บทที่ 2

หลังจากพักผ่อนในวันหยุดสุดสัปดาห์มาสองวัน วันจันทร์ เซี่ยอวี่จือก็ไปทำงานที่บริษัทตรงเวลา

เธอจัดการงานในมือตามปกติ และแจ้งฉีโม่หานว่ากำลังจะมีประชุม

เมื่อเดินไปที่ห้องทำงาน ผ่านช่องว่างของประตูที่ปิดไม่สนิท เธอก็เห็นสวี่ชิงเหยา

เธอนั่งอยู่บนตักของฉีโม่หาน และป้อนคุกกี้ที่เธอกินไปครึ่งหนึ่งให้เขา

ชายหนุ่มผู้รักความสะอาดเป็นชีวิตจิตใจกลับกินมันเข้าไปด้วยรอยยิ้ม จูบนิ้วของเธออย่างรักใคร่ พร้อมกับใช้น้ำเสียงอ่อนโยน

“เมื่อวานคุณบ่นว่าอยากกินขนมร้านนี้ เช้านี้ผมเลยตั้งใจไปเข้าแถวรอตั้งสามชั่วโมงเพื่อซื้อมาให้ รสชาติเป็นยังไงบ้าง?”

“รสชาติดีมากค่ะ หวานแต่ไม่เลี่ยนเหมือนเมื่อก่อนเลย เมื่อก่อนคุณมักจะยอมขับรถไปไกลๆ เพื่อซื้อมาให้ฉันบ่อยๆ ตอนนี้คุณเป็นถึงประธานเครือบริษัทแล้ว ทำไมยังไปเองอีก? ใช้เลขาไปก็ได้นี่นา”

ฉีโม่หานนวดข้อเท้าให้เธอเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความรักที่แทบจะล้นออกมา “เรื่องที่เกี่ยวกับคุณ ผมแค่อยากทำด้วยตัวเอง ไม่อยากยืมมือคนอื่น”

ใบหน้าของสวี่ชิงเหยาปรากฏรอยยิ้มหวาน เธอเป็นฝ่ายโน้มตัวไปกอดและจูบเขา

เขากอดตอบเธอเช่นกัน พร้อมกับมอบจูบที่ลึกซึ้งขึ้น ตกอยู่ในภวังค์จนถอนตัวไม่ขึ้น

เมื่อเห็นภาพนี้ เซี่ยอวี่จือรู้สึกหายใจติดขัด ความขมขื่นแผ่ซ่านไปทั่วทรวงอก

เธอกำหมัดแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว ฝ่ามือเต็มไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวด

เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า จนใกล้จะถึงเวลาประชุม

เซี่ยอวี่จือสงบสติอารมณ์ แล้วยกมือขึ้นเคาะประตู

“ท่านประธานฉีคะ การประชุมกำลังจะเริ่มแล้วค่ะ”

เมื่อได้ยินเสียงของเธอ ฉีโม่หานชะงักไปเล็กน้อย กำลังจะลุกขึ้นแต่กลับถูกสวี่ชิงเหยาดึงตัวไว้

“ฉันไม่อยากให้คุณไปเลย อยู่เป็นเพื่อนฉันต่ออีกหน่อยเถอะนะ”

เมื่อเห็นเธอออดอ้อน หัวใจของฉีโม่หานก็แทบจะละลาย

“เลื่อนประชุมออกไปสองชั่วโมง”

โครงการที่ต้องหารือในการประชุมครั้งนี้ เกี่ยวข้องกับการร่วมมือของกลุ่มบริษัทใหญ่หลายแห่งในปักกิ่ง ซึ่งสำคัญต่ออนาคตของบริษัทมาก

เซี่ยอวี่จือรู้ซึ้งถึงความสำคัญของมัน จึงอดไม่ได้ที่จะเตือนขึ้นมา

“ท่านประธานจากตระกูลหลิน ตระกูลกู้ และตระกูลเสิ่น ต่างก็มารออยู่ที่ห้องประชุมแล้วนะคะ...”

“โธ่ ฉีโม่หานคะ เลขาของคุณนี่น่ารำคาญจังเลย ไม่มีไหวพริบเอาซะเลย!”

เมื่อได้ยินคำตัดพ้อของสวี่ชิงเหยา สีหน้าของฉีโม่หานก็เย็นชาลงทันที

“ผมบอกแล้วไงว่าเลื่อนไปสองชั่วโมง งานไหนๆ ก็ไม่สำคัญเท่าชิงเหยาทั้งนั้น!”

เซี่ยอวี่จือรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

แต่สุดท้ายเธอก็ทำเพียงปิดประตูและหันหลังเดินจากมาเงียบๆ

ทุกคนในวงการต่างรู้ดีว่าฉีโม่หานคือคนบ้างาน

ไม่ว่าธุระส่วนตัวจะยุ่งแค่ไหน หรือแม้แต่เพิ่งผ่าตัดเสร็จ เขาก็จะหอบร่างกายที่ป่วยมาจัดการงานให้เสร็จ

แต่การยอมเสี่ยงที่จะผิดใจกับพันธมิตรทางธุรกิจ เพียงเพราะคำออดอ้อนไม่กี่คำเพื่อเลื่อนประชุมสำคัญขนาดนี้ เป็นครั้งแรกที่เกิดขึ้น

เขารักสวี่ชิงเหยามากขนาดนั้นเลยเหรอ?

เซี่ยอวี่จือหลุบตาที่หม่นแสงลง พยายามจัดระเบียบอารมณ์ แล้วเดินเข้าห้องประชุมเพื่อกล่าวขอโทษบรรดากรรมการบริษัท

ตระกูลฉีมีอำนาจมาก แม้ท่านประธานจากตระกูลอื่นจะมีข้อสงสัยแต่ก็ไม่กล้าตำหนิฉีโม่หาน จึงพากันระบายความโกรธลงที่เธอแทน

เธอไม่กล้าโต้ตอบ ทำได้เพียงก้มหน้าฟังคำสั่งสอนและคำด่าทอ

ต้องทนฝืนอยู่ถึงสองชั่วโมง ฉีโม่หานถึงได้ยอมมา

เธอลากขาที่อ่อนล้าและชาหนึบเดินออกจากห้องประชุม แต่กลับถูกสวี่ชิงเหยาเรียกไว้อีก

“เธอคือเซี่ยอวี่จือใช่ไหม? ได้ยินโม่หานบอกว่าเธอชงกาแฟเก่ง ฉันเห็นทุกคนในออฟฟิศดูเหนื่อยๆ กัน เธอไปเตรียมมาให้ทุกคนคนละแก้วสิ ของฉันขอแบบใส่น้ำแข็งไม่ใส่น้ำตาลนะ”

เซี่ยอวี่จือรู้ดีว่าอีกฝ่ายใช้อำนาจตามอำเภอใจเพราะความรักที่ฉีโม่หานมอบให้ เธอไม่กล้าขัดขืน จึงได้แต่ไปที่ห้องเตรียมเครื่องดื่ม

ใช้เวลาไปถึงสองชั่วโมง เธอถึงชงกาแฟกว่าสี่ร้อยแก้วเสร็จ และยกออกมาเสิร์ฟทีละแก้ว

แต่สวี่ชิงเหยาเพิ่งจิบไปคำแรก สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เธอคว้าแก้วแล้วขว้างใส่เธอ

แก้วกระแทกเข้าที่หน้าผากของเซี่ยอวี่จือจนเป็นแผลแตก เลือดไหลออกมาดูน่าสยดสยอง

เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ ก่อนจะกุมแผลแล้วล้มลงกับพื้น

สวี่ชิงเหยายังไม่หายแค้น เธอหยิบแก้วกาแฟใบแล้วใบเล่าขว้างใส่ร่างเธอไม่หยุด

ตามร่างกายของเธอเขียวช้ำไปหมด เศษแก้วเซรามิกที่แตกกระจายบาดผิวจนเป็นแผลทางยาว

น้ำกาแฟสีน้ำตาลราดรดจนตัวเธอเปียกโชก ผสมกับหยดเลือดสีแดงข้นไหลลงสู่พื้น

เธอเจ็บจนทนแทบไม่ไหว ทำได้เพียงขดตัวปกป้องศีรษะและหน้าอกเอาไว้

ในออฟฟิศเงียบสงัดราวกับไม่มีคน ไม่มีใครกล้าเข้ามาห้าม ทุกคนต่างถอยไปมองดูสวี่ชิงเหยาอาละวาดอยู่ห่างๆ

ไม่นานนัก ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นก็ดึงดูดให้ฉีโม่หานเดินออกมา

เขามองดูสภาพที่พังยับเยินบนพื้น และเซี่ยอวี่จือที่นอนบาดเจ็บสาหัสอยู่บนพื้น พร้อมขมวดคิ้วแน่น

“เกิดอะไรขึ้น?”

เมื่อเห็นเขา สวี่ชิงเหยาก็ทำหน้าเศร้าสร้อยน่าสงสารทันที “ฉีโม่หานคะ ฉันให้เลขาของคุณชงกาแฟให้แก้วหนึ่ง ฉันอยู่ในช่วงมีประจำเดือน แต่เธอยังจงใจใส่น้ำแข็งลงมาในแก้ว ฉันปวดท้องไปหมดแล้วค่ะ”

เมื่อเห็นขอบตาที่แดงระเรื่อของเธอ สีหน้าของฉีโม่หานก็บึ้งตึงและเย็นชาลงในพริบตา

“คุณอยู่กับผมมาตั้งสี่ปี เรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้อีกเหรอ? หรือว่ามีปัญหากับสวี่ชิงเหยา เลยจงใจแกล้งเธอ?”

เซี่ยอวี่จือเงยหน้าที่ซีดเผือดขึ้นมาเพื่อจะอธิบาย แต่เขากลับไม่ให้โอกาสเธอได้พูดเลยแม้แต่น้อย และเรียกผู้ช่วยมาทันที

“เซี่ยอวี่จือฝ่าฝืนกฎระเบียบของบริษัท สั่งหักเงินเดือนเดือนนี้และเงินโบนัสไตรมาส พร้อมทั้งประกาศแจ้งพนักงานทั้งบริษัท และให้เธอไปทำรายงานสำนึกผิดในการประชุมใหญ่สัปดาห์หน้า”

พูดจบ ฉีโม่หานก็ถอดเสื้อนอกออก อุ้มสวี่ชิงเหยาเดินจากไป