บทที่7

สายตาของเขากวาดมองบนตัวเธอ ราวกับจะตรวจสอบว่าเธอได้รับบาดเจ็บหรือไม่ สุดท้ายก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "สามวันที่ผ่านมานี้ เกิดอะไรขึ้นบ้าง?"

เจียงสืออี๋ฝืนยิ้ม ริมฝีปากแห้งแตกของเธอมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย: "ก็ไม่มีไรหรอก"

เธอพูดตรงประเด็นว่า "งานแต่งที่คุณสัญญากับฉันไว้ จะทำให้เมื่อไหร่?"

เผยซืออิ่งเงยหน้าขึ้นทันที "งานแต่งงานอะไร?"

ฟู่เยี่ยนฉือเงียบไปครู่หนึ่ง "ผมกับเธอจะจัดพิธีแต่งงานอีกครั้งเพื่อชดเชย"

เมื่อเห็นดวงตาที่แดงก่ำของเผยซืออิ่ง เขาก็จึงรีบอธิบายว่า "มันก็แค่พิธีการเท่านั้น ซืออิ่ง ใจของผมมีเพียงคุณเท่านั้น"

เผยซืออิ่งฝืนยิ้ม "ฉันเข้าใจ……ฉันไม่ได้โกรธ คุณทำไปก็เพื่อช่วยฉัน"

จู่ๆ เธอก็หันไปมองเจียงสืออี๋ แล้วพูดเบาๆ ว่า "คุณหนูเจียง ให้ฉันช่วยคุณเลือกชุดแต่งงานดีไหมคะ?"

ในวันต่อๆ มา เผยซืออิ่งไม่ยอมห่างจากเจียงสืออี๋แม้แต่ก้าวเดียว คอยตามไปลองชุดเจ้าสาวด้วย

ในร้านชุดแต่งงาน เจียงสืออี๋ยืนอยู่หน้ากระจก ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ขับให้เอวเธอดูบอบบาง เผยซืออิ่งก็เดินตามติดอยู่ด้านหลัง ทุกชุดต้องผ่านสายตาเธอ ทุกรายละเอียดต้องถูกวิจารณ์

“ชุดนี้คอเสื้อต่ำเกินไป” เผยซืออิ่งบ่นพลางดึงคอเสื้อเจียงสืออี๋ “เปลี่ยนเป็นแบบที่เรียบร้อยกว่านี้”

“เส้นเอวไม่เด่นพอ” เธอหยิบอีกชุดขึ้นมา “คุณนายฟู่จะใส่ชุดธรรมดาๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน？”

เจียงสืออี๋ก็ให้ความร่วมมืออย่างเงียบมาตลอด เหมือนหุ่นเชิดที่ไร้ความรู้สึก

จนกระทั่งชุดเจ้าสาวสุดท้ายถูกเลือกไว้แล้ว ในห้องลองชุดที่ว่างเปล่า เผยซืออิ่งก็เผยธาตุแท้ออกมาในที่สุด

“ที่แท้ช่วงนี้เธอไม่ได้ไม่แคร์ แต่กำลังเล่นเกมแสร้งปล่อยเพื่อจับอยู่สินะ”

เธอกระชากข้อมือเจียงสืออี๋อย่างแรง เล็บจิกลึกลงไปในเนื้อ “ฉันบอกเธอนะ อย่าคิดว่าแบบนี้ก็จะแย่งเยี่ยนฉือไปได้ เขาเป็นแค่ของฉันคนเดียว!”

เจียงสืออี๋ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น เธอเพียงแค่ดึงมือออกอย่างใจเย็น

ไม่มีมีเกมแสร้งปล่อยเพื่อจับอะไร และไม่ได้มีจงใจแย่งฟู่เยี่ยนฉือ

เธออยากไปจากที่นี้ยิ่งกว่าใครอีก รอคอยให้เรื่องวุ่นวายพวกนี้จบลงเร็วๆ

แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือ เผยซืออิ่งกลับมั่นใจว่าเจียงสืออี๋ตั้งใจจะแย่งฟู่เยี่ยนฉือ จึงเริ่มหาเรื่องอีกครั้ง

คืนก่อนวันแต่งงาน ฟู่เยี่ยนฉือก็ถีบประตูห้องของเธอเปิดออกมาอย่างแรง

"คุณล็อกซืออิ่งไว้ในห้องลองเสื้อเหรอ?" สีหน้าของเขาเคร่งขรึม "คุณรู้ไหมว่าเธอเป็นโรคกลัวที่แคบ?!"

เจียงสืออี๋หลับตาลงอย่างอ่อนล้า "ฉันไม่ได้ทำ"

"ยังกล้าแก้ตัวอีก?" ฟู่เยี่ยนฉือรีบดึงเธอขึ้นมา "ดูเหมือนว่าบทเรียนครั้งก่อนจะยังไม่พอ!"

เขาไม่สนใจการดิ้นรนของเธอเลย สั่งให้บอดี้การ์ดลากตัวเธอไปขังไว้ในห้องใต้ดินที่มืดและชื้น

ในความมืด เจียงสืออี๋กอดเข่าซุกตัวอยู่ตรงมุมห้อง

เที่ยงคืน เธอได้ยินเสียงกุกกักดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ถัดจากนั้นไม่นาน มีถุงที่เต็มไปด้วยหนูเป็น ๆ ถูกโยนเข้ามา!

"อ๊าก——!"

“เธอกรีดร้องกระโดดขึ้นมา ทุบตีประตูเหล็กอย่างบ้าคลั่งจนเล็บแตก แต่ก็ไม่มีใครมาช่วยเธอ……

รุ่งเช้าวันถัดมา ฟู่เยี่ยนฉือเปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา “แค่ขังคุณหนึ่งคืน ทำไมต้องร้องไห้ทั้งคืนด้วย?”

หลังจากผ่านการทรมานไปทั้งคืน เจียงสืออี๋ก็หน้าซีดขาวราวกระดาษ “เผยซืออิ่งปล่อยหนูเข้ามา……”

ฟู่เยี่ยนฉือเยาะเย้ยว่า “ซืออิ่งไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้หรอก"

เขาเปิดไฟ "ไหนหนูที่คุณพูดถึง?"

เจียงสืออี๋ชะงักไป

ห้องใต้ดินสะอาดเอี่ยมอ่อง ไม่มีแม้แต่ขนหนูสักเส้นเดียว

เผยซืออิ่ง……ได้กำจัดหลักฐานทั้งหมดไปแล้ว

เธออ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

ฟู่เยี่ยนฉือกล่าวอย่างเย็นชาว่า "อีกสามวันก็คืองานแต่งแล้ว สองสามวันนี้ผมจะอยู่เป็นเพื่อนซืออิ่ง ถึงวันแต่งงานผมถึงจะมา"

เขาส่งสายตาเตือนเธอว่า "อย่าก่อเรื่องอีก ไม่งั้นงานแต่งงานจะถูกยกเลิก"