บทที่ 76 : แม่นางมู่เริ่มเกมรุก!

ดวงตะวันเคลื่อนคล้อยจนล่วงเลยมาถึงยามเว่ย (未时) รถม้าเทียมเกวียนประจำจวนสกุลมู่ก็ได้เคลื่อนตัวออกจากร้านผ้าซู่จิ่นเก๋อ (素锦阁) ใช้เวลาราว 1 จู้เซียง ผ่านตลาดกลางเมืองลัดเลาะเข้าถนนเส้นหลังชายหาด ก็จะถึงจวนสกุลเซียวได้โดยสวัสดิภาพ บนรถม้าคันนี้หากมินับรวมสารถีที่นั่งอยู่หน้าสุด ในห้องโดยสารภายในก็มีแค่มู่ซื่อหรานเพียงคนเดียว

.

ในมือนางคือจดหมายปลอมฉบับเดิมที่ปลอมตั้งแต่การจ่าหน้าซอง พอเปิดอ่านเนื้อความภายในก็ยังปลอมตั้งแต่บรรทัดแรก มิหนำซ้ำลายมือก็สวยงามวิจิตบรรจงเกินไป จนมิคล้ายกับการตวัดพู่กันของหนุ่มเจ้าสำราญชาญโลกีย์

.

"หึ ๆ , มิอยากจะเชื่อว่าเราจะกล้าทำเช่นนี้ลงไป , เหอะ ๆ หรือเราจะวิปลาสไปแล้ว!"

มู่ซื่อหรานในชุดฮั่นฝูยาวสีขาวสุดเรียบร้อยถึงกับหลุดยิ้มออกมา นางขำอย่างหนักไปกับการตัดสินใจอันไร้ซึ่งตรรกะของตนเอง

.

รู้ทั้งรู้ว่าสาส์นในจดหมายเป็นเรื่องแต่ง หลุมพลางสมมุตินี้ขุดขึ้นด้วยเหตุใดใครอยู่เบื้องหลัง มิลองเป็นเหยื่อดูก็คงมิเห็นความซ่อนเร้นแห่งวาระ

.

ใจความในจดหมายสรุปคร่าว ๆ ได้ว่า คุณชายเซียวจวิ้นอวี่คิดถึงแม่นางมู่ผู้เป็นหญิงคนรักเป็นอย่างมาก อาวรณ์ขนาดกินมิได้นอนไม่หลับ กระส่ายกระสับ ตับพิการอาหารไม่ย่อย ในใจของเขามิเคยมีหญิงอื่นมีแต่แม่นางมู่เพียงคนเดียว และราตรีที่เพิ่งผ่านพ้นไปคุณชายเซียวผู้พี่ (เซียวจวินเหยียน) ก็ได้ออกไปราชการที่ต่างเมือง จึงอยากจะขอเชิญแม่นางมู่เข้ามาจิบน้ำชาเพื่อระลึกความหลังกันสักจอก 

.

มิหนำซ้ำในตอนนี้เจ้าตัวก็เพิ่งได้รับบาดเจ็บหนัก โทษการกักขังจองจำก็เพิ่งได้รับการยกเว้น การจะออกจากจวนเพื่อไปหานางจึงเป็นเรื่องยาก เขาขออภัยนางมา ณ โอกาสนี้ แล้วก็อยากจะขอล่วงเกินให้นางนำผ้าสีขาวแห่งการรักษา อันเป็นสมบัติประจำตระกูลติดมือมาด้วย เขามิเห็นว่าโอสถใดจะรักษาแผลสายฟ้าให้หายได้ หวังเพียงแม่นางมู่เห็นใจและอยากจะเจอหน้านางอย่างถึงที่สุด จากคนเคยรัก.. และจะรักตลอดไป.. เซียวจวิ้นอวี่..

.

"อ๊ววกกก! , แหวะ! , มิเป็นไรข้าแค่รู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อยท่านมิต้องหยุดรถหรอกพี่ชาย!"

สาบานต่อหน้าหลังคาเกวียน เอาให้รถคว่ำตายโหงตายห่าไปเลยก็ยังได้ ว่าแม่นางมู่มิเคยอ่านจดหมายอะไรที่น้ำเน่าและไร้รสนิยมขนาดนี้มาก่อน นางแทบจะขยุมมันแล้วปาออกจากห้องโดยสารเสียด้วยซ้ำ ถ้ามิติดว่าต้องเก็บไว้แสดงเป็นหลักฐานต่อหน้าทหารยามของจวนสกุลเซียว

.

เป็นไปไม่ได้อย่างยิ่งว่านี่จะเป็นสำนวนโวหารของคุณชายเซียว แม้แต่ลายมือก็มิใช่! เจ้าของร้านเสื้อรู้ได้โดยพลันว่าจะต้องมีใครบางคนพยายามจะวางหมากอะไรสักอย่าง การเดินทางมาจวนสกุลเซียวหนนี้จึงมิใช่เรื่องปกติ แต่นางก็ยังทำตามในจดหมายด้วยการนำผ้าขาวแพรสวรรค์ต่อชีวาสมบัติประจำตระกูลติดมือมาด้วย เรื่องอื่นยังไงไม่รู้แต่เรื่องช่วยชีวิตคนยังไงก็ถือเป็นสิ่งสำคัญ

.

นานแค่ไหนแล้วที่มู่ซื่อหรานมิได้รู้สึกสนุกเช่นนี้ ล่าสุดก็คงจะเป็นตอนที่ธาตุไฟเข้าแทรกจนเกือบจะพังร้านตนเองกระมัง ทว่าสุดท้ายร่างบางก็ถึงกับต้องพาดคางลงที่ขอบหน้าต่างเกวียน นางเหม่อมองออกไปภายนอกเฝ้ามองดูผู้คนที่ใช้ชีวิตกันขวักไขว่ ต่างจากตนเองที่ถูกบังคับให้แต่งงาน นางคงต้องอยู่ในคอกไปตลอดกาลและกว่าจะเบ่งบานก็อาจจะต้องแลกกับทั้งชีวิต

.

"กึก! , กึก! , กรุ๊บ! , กึก!"

วงล้อรถม้าวิ่งทับก้อนหินจนกระโดดกึกกัก

.

แล้วก็เป็นห้วงจังหวะที่รถหยุดลงชั่วขณะนั้นเอง ที่มู่ซื่อหรานได้เห็นเยว่เอ๋อกับรถลากของนางวิ่งผ่านตาไป นายน้อยสกุลจ้วงยังสนุกสนานกับการส่งบะหมี่ของนางต่อ เสี่ยวโม่ก็ยังมีความสุขในการแอบรักในแบบของเขา และเมื่อครู่นี้ก็ดูเหมือนเขาจะเป็นคนนั่งแล้วให้เยว่เอ๋อออกแรงลากเสียด้วยซ้ำ 

.

คู่นี้เจอกี่ทีก็ตลกความเป็นดรุณน้อยของพวกเขามักสร้างรอยยิ้มให้แก่ใคร ๆ โดยมิรู้ตัว โดยเฉพาะมู่ซื่อหรานนางเริ่มทอดสายตาเหลือบมองไปตามถนนหนทางอีกครั้ง แล้วพรั่นพรึงออกมาในใจว่า

.

"เยว่เอ๋อข้าคิดถึงเจ้าจัง นานแล้วนะที่เรามิได้เจอกันเลย เจ้าจะยังจำพี่สาวคนนี้ได้หรือไม่ ตอนนี้ข้าคงเป็นแค่ตับแค่ไตข้าคงมิใช่หัวใจของเจ้าแล้วสินะ.."

.

นึกไปพลางกำจดหมายไปด้วย ไม่รู้ว่าหมึกพู่กันสามารถซึมเข้ากระแสเลือดได้รึเปล่า แต่เท่าที่ดูคือวิธีการใช้คำนั้นน้ำเน่าเหมือนกันเปี๊ยบ!