บทที่ 36 : บุกเรือนสกุลมู่!

2 วันผ่านไป ณ ห้วงยามปัจจุบัน เหวินเหยากำลังนั่งอยู่บนรถลากที่ออกเดินทางจากโรงเตี๊ยมมายังจวนสกุลมู่ ขณะนั่งรถที่เคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยแรงมนุษย์ นางก็เริ่มคิดใคร่ครวญกับตนเองขึ้นมาถึงเรื่องราวที่ได้ประสบพบเจอ ด้วยความสัตย์จริงว่าข้อเท็จจริงที่ว่าคุณชายเซียวเป็นรักร่วมเพศนั้นดูจะมีรายละเอียดที่ครบถ้วนมากกว่าข่าวที่ได้จาก ว่านอิ่งโหลว (万影楼) หรือ ตำหนักเงาจันทรา เสียอีก 

.

พูดก็พูดเถอะว่าตอนนี้เหวินเหยาน่าจะเป็นเพียงคนเดียวในฉางหลิง ที่ล่วงรู้ถึงบุคลิกภาพอันซ่อนเร้นของว่าที่เจ้าเมืองอย่างเซียวจวินเหยียน แค่แพร่งพรายสิ่งนี้ออกไปฉางหลิงก็ล่มสลายได้แล้ว เซียวจวินเหยียนเป็นที่รักของชาวเมืองมาก เขามีทั้งความซื่อสัตย์ที่เพียบพร้อม มีทั้งความจริงใจที่หวังดีต่อประชาชน งานราชงานหลวงมิเคยขาด ฝนแล้ง น้ำท่วมใหญ่ ไม่ว่ากี่ปีต่อกี่ปีก็มีแต่เขาทั้งนั้นที่ช่วยเมืองฉางหลิงเอาไว้

.

"ชาวเมืองจะผิดหวังแค่ไหนนะถ้ารู้ความจริงในรสนิยมของเขา หรือเราควรเลือกที่จะเงียบดี หากเรามิพูดก็มิมีใครเดือดร้อนทุกชีวิตก็จะกลับมาปกติสุข"

.

"กรุ๊บ! , กรุ๊บ! , กรุ๊บ! , กรุ๊บ!"

เสียงฝ่าเท้าคนลากจูงลงน้ำหนักกระทบพื้น เรียกร้องให้เหวินเหยาลองกวาดสายตาไปรอบ ๆ 

.

ทิวทัศน์ของฉางหลิงอุดมไปด้วยความรุ่งเรือง อาคารเชิงพาณิชย์หลายคูขาตั้งขนาบข้างตรอกถนนพร้อมร้านรวงต่าง ๆ มากมาย ผู้คนเต็มไปด้วยรอยยิ้มและมิตรไมตรี ฝั่งตะวันออกติดทะเลมีแม้กระทั่งหาดทรายให้เอนกายรับแสงตะวัน เช่นนี้แล้วเหวินเหยาจะทำลงได้เช่นไรนางสงสารบรรดาชาวเมืองจับใจ ก่อนจะเริ่มปลงลงเรื่อย ๆ ราวกับรถลากคันนี้ที่ค่อย ๆ ชะลอความเร็วลง

.

คนลากจูงเหงื่อแตกหันมาบอกเหวินเหยาว่า ใกล้ถึงแล้วจะให้เขาจอดตรงไหน?

.

"ข้างหน้าประตูเลยก็ได้พี่ชาย! ข้ามาทำธุระมินานหรอกท่านเองก็วนรถอยู่แถวนี้ก่อนก็ได้! ข้าอาจจะต้องเรียกใช้งานรถลากท่านในขากลับอีกหน"

.

เหวินเหยาตัดสินใจได้แล้วว่านางจะเงียบและเก็บงันเรื่องทุกอย่างเอาไว้ และการมาที่จวนสกุลมู่ครั้งนี้ก็คงจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายด้วย เพราะนางมิได้ต้องการจะเป็นวีรสตรีผู้อาสาเข้ามาจัดการความวิตถารของคุณชายเซียว นางเพียงแค่มาตามหารักแท้ให้นายน้อยเยว่เอ๋อ และแม่นางมู่แห่งร้านขายผ้าซู่จิ่นเก๋อ (素锦阁) ก็คือหนึ่งในสมการตัวสำคัญ

.

"เอี๊ยดดด!"

รถจอดห้ามล้อลงที่หอผ้าเรียงงาม เหวินเหยาในชุดเสื้อผ้ากึ่งเก่ากึ่งใหม่ก้าวเท้าลงมาอย่างละมุนละม่อม

.

อาจจะเป็นเพราะตอนนี้เป็นยามเฉินลูกค้าของร้านขายผ้าซู่จิ่นเก๋อ (素锦阁) จึงยังบางตาอยู่ แต่นั่นหาใช่ประเด็น! เหวินเหยามิรอช้าในเมื่ออยากเจอแม่นางมู่และต้องการจะล้วงข้อมูลสุดท้ายจากนาง ก็เลยต้องเข้าประชิดตัวกันหน่อย นางเดินเข้ามาในร้านก่อนจะผงะเขากับหิ้งวางผ้าบานกระจกที่ตั้งเรียงไว้เป็นแนวรอบผนังทั้ง 4 ทิศ! ในหิ้งใสเหล่านั้นได้ถูกบรรจุไว้ซึ่งอาภรร์ที่สวยงามวิจิตรบรรจง แต่ละชุดล้วนเป็นฝีมือการตัดเย็บของช่างฝีมือของที่นี่ทั้งสิ้น

.

มิหนำซ้ำยังมีมากกว่า 50 ตัว แต่ละตัวไม่ซ้ำกันเลยสะท้อนถึงภูมิปัญญาของผู้รังสรรค์ เหวินเหยาตาลุกวาวเป็นประกายเพราะต่อให้นางจะเป็นหญิงแกร่งเพียงใด ความสวยงามและรสนิยมแห่งผืนผ้าก็ยังดึงดูดสตรีได้ทุกยุคไม่เว้นแม้แต่ในโลกแห่งยุทธภพ

.

"สวยทุกชุดเลยอ่ะ เราอยากได้สักชุดบ้างจัง"

จอมยุทธหญิงบ่นพึมพำอยู่คนเดียว สอดคล้องกันกับที่ไม่กี่อึดใจต่อมาก็ได้มีผู้ดูแลสาวหมวยคนหนึ่งเดินเข้ามาต้อนรับ

.

"ท่านลูกค้ามองหาชุดเช่นไรอยู่หรือเจ้าคะ?"

นางพูดพลางรินน้ำชาใส่ถ้วย และยื่นให้เหวินเหยาเป็นการรับรอง

.

พูดก็พูดเถอะว่าถึงชั่วยามนี้จอมยุทธหญิงมิแปลกใจเลยที่ทำไมร้านซู่จิ่นเก๋อ (素锦阁) ถึงเป็นร้านขายผ้าอันดับหนึ่ง ก็ดูการบริการของพวกเขาสิมีขนมให้กินมีน้ำชาให้ดื่ม ส่วนหน้าสุดของร้านมีการนำผลงานการตัดเย็บมาจัดแสดง ไหนจะแสงไฟประดับประดากับเก้าอี้นวมนุ่ม ๆ ให้นั่งชมผลงานราวกับนิทรรศการศิลปะ

.

“หากแบบที่จัดแสดงยังมิต้องใจท่านลูกค้า ทางร้านมีอาภรณ์รูปแบบอื่นอีกไม่น้อย อยากจะให้ข้าน้อยนำมาให้ชมเพิ่มเติมหรือไม่เจ้าคะ?”

ผู้ดูแลสาวเอ่ยวาจาอย่างอ่อนหวานใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

.

ทำเอาเหวินเหยาที่ใส่อาภรณ์กึ่งเก่ากึ่งใหม่ ทั้งยังมีรอยเย็บแบบหยาบกระด้างเพื่ออำพรางร่องรอยการต่อสู้เริ่มรู้สึกอับอายขึ้นมานิด ๆ ยิ่งถูกรับรองดีนางยิ่งรู้สึกว่าตนเองมิเหมาะจะเป็นลูกค้าของที่นี่ และระหว่างเดินดูอาภรณ์แบบต่าง ๆ ไปพร้อมกับการแนะนำของผู้ดูแล เหวินเหยาก็ฉุดคิดไอเดียอะไรดี ๆ ออกเจตนาของนางคือการขมวดจบเพื่อตบเข้าเรื่อง!

.

"ที่นี่ตัดอาภรณ์ได้หลายแบบ แล้วชุดของพวกข้าราชบริพารในวังล่ะ? พวกชุดท่านเจ้าเมือง! ชุดนางสนม! หรือชุดเกราะของทหารองครักษ์อะไรพวกนี้!?"

เหวินเหยาถามเสียงเรียบ ถามทั้ง ๆ ที่ตายังมองตรงไปที่อาภรณ์ที่วางอยู่ในหิ้งวางผ้าบานกระจก

.

ทว่าผู้ดูแลสาวนี่สิที่ถึงกับอึ้งไปเลย! ความสดใสของนางถูกยุติลงในเวลาอันสั้น เหวินเหยาไปจี้จุดอะไรเข้าให้เราคงต้องติดตามอ่านกันในตอนต่อไป