บทที่ 3

เมื่อมองดูแผ่นหลังของเขาที่ค่อยๆ ลับตาไป น้ำตาที่เซี่ยอวี่จืออดกลั้นมานานก็ไหลรินลงมาในที่สุด

เธอฝืนยันตัวลุกขึ้น กัดฟันสู้ความเจ็บไปเอาไม้กวาดและไม้ถูพื้นมาทำความสะอาดเศษแก้วและคราบกาแฟที่เกลื่อนกราดเต็มพื้น

เพื่อนร่วมงานที่ใจดีสองสามคนเข้ามาช่วย มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร

“ฉันก็ได้ยินคุณหนูคนนั้นพูดชัดๆ ว่าเอาแบบใส่น้ำแข็งไม่ใส่น้ำตาล ทำไมเธอถึงโกหกโยนความผิดให้คนอื่นแบบนี้ล่ะ? เซี่ยอวี่จือ เธอไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจหรือเปล่า?”

“ต้องรอให้ผิดใจด้วยเหรอ? ฉันได้ยินหลายคนพูดกันว่าคุณหนูคนนี้เย่อหยิ่งเอาแต่ใจมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แค่ไม่พอใจนิดหน่อยก็ชักสีหน้าใส่ ในวงการน่ะคนหมั่นไส้เธอตั้งเยอะ แต่เพราะมีท่านประธานฉีคอยให้ท้าย เลยไม่มีใครกล้าไปยุ่งด้วย”

“เฮ้อ ฉันไม่เคยเห็นท่านประธานฉีรักใครมากขนาดนี้เลย เซี่ยอวี่จือ ต่อไปเธอจะทำอะไรก็ระวังหน่อยนะ พวกเรามันก็แค่คนธรรมดา สู้คุณหนูตระกูลผู้ดีแบบเขาไม่ได้หรอก เขามีท่านประธานฉีเป็นที่พึ่ง ต่อให้เราจะถูกรังแกจนเสียขวัญแค่ไหน ก็คงทำได้แค่เป็นที่รองรับอารมณ์เท่านั้นแหละ”

เซี่ยอวี่จือรู้ดีว่าพวกเธอพูดด้วยความหวังดี

แต่เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ความรู้สึกมากมายปะปนเข้ามาจนเธอพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เมื่อก่อน เคยมีครั้งหนึ่งที่สัญญาที่เธอเป็นคนดูแลเกิดปัญหา ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นความผิดของบริษัทฝั่งลูกค้า แต่กลับโยนความผิดมาที่เธอ

ท่ามกลางคำตำหนิและแรงกดดันจากอีกฝ่าย ฉีโม่หานยังคงเชื่อมั่นเสมอว่าไม่ใช่ความผิดของเธอ เขาพยายามโต้แย้งอย่างมีเหตุผลให้เธอได้สำเร็จ

แต่ตอนนี้ เพียงแค่สวี่ชิงเหยาโกหกคำโต เขากลับไม่แม้แต่จะตรวจสอบ หรือให้โอกาสเธอได้อธิบาย แต่โยนความผิดทั้งหมดมาที่เธอทันที

เธอทำงานอย่างทุ่มเทและซื่อสัตย์ จัดการปัญหาให้เขามานับไม่ถ้วน แต่สุดท้ายแล้ว แม้แต่ความเชื่อใจเพียงน้อยนิดเขาก็ไม่มีให้เธอเลยงั้นหรือ?

หรือในใจของเขา ผิดชอบชั่วดีไม่สำคัญเท่ากับความสุขของสวี่ชิงเหยา?

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หัวใจของเซี่ยอวี่จือก็เจ็บแปลบจนทนไม่ไหว

เธอใช้เวลานานมากกกว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จ และลากร่างกายที่เหนื่อยล้ากลับบ้าน

เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ โทรศัพท์จากฉีโม่หานก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“เอาน้ำตาลแดงกับถุงน้ำร้อนมาส่งให้หน่อย”

เธอจัดเตรียมทุกอย่างด้วยความเร็วที่สุด และนำไปส่งที่คฤหาสน์ของเขา

ไม่ได้เจอกันแค่สองสามวัน คฤหาสน์ที่เคยเรียบหรูดูดีในความทรงจำ ก็เปลี่ยนโฉมไปจนจำไม่ได้

ต้นท้อที่คุณท่านฉีเคยลงมือปลูกด้วยตัวเองถูกย้ายออกไป แทนที่ด้วยสวนทิวลิป เฟอร์นิเจอร์สีขาวดำในห้องถูกเปลี่ยนเป็นโทนสีเหลืองชมพูที่ฉีโม่หานเกลียดที่สุด ในตู้โชว์เต็มไปด้วยเครื่องประดับอัญมณี กระเป๋า และของขวัญมากมาย...

มองครั้งเดียวก็รู้ว่าเป็นสไตล์ที่สวี่ชิงเหยาชอบ

เซี่ยอวี่จือมองดูทุกอย่างเงียบๆ เดินไปที่ห้องนอนที่มีแสงไฟส่องสว่างแล้วเคาะประตู

ไม่นานนัก ฉีโม่หานก็เปิดประตูมารับของไป แล้วถึงเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง

หลังจากล้างคราบกาแฟออกแล้ว แผลบนใบหน้าของเธอกลับดูน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม จนทำให้เขาชะงักไปชั่วครู่

“แผลหนักขนาดนี้เลยเหรอ? ไปหาหมอมาหรือยัง?”

เซี่ยอวี่จือไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ส่ายหน้า

เขานวดหว่างคิ้ว น้ำเสียงดูอ่อนโยนลงกว่าปกติเล็กน้อย

“สวี่ชิงเหยาไม่ค่อยสบาย ไม่ได้ตั้งใจจะระบายอารมณ์ใส่คุณหรอก อย่าเก็บไปคิดมากเลย เงินเดือนที่หักไปเดี๋ยวสิ้นปีผมจะทบให้ในโบนัสปลายปีแทน เดี๋ยวไปโรงพยาบาลดูแผลหน่อยนะ ถ้าหนักก็ลางานพักผ่อนสักสองสามวัน ผมอนุมัติให้เลย ไม่ต้องผ่านขั้นตอนบริษัท”

“ไม่เป็นไรค่ะ จบเดือนนี้ฉันก็จะ...”

เซี่ยอวี่จือตั้งใจจะบอกเขาว่าเธอกำลังจะลาออกแล้ว แต่เขากลับฟังไม่จบ ยื่นบัตรใบหนึ่งมาให้และพูดขัดขึ้นก่อน

“อย่าดื้อ ผมยังต้องให้คุณช่วยจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้สวี่ชิงเหยาด้วย คุณไปพักผ่อนดูแลตัวเองให้ดีเถอะ”

คำพูดที่ยังพูดไม่จบเหล่านั้นยังคงติดค้างอยู่ในลำคอของเซี่ยอวี่จือ

เธอตอบรับคำหนึ่ง แล้วรับบัตรใบนั้นมาก่อนเดินออกจากวิลล่าไป

วินาทีที่ประตูปิดลง เธอได้ยินเสียงออดอ้อนของสวี่ชิงเหยาแว่วออกมา

“ฉีโม่หาน น้ำน้ำตาลแดงยังไม่ร้อนอีกเหรอ? ฉันอยากให้คุณช่วยนวดท้องให้หน่อย”

“เดี๋ยวไปเดี๋ยวนี้แหละ คุณเหยียดตัวนอนดีๆ อย่าขยับไปมานะ”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่อ่อนโยนราวกับสายน้ำนั้น เซี่ยอวี่จือก็ยิ้มออกมาอย่างไร้เสียง แววตาฉายแววสมเพชตัวเอง

เธอก็เคยปวดท้องประจำเดือนอย่างหนัก หลายครั้งที่ออฟฟิศเธอถึงกับปวดจนหมดสติไปจนเพื่อนร่วมงานต้องหามส่งโรงพยาบาล

เขาที่รู้เรื่องก็ทำเพียงแค่เซ็นอนุมัติใบลา ไม่เคยมาเยี่ยมเธอเลยสักครั้ง และยิ่งไม่มีทางมาเตรียมน้ำน้ำตาลแดงหรือถุงน้ำร้อนให้แบบนี้

ตอนนั้นเธอคิดว่าเขาคงงานยุ่งเกินไปจนปลีกตัวมาไม่ได้

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า คงเป็นเพราะไม่ได้รัก เลยไม่ใส่ใจสินะ

หลังจากออกจากคฤหาสน์ เซี่ยอวี่จือไปโรงพยาบาลเพื่อทำแผลเล็กน้อย

หลังจากนั้นเธอก็พักผ่อนอยู่ที่บ้านสองสามวัน แล้วก็ได้รับร่างกำหนดการงานเลี้ยงจากผู้ช่วย

ตั้งแต่การเลือกดอกไม้ไปจนถึงชนิดของของหวาน ไปจนถึงชุดพนักงานเสิร์ฟ ทุกอย่างถูกกำหนดไว้อย่างเข้มงวดมาก

เซี่ยอวี่จือมีเวลาเพียงสามวัน เธอจึงต้องรวบรวมพละกำลังเพื่อเตรียมงานทั้งหมดนี้

วุ่นวายอยู่พักใหญ่ งานเลี้ยงที่เธอจัดเตรียมไว้ก็เริ่มเปิดฉากขึ้นตรงเวลาตอนหนึ่งทุ่ม

สวี่ชิงเหยาสวมชุดราตรีสั่งตัดชั้นสูง ปรากฏตัวท่ามกลางแสงสปอตไลท์และความสนใจจากทุกคนในงาน

แขกมากมายต่างพากันเข้ามาประจบเอาใจ ทำเอาเธอดีอกดีใจจนเนื้อเต้น

“ไม่ได้เจอกันหลายปี คุณหนูสวี่ยังดูสูงสง่างดงามเหมือนเดิมเลย งานเลี้ยงต้อนรับยังจัดได้ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ดูท่าท่านประธานฉีจะรักและตามใจคุณไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ นะครับ!”

“ฉันจำได้ตอนสมัยเรียน มีคนไปสารภาพรักกับสวี่ชิงเหยา พอท่านประธานฉีรู้เรื่องเข้าก็บีบให้อีกฝ่ายต้องย้ายโรงเรียนทันที จดหมายรักที่ส่งมาเขาเห็นซองไหนก็ฉีกทิ้งซองนั้น ใครแอบนินทาชิงเหยาลับหลัง เขาก็จะไปสั่งสอนพวกนักเลงพวกนั้นจนกระดูกหัก...”

“ใครในวงการจะไม่รู้ล่ะว่า สวี่ชิงเหยาคือรักแรกของท่านประธานฉี และเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเขาเลย! ดูเครื่องประดับบนตัวสวี่ชิงเหยาสิ มูลค่าต้องหลายสิบล้านแน่ๆ? ชุดราตรีนี้ก็สั่งตัดชุดเดียวในโลก เพื่อให้สวี่ชิงเหยามีความสุข ท่านประธานฉีไม่เคยเสียดายอะไรเลยจริงๆ!”