บทที่ 75 : ใจที่หวั่นไหวของมู่ซื่อหราน

รัชศกหย่งอัน ปีที่สาม เดือนแปด วันที่ยี่สิบสี่ ภาพเหตุการณ์ถูกตัดมาที่ฟากฝั่งของแม่นางมู่ซื่อหรานแห่งร้านทอผ้าซู่จิ่นเก๋อ (素锦阁) อีกครั้ง ตอนนี้กิจการของนางนับได้ว่าเจริญเติบโตตามลำดับ มีคำสั่งซื้อมากมายถาโถมเข้ามาจากราชสำนักด้วยอิทธิพลของคนที่อยู่ภายใน งานราชงานหลวงไม่มีขาดตัดเย็บกันแทบมิหวาดมิไหว!

.

แม้จะมีสะดุดไปบ้างเล็กน้อยเมื่อครั้งที่เหวินเหยาบุกเข้ามา แต่คนที่ทำให้ร้านผ้าแทบกลายเป็นเศษซาก ก็คือวรยุทธสะบั้นอาภรณ์ของแม่นางมู่ซื่อหรานเอง ร้านซู่จิ่นเก๋อจึงมิสามารถเรียกร้องความเมตตาจากใคร มีแต่ต้องเร่งซ่อมแซมและเปิดร้านขึ้นมาใหม่ โดยคงความเชื่อมั่นไว้ใจของลูกค้าเอาไว้ใช้เป็นหลักยึด

.

ณ บริเวณสวนหลังร้านที่มีต้นเถาฮวาใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ ราวตากผ้ายังคงระรานตาอยู่เช่นเดิม สวนทางกับแคร่ไม้ไผ่พยาบาลที่ถูกยกออกไปเก็บไว้ที่อื่น จริงที่พอความโกลาหลจบลงก็มิมีใครเลือดตกยางออกอีกเลย แม่นางมู่จึงนั่งซักผ้าอยู่ริมลำธารได้อย่างสบายใจ บรรยากาศก็แสนเป็นใจมันทำให้นางคิดถึงเหวินเหยาขึ้นมาในชั่วขณะจิตร

.

"ท่านจอมยุทธอาภรณ์ใหมที่ข้าตัดให้ ท่านจะใส่พอดีตัวหรือไม่นะ?"

.

"หลังจากรักษาตัวด้วยมหาวิชาแพรสวรรค์ต่อชีวาของตระกูลเราเสร็จ ท่านก็มิกลับมาที่นี่อีกเลย ข้ามิรู้จะอธิบายสิ่งนี้เช่นไรในใจข้ามันเต้นตึกตัก ๆ ๆ ทุกทีที่คิดถึงท่าน , เฮ้อ..อ..อ..!"

เอาแล้วไงดูเหมือนความสวยแบบหญิงรุ่นใหญ่จะไปจุดไฟของหญิงวัยดรุณเข้า และด้วยความที่เป็นหญิงรักหญิงในโลกยุทธภพอะไรต่อมิอะไรก็เลยดูยากไปหมด มู่ซื่อหรานจะกล้าบอกใครได้ไงว่านางเองก็สองใจ

.

เหวินเหยาก็ชอบเยว่เอ๋อก็ใช่ ไหนจะคุณชายเซียวผู้น้องที่คนทั้งฉางหลิงต่างรู้ว่าคบหากับนางอยู่ การหมั้นหมายกับคุณชายเซียวผู้พี่ที่ก็ต้องทำเพราะถูกบังคับ! ชีวิตของแม่นางมู่จึงเต็มไปด้วยความวุ่นวายสับสน! นางเป็นกระโถนรองรับอารมณ์ของใครต่อใครหรือเยื่ยงไร ทำไมฟ้าเบื้องบนถึงต้องสร้างทางเลือกให้นางมากมายแตกต่างจากผู้อื่น

.

"ชั๊วะ! , ชั๊วะ! , ชั๊วะ! , ชั๊วะ!"

เสียงลงแปรงซักผ้ากระแทกกระทั้นใส่ผ้าขาวจนแทบขาด 

.

คิดแล้วก็หงุดหงิดอะไรหรือสิ่งใดที่ระบายใส่ได้นางจึงเร่งทำ แต่ก็ทำได้แค่ประเดี๋ยวประด๋าวเท่านั้นหลังการมาถึงของท่านผู้อาวุโสประจำตระกูล ชายชราผู้นี้คือคนเดียวกันกับที่ใช้อาคมในหม้อดินขับไล่จิตมารให้แม่นางมู่ แกจึงเป็นบุคคลที่ทั้งตระกูลต่างก็ให้ความเคารพ และหนนี้แกก็เดินเตาะแตะลัดเลาะสวนมาพร้อมกับไม้เท้า และจดหมายฉบับหนึ่งที่ถูกปิดผนึกไว้เป็นอย่างดี

.

"คุณหนูขอรับข้ามีจดหมายจากสกุลเซียวมาส่ง.."

เสียงแกสั่นเครือมากไม่ต้องหันดูก็รู้ว่าเจ้าของเสียงจะชราสักเพียงไหน

.

"หืม..ท่านผู้อาวุโสก็แค่จดหมายผลิตอาภรณ์ให้คนในวัง ท่านมิเห็นต้องเหนื่อยนำมาส่งให้ข้าถึงที่นี่ มิสู้ให้เด็ก ๆ นำมาให้ก็ได้นี่เจ้าคะ"

แม่นางมู่ยังคงเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้เช่นเดิม นางเป็นกุลสตรีที่เคารพผู้ใหญ่มาก สะบัดมือตากผ้าไว้บนราวเสร็จก็หันมาประคองท่านผู้เฒ่าในทันที

.

"มิได้ขอรับคุณหนูเพราะนี่คือจดหมายจากคุณชายเซียวโดยตรง ท่านจงดูที่ลายมือชื่อบนซองนี่สิขอรับ! , แค่ก! ๆ , แค่ก! ๆ"

พูดไปไอไปไม่สำคัญจริงแกคงไม่มาเอง

.

"เซียวจวินเหยียนอ่ะนะ! หึ! ท่านก็รู้ว่าข้าโดนบังคับให้แต่งกับเขา! ที่ข้าหมั้นกับเขาก็เพราะผลประโยชน์ของตระกูลข้ามิใส่ใจหรอก! ท่านเปิดซองอ่านมาเลยเถิด คงมิพ้นคำสั่งให้พวกเราทำอะไรให้อีกกระมัง?!"

.

"คุณหนูโปรดรักษากิริยาด้วย..ย..ย..ย~!"

.

"เหอะ! ท่านนี่นับวันยิ่งเหมือนท่านพ่อ ว่ามาเถอะข้าจะทำตามทุกอย่าง สตรีคลุมถุงชนเยี่ยงข้าย่อมปฏิเสธสิ่งใดมิได้อยู่แล้ว!"

.

ท่านผู้เฒ่าลอบถอนหายใจด้วยความปลดปลง แกเดินเข้ามาใกล้พลางยื่นซองจดหมายให้คุณหนูมู่ซื่อหรานกับมือตนเอง พลางพูดขึ้นว่า

.

"มิใช่ "เซียวจวินเหยียน" แต่เป็น "เซียวจวิ้นอวี่" เขาคือชายที่คุณหนูรักมิใช่หรือ? ก็เพราะข้ารู้ข้าถึงได้เร่งนำจดหมายนี้มามอบให้ท่านเองกับมือ!"

.

"โถ.. ท่านผู้อาวุโส"

คุณหนูถึงกับนิ่งไปเลยอารมณ์เกรี้ยวกราดเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง เพราะหากยึดตามหลักความจริงจดหมายฉบับนี้คงถูกทำลายทิ้งตั้งแต่แรกเห็น หากตกอยู่ในวิสัยของตาเฒ่าคนอื่น ๆ

.

"ก่อนข้าจะไปข้าขอบอกคุณหนูไว้อย่างหนึ่ง ว่าคุณชายรองนั้นได้รับบาดเจ็บ มีคนร้ายบุกเข้าไปที่จวนสกุลเซียวและเขาก็พลาดพลั้งโดนวรยุทธลึกลับที่คล้ายกับ "สายฟ้า" ของศัตรูเข้า!"

.

"สะ.. สายฟ้า?"

.

"ข่าวจากกระดานแจ้งราชกิจในตลาดแจ้งว่าได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย แต่ข่าววงในที่ข้าได้มาอาการค่อนข้างสาหัสอยู่หลายส่วน.."

.

"อึก..ก..ก! "

มู่ซื่อหรานถึงกับต้องรีบกลืนน้ำลายฝืดคอ ท่านผู้อาวุโสยังคงเล่าอะไรต่อมิอะไรอีกมาก

.

แกเล่าถึงความเหมาะสมว่าควรจะไปเยี่ยมดูอาการของคุณชายดีหรือเปล่า มันจะเหมาะสมหรือไม่หากจะเข้าไปที่จวนสกุลเซียวเพื่อไปหาคนรักเก่า ทั้งที่คู่หมั้นคู่หมายคนใหม่ออกไปร่วมงานแต่งงานใหญ่ของแขกร่วมเมือง สาบานได้ว่ามู่ซื่อหรานมิฟังอะไรเลย นางหูอื้อหูชาไปหมดตั้งแต่ได้ยินคำว่า "สายฟ้า" บังเกิดขึ้น

.

มิหนำซ้ำนางยังมองออกตั้งแต่แรกเริ่มว่าอักษรจีนที่จ่าหน้าซองมา ตรงคำว่า "เซียวจวิ้นอวี่" นั้นมิใช่ลายมือของคุณชายรอง! นี่คือจดหมายปลอม! แล้วใครกันล่ะที่เป็นคนเขียน!?