บทที่ 86 : รถติด

ว่าแต่แล้วคุณชายเซียวแกไปมุดหัวอยู่ที่ไหน สิ่งนี้แม้แต่เหวินเหยาเองก็คาใจจนชักจะเริ่มหงุดหงิดตาม พฤติกรรมการกระดกน้ำชาเคี้ยวขนมสี่ปิ่ง (喜饼) ของแม่นางมู่เกี้ยวกราดเพียงใด เหวินเหยาในชุดคนใช้รู้ดีเป็นที่สุด นางยังต้องการจะให้นิ้วนางมือซ้ายใช้งานได้เต็มประสิทธิภาพ นางอยากจะให้มันหยุดบีบรัดหยุดห้อเลือดเช่นนี้เสียที ด้วยเหตุนี้เราจึงได้เห็นนางเดินออกจากจวนสกุลเวยแล้วก็มาชะโงกหน้าดูตรงมุมถนน

.

นายน้อยเยว่เอ๋อกำลังวิ่งเข้างานมาถือเป็นเรื่องดี ส่วนคุณชายเซียวก็โน่นเลย! ม้าเช็กเธอว์ของแกกับขบวนของกำนัลยังพัลวันอีรุงตุงนักกันอยู่ตรงแยกถนนฟากโน้น! คิดเอาเถอะว่าขนาดรถม้าของเสี่ยวโม้ก็ยังอุตส่าห์ไปติดพันกับเขาด้วย ก็เลยเป็นเหตุให้เหวินเหยาต้องเปลี่ยนแผนเล็กน้อย เพราะถ้าคุณชายเซียวมามิทันจริง ๆ อย่างน้อยการจัดที่ให้เยว่เอ๋อ กับ มู่ซื่อหรานได้นั่งใกล้กัน และห่างเพียงฉากกระดาษสากั้น พวกนางก็อาจจะสปาร์คกันจนกลายเป็นรักแท้ขึ้นมาได้

.

ตกลงตามนั้นบ่าวรับใช้หญิงที่ปลอมตัวมา จึงรีบวิ่งแจ้นวกกลับเข้าไปในจวนสกุลเวยอีกครั้ง พลันตั้งหน้าตั้งตารอต้อนรับเยว่เอ๋ออย่างเต็มที่ ใจนางเต้นตึก ๆ ตัก ๆ อยากให้หญิงงามสองนางนี้ได้ใช้เวลาร่วมกันเร็ว ๆ เหลือเกิน

.

.

ตัดภาพไปดูเหตุการณ์ที่สี่แยกกลางถนน

.

บอกมิถูกว่าจตุรัสหน้าจวนแห่งนี้ประกอบไปด้วยคณะรถม้าของจากกี่สกุล นี่ขนาดยังมินับบางตระกูลที่มาร่วมงานด้วยการขี่ม้าส่วนตัวมาแบบคุณชายเซียว มองจากสายตาคิดว่าไม่ต่ำกว่าสิบ! แล้วก็อย่างที่บอกว่าพวกเขามิได้มาแค่ตัวเปล่า แต่ยังอุตส่าห์ลากจูงเอาขบวนของกำนัลมาอีกเพียบ ไหนจะบรรดาลูกสมุนคนติดตามงานนี้บอกเลยว่าโคตรจะมั่ว!

.

แล้วยิ่งเป็นตอนที่เสี่ยวโม่ตะโกนคุยกับเยว่เอ๋อ แล้วม้ามันก็ดันเกิดอากาศพยศยกล้อ! ให้ตายเถอะพ่อเจ้าพ่อคุณเอ๊ย! ยิ่งเป็นดั่งการราดน้ำมันรดกองไฟ จากที่ต่างคนต่างมาคุใส่กันอยู่แล้ว ใครจะหยุดใครจะไปใครจะให้ทาง ระบบมันก็รวนจนจับต้นชนปลายมิได้อยู่แล้ว พอม้าตัวหนึ่งร้องอีกทั้งคอกจากแปดทิศมุมมองก็กระโจนใส่กันราวกับตะลุมบอน! 

.

"ฮี่! , ฮี่! , ฮี่! , ฮี่! , ฮี่!!!"

"กรุบ! , กรุบ! , กรุบ! , กรุบ!"

.

กระโดดยกขาดีดลูกหลังฝุ่นฟุ้งตลบอบอวล รถโดยสารที่ลากมาก็มีอันล้มพลิกตะแคงกระเท่เร่ คนก็เจ็บของก็เสียหาย ม้าบางตัวกระโดดเอาหัวขวิดกันก็มี! ฮี่! กรับ! ๆ กรุบ! ๆ กรับ! ๆ ดังระเบ็งเซ็งแซ่ไปทั้งย่าน สัตว์ว่าหนักแล้วคนแม่งหนักกว่า! อะไรดลใจมิรู้ที่เปลี่ยนให้เหล่าสัตว์ประเสริฐมีพฤติกรรมมิต่างจากสัตว์เดรัจฉาน บางทีอาจจะเพราะข้าวของมีค่าที่เสียหายก็ได้ เพราะมันไม่ได้มีแต่ห้องโดยสารแต่บรรดาของกำนัลที่มีค่า ที่เทกระจาดทะลักออกมาก็ชวนให้น่าโกรธเช่นกัน

.

"ไอ้อีตนใดมันทำรถม้าข้าคว่ำวะ!"

พ่อบ้านประจำตระกูลหนึ่งตะโกนลั่น หลังคลานออกจากห้องโดยสารได้

.

"แล้วไอ้ห่าคนไหนมันทำให้ม้าพยศ! แม่งมิรู้รึไงว่าเวลาม้าพยศใส่กันแล้วมันหยุดมิได้!"

หนุ่มคนใช้จากอีกตระกูลหนึ่งออกมาตะโกนด่าบ้าง

.

จากหนึ่งเป็นสองจากสองเป็นสาม พอมากขึ้นคำหยาบคายก็เพิ่มตามมา จนลามปามไปถึงการชักกระบี่ออกมาฟันกันเพราะคำที่มิเข้าหู! เปลี่ยนบรรยากาศงานแต่งให้เป็นธีม 2499 อันธพาลครองเมืองไปเลย เหล่าพ่อบ้านพวกนี้ส่วนใหญ่มีมีวรยุทธ พวกเขาจึงได้แต่ใช้หมัดต่อยแบบตรง ๆ หรือไม่ก็ฟันกระบี่ไปแบบมั่ว ๆ ไร้ซึ่งการเล็งเห็นผล ลูกใครหลานใครมิสนจะเด็กจะแก่มิเกี่ยวใส่เดี่ยวได้หมด!

.

เลยเถิดไปถึงการจับก้อนหินปาใส่กันอ่ะคิดดู คำถามคือแล้วตอนนี้คุณชายเซียวจวิ้นอวี่อยู่ที่ไหน? คำตอบคือแม่งก็อยู่กลางวงนั่นแหละ! มิได้แผลคงไม่สาใจมิได้เลือดคงไม่เลิกรา มิหนำซ้ำของกำนัลที่ทางตระกูลเซียวนำมาก็ดันเป็นหีบอาวุธ! พวกเขาคือตระกูลข้าราชบริภารที่ชำนาญงานด้านการปกครอง ชุดเกราะมี , ดาบมี , กระบี่เพียบ แถมวันนี้ยังมาด้วยม้าเช็คเธาว์ 3 ตัว กับผู้ติดตามอีกสอง 

.

มิร่วมวิวาทด้วยคงมิใช่สกุลเซียว รู้ถึงไหนอายเขาถึงนั่น และทางเดียวที่จะปิดข่าวนี้ได้นั้นคือต้องกระทืบทุกตระกูลให้จมตีน! สกุลเซียวจะต้องถูกจดจำในฐานะผู้ชนะ!  

.

"ย๊ากกกกก! , ใครใช้ให้พวกเจ้าตีกัน! ข้าไปมิทันนัดเลยเห็นหรือไม่! , เฮ๊ยยย! คันตีนอยากกระทืบคนโว๊ยยย!!!"

.

"ตุบ! , ตับ! , ตุบ! , ตับ! , ตับ"

"ชั๊วะ! , ชั๊วะ! , ชั๊วะ! , ชั๊วะ! "

ทั้งสาวหมัดทั้งฟันกระบี่ คุณชายเซียวดูจะเลือดขึ้นหน้าบ้าไปแล้ว!