บทที่ 9 : งานยาก!

"เจ้ายังจะมีสิ่งใดแก้ตัวบิดาข้าส่งเจ้ามาใช่หรือไม่?! เขากีดกันข้าจากแม่นางมู่แล้วยังส่งเจ้ามาติดตามเพื่อดูว่าข้าน่าสมเพชแค่ไหนใช่หรือไม่?! ตอบข้ามา! แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป!"

.

จอมยุทธหญิงออกอาการกระอักกระอ่วน บางทียันต์ดักฟังคงมิจำเป็นเพราะลำพังฟังในสิ่งที่คุณชายเซียวพรั่งพรูออกมาพร้อมน้ำตา นางก็ได้ข้อมูลลูกค้าในหลายส่วนแล้ว

.

"ข้า.. คือ.. อ.. อ.."

.

เหล่าเจ้าหน้าที่เฉิงก่วน (城管) ที่เคหะหญิงงามเลี้ยงไว้เริ่มกรูกันเข้ามาปิดล้อมพื้นที่ คนกลุ่มนี้ไม่ต่างจากข้าราชการปลายแถวที่แค่เงินถึงก็พร้อมจะทำทุกอย่าง มีทั้งมีดมีทั้งพลองกระบองยามครบมือ คนธรรมดายังมองออกว่าการปะทะน่าจะเริ่มขึ้นในอีกไม่ช้า ยามอรุณเฝ้าตลาดยามนิสาทเฝ้าโรงสังคีต สิ่งเหล่านี้ดูจะเป็นวัตรปฏิบัติของพวกเฉิงก่วน และครั้นจะลงมือลงไม้กับหญิงงามในคราบเมามายก็คงจะไม่ใช่เรื่องยากอันใด

.

เหวินเหยาจบเห่แน่ถ้ามิทำอะไรสักอย่าง! นางจึงเริ่มเกลี่ยสายตาประเมินกำลังรบของศัตรูอยู่ราวหนึ่งห้วงหายใจ จากนั้นก็..

.

"เฮ้อ..อ..อ..! , ได้เล๊ย! ในเมื่อมันจำเป็นข้าก็จะมิออมมือล่ะนะ!"

นางเค้นคำในลำคอแล้วหลังจากนั้นโถงกลางโรงสังคีต ก็กลายเป็นลานประลองยุทธไปในบัดดล!

.

"ฮึบ! , ย๊ะ!!!"

.

"เป๊ง! , เป๊ง! , เป๊ง! , เพล๊ง!"

.

พลิกฝ่ามือสะบัดแขนของคุณชายเซียวออกเป็นอันดับแรก เรี่ยวแรงของเหวินเหยานั้นดูน้อยนิดทว่าสรีระกลับลื่นไหลราวเกลียวคลื่น เงื้อมมือหนาจึงหลุดพ้นจากพันธนาการอย่างง่ายดาย และนั่นคือสัญญาณให้พวกเฉิงก่วน (城管) กรูกันเข้ามาประทุษร้ายในทันที แววตาจอมยุทธหญิงแปรเปลี่ยนไปเป็นคนละคน อายสังหารพลันแผ่พุ่ง ปราณกระบี่ฟุ้งซ่านทั่วร่าง แม้ในมือจะไร้ซึ่งศาสตราวุธใด

.

นางใช้เพียงแขนเสื้อรับคมดาบศัตรู ในระยะหนึ่งจั้งแขนเสื้อพลิ้วตวัดม้วนเป็นเกลียวถึงสามตลบ มากพอจะพันปลายดาบและฉุดรั้งเจ้าของ ๆ มันให้ร่นเข้ามาในระยะฝ่ามือ เปรี๊ยง! ดัชนีอัสนีบาตซัดเข้าใส่จุดซานจงกลางอกอย่างแม่นยำ จุดนั้นคือศูนย์รวมพลังแห่งหัวใจและปอด เมื่อถูกโจมตีเส้นทางลมปราณและการไหลเวียนโลหิตย่อมปั่นป่วน หากไร้ซึ่งหมอเทวดารักษาความตายย่อมอยู่มิไกล

.

หนึ่งล้มตายแต่ยังเหลืออีกสี่! พวกมันกระโจนเข้ามาพร้อมกันจากกลางอากาศ เหวินเหยาหันกายกลับทิศยังไม่ครบองศา กระบองพลองยาวก็ฟาดเฉี่ยวใบหน้านางไปเพียงหนึ่งชุน ปอยผมปลิวสะบัด เศษเสี้ยนไม้แตกกระจายเป็นผงละเอียด และนั่นทำให้โทสะของนางปะทุถึงขีดสุด! ไม้หน้าสามอีกสองด้ามแทงสวนเข้ามาในระยะประชิด กลายเป็นสถานการณ์สามรุมหนึ่งที่เส้นแบ่งความเป็นความตายบางเฉียบยุ่งเหยิง แต่เหวินเหยากลับเอาตัวรอดได้

.

ก้าวย่างของนางพลันปราดเปรียวขึ้นอย่างน่าพิศวง มันคล้ายเคล็ดวิชา "พิรุณย่ำฟ้า" วิชาตัวเบาอันเลื่องชื่อของสำนักเหลย หากแต่นางนำมาปรับใช้บนผืนดิน ร่างกายจึงเคลื่อนไหวดุจปุยเมฆที่รักอิสระ เร็วราวบินได้ กระบองพลองยาวสามชุนจึงเฉียดแก้มนางได้ไม่ถึง ส่วนไม้หน้าสามอาวุธสุดเชยเหล่านั้นก็ถูกหยุดไว้ได้ด้วยเพียงปลายนิ้ว!

.

"จะ.. เจ้า! , เจ้าคิดจะทำอะไรน่ะ!? ปล่อยไม้ข้าออกจากมือเดี๋ยวนี้นะ!"

หน้าอย่างโหดแต่น้ำเสียงนั้นสั่นเครือราวกับจะฉี่ราด

.

เหวินเหยายื่นดัชนีซ้ายขวาออกมาเบื้องหน้า ติดกับมันคือปลายไม้หน้าสามสองอันจากสองเจ้าหน้าที่เฉิงก่วน (城管) ที่ยืนสั่นเป็นเจ้าเข้า

.

"หึ! , เจ้าพวกมิเจียมตัว! งั้นมือของพวกเจ้าข้าข้อแล้วกันจะได้ไม่เอาไปรังแกใครอีก!"

.

"ป๊อก!"

แค่เคาะเบา ๆ ตรงปลายไม้หน้าสามเท่านั้น

.

"ตูมมมมมม!!!!"

ระเบิดเป็นเสี่ยงไม้แตกกระจายฉีกเป็นซี่ ๆ ! ส่วนมือของคนที่ถือยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะมันแทบจะขาดออกจากข้อมือ!

.

เลือดสาดเจิ่งนองพื้นกลิ่นดินปืนคละคลุ้งฝุ่นตลบ เหล่าแขกเหรื่อผู้รักความสำราญและหญิงคณิกาผู้ขายเรือนร่างต่างแตกฮือออกไปคนละทิศ ดูทรงงานนี้คงจะไม่เงียบซะแล้ว เหวินเหยาเหมือนจะเล่นใหญ่เกินไปและนั่นจะยิ่งทำให้นางทำงานลำบาก นางรู้ซึ้งถึงจุดนี้ดีจึงเลือกที่จะยุติเหตุกาณณ์ด้วยการใช้ปราณเคลื่อนย้ายวัตถุ

.

ดัชนีอัสนีบาตถูกพับเก็บลงไป และหันมาใช้เพียงการตวัดนิ้วมือบังคับเอาเศษแจกันที่แตกอยู่แถวนั้น ให้ลอยพุ่งเข้าไปเชือดคอของศัตรูคนสุดท้ายที่ใช้พลองเป็นอาวุธ! แต่ทว่าก็ดันมาผิดแผน!

.

"เป๊งงง!"

.

เมื่อจู่ ๆ กู่ฉินที่เคยบรรเลงอยู่บนเวทีก็ดังสนั่นขึ้น คุณชายเซียวนั่งเล่นมันอย่างสบายใจท่ามกลางความโกลาหลวุ่นวายของคนทั้งโรงสังคีต หนำซ้ำยังเป็นคนสกัดเศษแจกันเอาไว้ด้วยซี่พัดก้านหนึ่งที่ปาขึ้นไปขัดขวาง แกบอกให้ทุกคนออกไปจากที่นี่ซะ แล้วหันมาพูดกับเหวินเหยาเบา ๆ แบบสุภาพว่า

.

"แม่นาง.. ข้าคงมิต้องถามแล้วว่าเจ้าเป็นใคร เพราะวรยุทธของเจ้านั้นได้ทำให้ข้าลืมความโศกเศร้าไปได้มาก แล้วข้าก็รักพัดประจำตัวอันนี้ของข้ามากเสียด้วยสิ! งั้นเจ้าจะประมือกับข้าสักกระบวนท่าได้หรือไม่!!!"

.

"เปรี๊ยงง!!!"

กู่ฉินถูกซัดให้ลอยพุ่งทะยานใส่อย่างรุนแรง! สายระโยงระยางของมันขาดผึงออกเป็นแฉกแปดทิศคล้ายใยแมงมุมแผ่รัศมีอันน่าสะพรึง!

.

เหวินเหยาจะหลบอาวุธระยะไกลเหล่านี้พ้นหรือไม่ ที่ผ่านมานางเจอแต่การโจมตีระยะสามจั้งสองฉื่อและเราคงต้องรอดู