที่แหงนคอรอดูผล และต่อหน้ารอยยิ้มเยี่ยงผู้ชนะของคุณชายเซียวที่เห็นนางเป็นเพียงของเล่น

.

จอมยุทธหญิงรวบรวมจิตตั้งมั่นแขนทั้งสองข้างแผ่ออกช้า ๆ ดุจปีกครุฑกางเต็มกำลัง สายตานางจับจ้องปราณสังหารที่พุ่งตรงเข้ามาอย่างมิลดละ กำหมัดแน่นทั้งสองข้างปล่อยนิ้วโป้งผุดพ้นดังเขี้ยวอสูร นี่คือกระบวนท่าลับลำดับที่เก้าแห่งสำนักเหลย "ดัชนีพิโรธ" กระบวนท่านี้จะสำแดงอานุภาพได้อย่างสมบูรณ์ก็ต่อเมื่อหมัดทั้งสองซัดประสานกัน ณ จุดกึ่งกลางในชั่วจังหวะเดียว

.

"ปั๊ก!!!"

.

"ดัชนีพิโรธ!" , "ทำลาย!!!"

.

"ตูมมมมมมมมมม!!!"

.

ดัชนีอัสนีบาตใช้นิ้วชี้เพียงข้างเดียวส่วนดัชนีพิโรธใช้นิ้วโป้งถึงสองข้าง ผนวกรวมกับการพุ่งเข้ามาปะทะจัง ๆ ของปราณกระบี่สีทองความวินาศสันตะโรจึงยากจะประเมินไหว! แรงระเบิดดังโครมครามสั่นสะเทือนกระทั่งมองมิออกแล้วว่าภาพจะออกมาเยี่ยงไร ใครคือผู้ได้เปรียบเสียเปรียบ เหล่าบรรดาไทยมุงจึงมิกลัวตายต่างพากันหลบหลังแนวกำบังที่พอจะหาได้แล้วชะเง้อคอรอฟังผล