บทที่ 87 : โลกคู่ขนาน

เห็นจะเป็นจริงสมดังชื่อตอนเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมิต่างจากมิติคู่ขนาน ด้วยความที่สถานที่สองแห่งอยู่ห่างกันประมาณหนึ่ง ประกอบกับเสียงกู่ฉินกู่เจิงนักร้องประสานเสียง มีแม้กระทั่งคณะเชิดสิงโตที่ดังกระหึ่มอยู่ในจวนสกุลเวย เหตุการณ์ตะลุมบอนที่ไร้สาระที่สุดด้านนอกจึงมิมีใครได้ยินเลย

.

มิสู้อยู่ร่วมงานยินดีกับบ่าวสาวดูจะเป็นศิริมงคลกว่า ประกอบกับที่แยกถนนด้านนอกนั้นส่วนใหญ่ก็จะเป็นพวกบ่าวรับใช้กับพ่อบ้านผู้ติดตาม สนนราคามูลค่าทางจิตวิทยาที่จะไปสุงสิงด้วยจึงน้อยซะยิ่งกว่าน้อย จะมีก็แต่คุณชายเซียวกับลูกน้องอีกสองคนนั่นแหละที่เหมือนเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ ตนเองก็เพิ่งจะโดนฟ้าผ่ามาต้องรักษาด้วยผ้าของสกุลมู่ถึงได้หาย ยังมิวายไม่เจียมสังขารคนอะไรช่างมุทะลุดุเดือดได้มิเกรงใจใครซะจริง

.

ตัดภาพกลับมาดูเหตุการณ์ในจวนสกุลเวย ณ ด้านหน้าปรัมพิธี 

.

บ่าวสาวเริ่มกล่าวคำปฏิญาณว่าจะรักกันชั่วฟ้าดินสลาย ตามติดมาด้วยการยกน้ำชาเคารพพ่อแม่บรรพบุรุษตามธรรมเนียม ยินเสียงปรบมือระเบ็งเซ็งแซ่ของแขกผู้ร่วมงานเต็มไปหมด ท่ามกลางบรรยากาศสีแดงของงานมงคล อาหารดีดนตรีไพเรา บางคนถึงกับบอกว่านี่จะเป็นก้าวกระโดดของสกุลเวย สาวร้านขายยากับหมอเทวดาจะมีอะไรที่เข้าคู่กันได้เหมาะสมกว่านี้ได้

.

แต่เดี๋ยวก่อน! ครั้นจะตัดคู่พี่สาวร้านทอผ้า กับ น้องหนูส่งบะหมี่ ก็ดูจะเร็วเกินไป!

.

เพราะกว่าเหวินเหยาในชุดคนใช้จะนำทางเยว่เอ๋อมานั่งตรงโต๊ะสกุลจ้วงได้ งานก็ดำเนินผ่านไปกว่าครึ่งทางแล้ว สาวน้อยวัยซนแทบมิเคยมางานมงคลสมรสโดยลำพังเลย นี่แทบจะเป็นหนแรกในชีวิตเลยก็ว่าได้ ที่ได้รับมอบหมายจากบิดาให้มาปฏิบัติหน้าที่แทน นางจึงออกอาการเคอะเขินอยู่หลายส่วน หนำซ้ำยังมาถึงช้ากว่าใคร สายตาที่จับจ้องกึ่งหัวเราะเล็กน้อยเล่นเอาเยว่เอ๋อถึงกับประหม่า

.

"เชิญนั่งตรงนี้ได้เลยเจ้าค่ะท่านหญิง น้ำชาข้าเตรียมไว้ให้แล้ว โปรดรออาหารสักครู่นะเจ้าคะ"

เหวินเหยายังคงเก็บซ่อนอัตลักษณ์ พูดไปอาจจะโกรธแต่เธอแต่งเป็นคนใช้ได้ขึ้นดีชิบเป๋ง ทั้งมู่ซื่อหรานทั้งเยว่เอ๋อมิมีใครดูออกเลยว่านางเป็นใคร

.

"โหย..ย..ย พี่สาวมิต้องเรียกข้าเช่นนั้นหรอก ข้าก็แค่เด็กน้อยที่มางานแทนที่บ้าน อาหารก็มิต้องยกมาก็ได้ข้ากินแค่น้ำชากับขนมสี่ปิ่ง (喜饼) นี่ก็พอแล้ว ข้ายังเด็กข้ากินมิจุนักหรอกห่ะ ๆ"

นางยังคงยิ้มร่าแจกความสดใสอยู่เช่นเดิม แต่ที่ทำก็เพราะเจตนาจะลดอาการประหม่าของตนเองซะมากกว่า

.

จอมยุทธหญิงเห็นเข้าก็ได้แต่เอาใจช่วย ด้ายแดงบนนิ้วนางด้านซ้ายของนางเริ่มคลายตัวแล้ว ในขณะที่ด้ายบนนิ้วโป้งซึ่งเป็นตัวแทนของเยว่เอ๋อกลับเริ่มแกว่งไกวนิด ๆ นั่นตีความได้ว่านายน้อยจากร้านบะหมี่กำลังสบาย พอได้นั่งลงเอนกายเหมือนความประหม่าจะค่อย ๆ หายไปเอง เหวินเหยาก็เลยทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ก่อนจะผละตัวไป

.

"หาไม่เจ้าค่ะ! จวนสกุลเวยของเราจะบกพร่องในการรับรองแขกมิได้ แม้แต่คนที่นั่งข้างกายก็ถูกเลือกเฟ้นมาอย่างดี ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะท่านหญิงทั้งสอง!"

.

ชงให้อย่างดีพูดซะขนาดนี้ถ้ามิหันมองกันบ้างก็ให้มันรู้ไป! เหวินเหยาฉากหลบไปเลยหลังจากนั้น มิมีใครเห็นนางปรากฏตัวในงานอีก แล้วก็เหมือนว่านางจะใช้เพียงด้ายทอวิญญาณในการจับสัมผัส และอ่านค่าทางระบบประสาทของเป้าหมายทั้งสอง งานนี้เยว่เอ๋อจะเจอรักแท้หรือไก่กาอีกมินานเดี๋ยวก็รู้กัน

.

"หืม..ม..ม พี่สาวชุดเขียวนางพูดอะไรของนาง ใคร? ไหน? คนข้าง ๆ คืออะไรข้าเห็นแต่ฉากกระดาษสาอะไรเนี่ยะ?"

จุ่มก้นลงกับเบาะนุ่น ๆ ที่เจ้าภาพเตรียมไว้ ยกขาขึ้นขัดสมาธิพลางเท้าแขนตั้งศอกลงกับโต๊ะไม้เตี้ย ๆ เบื้องหน้า เยว่เอ๋อเท้าคางดูคู่สมรสทำพิธีด้วยความสนใจ นางชอบดูพิธีเปิดผ้าคลุมหน้าแล้วก็ชอบคณะเชิดสิงโตมาก บรรยากาศทุกอย่างช่างตื่นตาตื่น ใจกระทั่งรู้แล้วว่าไอ้ฉากกระดาษสาข้าง ๆ นี้มีไว้ทำไม 

.

มันทำให้นางเกิดความเป็นส่วนตัว นางมิได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของคนที่ขำใส่ตอนเข้างานช้าอีกต่อไปแล้ว ณ ตอนนี้เหมือนนางได้ล่องลอยในจินตนาการอยู่คนเดียว มองผนังมองฝ้าเพดานเห็นแต่สีแดงกับอักษรจีนมงคล เพิ่มเติมความเข้มข้นด้วยการคว้าถ้วยชาที่วางอยู่ใกล้ ๆ ขึ้นมากระดกซด.. ซูดดดด.. ซวบบบ~! 

.

"ถุ๊ยยย!! ไอ้หย๋า! (哎呀!)"

"ร้อน ๆ ๆ ! ร้อนชิบเป๋งเลย! ลิ้นพองไปหมดแล้ววว~!