บทที่ 77 : จวนสกุลเซียว (ภายใน)

แปดขาจากม้าสองตัวสองล้อจากเกวียนห้องโดยสาร ในที่สุดหลังนั่งเกวียนเทียมม้ามากับห้วงจินตนาการ มู่ซื่อหรานกับจดหมายปลอมของนางก็มาถึงบริเวณหน้าจวนสกุลเซียวเสียที ณ จุดกึ่งกลางกำแพงสูง ที่ตรงนั้นมีบานประตูไม้ขนาดมหึมาคู่หนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ มีทหารยามนับ 10 ยืนถืออาวุธดักรอไว้ พวกเขามีหน้าที่ตรวจสอบทุกสิ่งที่จะเคลื่อนตัวเข้าไปภายใน จุดนี้จึงเป็นดั่งประตูบานแรกที่ใช้คัดกรองความปลอดภัยให้แก่คนทั้งตระกูล

.

ซึ่งแน่นอนว่าสิ่งที่มู่ซื่อหรานใช้ในการยืนยันตัวตน ก็คือจดหมายปลอมที่นางกำไว้ในมืออยู่ตลอด และขณะส่งให้นางก็ให้ข้อมูลแก่ทหารยามเฝ้าประตูไปพลางด้วย

.

"นี่คือจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของเจ้านายเจ้า! เซียวจวิ้นอวี่เป็นอดีตคนรักของข้า ส่วนข้าคือมู่ซื่อหรานพวกเจ้าย่อมรู้จักข้าดีมิใช่รึ?"

นางพยายามหลอกล่อและแม้ตนเองจะยังคงนั่งอยู่ในรถม้า แต่ก็ยังอุตส่าห์ยื่นหน้างาม ๆ ออกมาตรงช่องหน้าต่าง 

.

ทหารยามนายหนึ่งเดินเข้ามาตรวจสอบ พอเห็นว่าเป็นมู่ซื่อหรานเขาก็ให้สัญญาณทหารที่อยู่ข้างบนเปิดบานประตูให้เข้าแทบจะทันที!

.

"เอี๊ยดดด! , ครืดดด! , ครืดดด!"

เสียงไม้ฝืด ๆ เสียดสีกับเสียงโซ่ดังกังวานไปไกล

.

ก่อนที่ต่อมารถม้าคันงามจะค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ้านซุ้มประตูเข้าไปช้า ๆ วิ่งเหยาะ ๆ ลัดเลาะไปตามถนนกรวดและสวนจีนแสนสวยตามสไตล์ของจวนผู้ลากมากดี โดยพิกัดที่ต้องการไปก็คือเรือนเล็กของคุณชายรอง สถานที่ ๆ มู่ซื่อหรานเคยรู้จักมักคุ้นจนแทบจะปิดตาเดินไปหาได้

.

.

ในห้วงเวลาเดียวกันแต่อยู่อีกฟากหนึ่งของเมือง เหวินเหยาดูจะชอบหอดูดาวเทียนวั่งโหลว (天望楼) มากเสียจริง นางถึงยังคงเฝ้าดูเหตุการณ์จากบนนี้ กลางวันแสก ๆ ไอ้ครั้นจะขึ้นไปยืนกอดอกเท่ ๆ แบบที่เคยทำก็คงจะมิเหมาะสม นางจึงเลือกที่จะแต่งตัวกลมกลืนไปกับผู้คน แสร้งทำตัวเป็นนักท่องเที่ยว แล้วก็เนียนใช้คันฉ่องส่องทางไกลของทางหอส่องไปดูความเคลื่อนไหวที่จวนสกุลเซียวแทน 

.

"เอาน่าอยู่ชั้น 3 ก็มองเห็นเหมือนกันแหละ มิต้องถึงกับปีนขึ้นไปยืนบนหลังคาหรอก คันฉ่องอันนี้ช่างอัศจรรย์นักกำลังการขยายสูงส่งมาก เราแทบจะเห็นหน้าตาของแม่นางมู่จากตรงนี้ได้เลย แสดงว่าจดหมายที่เราอุตริเขียนขึ้นเองนั้นได้ผล! เหยื่อติดกับแล้ว! ที่เหลือก็แค่รอว่าจะเป็นเช่นไรต่อไป อืม ๆ , อืม ๆ , ดี ๆ"

.

แม้ตอนนี้จะยังมิรู้ว่าแผนการที่แท้จริงของเหวินเหยาคืออะไร นางทำเช่นนี้ทำไมก็ยังคงเป็นปริศนา แต่การเลือกสอดแนมจากหอดูดาวเทียนวั่งโหลว (天望楼) ก็บอกได้ถึงความสุขุมรอบคอบอันเป็นเอกลักษณ์ คิดดูสิว่านางเพิ่งจะปะทะกับคุณชายเซียวไปเมื่อไม่กี่วันก่อน เกิดไปด้อม ๆ มอง ๆ ใกล้ ๆ แถวนั้นแล้วโดนจับได้เรื่องก็จะยุ่งไปอีกแบบ แบบนี้แหละดีแล้วอย่างน้อยพวกเขาก็คือคนรักกัน คงมิมีอะไรรุนแรงระหว่างกันหรอกกระมัง

.

.

ตัดภาพกลับมาที่จวนสกุลเซียว ณ บริเวณเรือนหลังเล็ก อันเป็นที่พักส่วนตัวของคุณชายรอง

.

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าชั่วยามแรกที่คุณหนูสกุลมู่ก้าวเท้าลงมาจากเกวียนโดยสาร นางก็ต้องผงะเข้ากับรอยไหม้อันเป็นแฉกยึกยือที่ปรากฏอยู่บนพื้น! เส้นสายของมันตวัดตัดกันไปมาไร้ทิศราวกับแฉกสายฟ้า! หนำซ้ำยังดำปิดปี๋เต็มไปด้วยคราบเขม่าที่คล้ายกับผงถ่าน มีร่องรอยของการใช้น้ำเช็ดทำความสะอาดแล้วแต่รอยกลับติดตรึง ส่วนใกล้กันนั้นคือเค้าโครงของคราบเลือดที่แม้จะถูกล้างไปเกลี้ยงแล้วแต่มู่ซื่อหรานก็ยังสังเกตเห็น

.

"คุณชายรองตกลงท่านยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหมเนี่ยะ? โดนหนักขนาดนี้ถ้ามิตายก็น่าจะสาหัส?!"

เอี้ยวตัวเข้าไปหยิบเอาห่อผ้าแห่งการรักษามาสะพายไว้ที่หัวไหล่ นางบอกให้คนขับรถม้านำรถออกไปรอด้านนอก แล้วจึงกลับหลังหันเดินขึ้นบันไดไปพร้อมกับความห่วงใยที่มีให้แก่คนรักเก่า

.

"ก๊อก ๆ ! , ก๊อก ๆ ! , ก๊อก ๆ !"

เสียงเคาะประตูด้วยสันมือหนาของสาวร้านทอผ้า

.

พอดีกันกับบรรดาบ่าวรับใช้สาว ๆ ที่ก็เดินย่ำต็อกถือชุดน้ำชากับขนมเตรียมจะนำมาเสิร์ฟ พอได้ยินคุณชายข้างในตะโกนถามว่าใครสาวใช้นางนี้จึงถือวิสาสะตอบ

.

"คุณหนูมู่จากร้านทอผ้าซู่จิ่นเก๋อ (素锦阁) มาขอเข้าเยี่ยมเจ้าค่ะ!"

.

ซึ่งเท่านั้นล่ะพ่อเจ้าพ่อคุณเอ๊ย! จากที่นอนโอดโอยอยู่แทบจะสปริงตัวลุกขึ้นจากเตียงเลย! บรรดานางคณิกาที่เรียกมานาบอุราก็สะบัดมือไล่ให้รีบออกไปทางประตูหลัง คุณชายเซียวประหลาดใจมากที่คนรักที่เคยคบหาจู่ ๆ ก็โผล่มาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง! เขารู้ดีว่าคุณชายเซียวผู้พี่ (เซียวจวินเหยียน) มิอยู่ แต่ก็มิคิดว่าแม่นางมู่จะกล้ามาถึงที่นี่ด้วยตนเอง  

.

"อะ.. แฮ่ม..ม..ม! เข้ามาได้เลย~!"

ฮั่นแน่! มีการเก๊กเสียงหล่อซะด้วย

.

มิรู้ว่าระหว่าง "ตกใจ" กับ "ดีใจ" จะให้น้ำหนักแก่ส่วนไหนมากกว่า เอาเป็นว่าเรามารอดูกันดีกว่าว่าจดหมายปลอม ๆ ที่เขียนโดยเหยินเหยา จะทำอะไรกับคู่รักที่พลัดพรากคู่นี้ได้บ้าง!