ตอนที่ 1 ถูกทรมานและถูกกักขัง

ณ.จวนนายอำเภอเมืองเจิ้นหนานหัวเมืองทางตอนใต้ของแคว้นหยวน อ้ายเข่อซิงบุตรีบุญธรรมของนายอำเภออ้ายตงจื่อถูกกักขังอยู่ในห้องเก็บฟืนหลังจวนมาได้สามวันเต็มแล้ว

            “คุณหนูรอง ตัดสินใจได้หรือยังว่าจะยอมแต่งงานกับเถ้าแก่เจิ้งดีๆ หรือจะโดนขังให้เน่าตายอยู่ในนี้” 

หานซูหนี่ สาวใช้คนสนิทของอ้ายฮูหยินหรือจิ้งซูฉีแม่บุญธรรมของเข่อซิงตะโกนถามนางจากด้านหน้าประตูห้องเก็บฟืน

            “ไม่..ข้าไม่แต่ง ยังไงข้าก็ไม่แต่ง” เสียงอ่อนระโหยโรยแรงของเข่อซิงซึ่งโดนโบยก่อนถูกนำตัวมาขังเอาไว้ในห้องเก็บฟืน ไม่ได้ดื่มน้ำหรือกินอะไรเลยมาสามวันเต็มแล้วตอบกลับไป

            “ช่างดื้อด้านยิ่งนัก อีกสองเดือนเป็นกำหนดงานมงคลสมรสของท่านกับเถ้าแก่เจิ้งแล้วนะ”

“ต่อให้ท่านดื้อดึงไม่ยอมรับงานแต่งนี้ แต่สุดท้ายก็จำต้องแต่งออกไปอยู่ดีนั่นแหละ” ซูหนี่เอ่ยน้ำเสียงดุดัน

            “ข้าไม่ยอม ไปบอกท่านแม่ด้วย ยังไงข้าก็ไม่ยอม” เข่อซิงยืนกรานไม่ยอมแต่งงานกับเถ้าแก่เจิ้งหรือเจิ้งเมิ่งสือ 

ตาแก่อายุกว่าหกสิบปีที่มีลูกเมียอยู่ในเรือนหลายสิบคนแต่ยังไม่รู้จักพอ คิดแสวงหาหญิงสาวรูปร่างหน้าตางดงามไปเป็นเมียน้อยเมียเก็บในเรือนอย่างต่อเนื่อง

            เดิมทีเข่อซิงเป็นเด็กเร่ร่อนที่อ้ายฮูหยินเก็บมาเลี้ยงตอนนางอายุได้ 5 ขวบ ยกฐานะนางเป็นบุตรบุญธรรมต่อหน้าผู้คน แสดงตนเป็นคนใจดีมีเมตตาสมกับตำแหน่งฮูหยินนายอำเภอ

ทั้งที่ในความเป็นจริงเลี้ยงดูเข่อซิงดั่งเช่นสาวใช้คอยดูแลรองมือรองเท้าอ้ายซูเมิ่งบุตรสาวที่แท้จริงของนางเสียมากกว่า

            ราวหนึ่งอาทิตย์ก่อนหน้านี้เข่อซิงออกไปจ่ายตลาดกับแม่บ้านถิงหรือถิงหลานเฟินตามปกติ แต่โชคร้ายดันไปบังเอิญพบเจอเข้ากับเถ้าแก่เจิ้งเศรษฐีผู้ร่ำรวยในเมืองเจิ้นหนานเข้าพอดี

เพียงแรกพบเถ้าแก่เจิ้งก็ถูกตาต้องใจรูปโฉมอันงดงามของเข่อซิง จนสืบรู้ว่านางเป็นบุตรีบุญธรรมของสกุลอ้าย จากนั้นเขาจึงส่งแม่สื่อมาสู่ขอนางถึงเรือน

            แน่นอนว่าอ้ายฮูหยิน นายอำเภออ้ายและซูเม่ยต่างเห็นด้วย เนื่องจากเถ้าแก่เจิ้งนำสินสอดมูลค่ามากมายทั้งผ้าแพรพรรณชั้นดี เครื่องเคลือบ โสมสมุนไพรชั้นยอด

รวมทั้งเครื่องประดับล้ำค่า อีกทั้งยังมีเงินทองอีกไม่น้อยมามอบให้แก่สกุลอ้ายซึ่งโลภมากตาโต คิดขายนางทันทีที่ได้เห็นทรัพย์สินเหล่านั้น

ก่อนจะมอบวันเดือนปีเกิดปลอมๆ ซึ่งก็คือวันที่สกุลอ้ายเก็บเข่อซิงมาเลี้ยงจากข้างทางให้แก่แม่สื่อนำไปผูกดวงหาฤกษ์มงคล ซึ่งก็คือวันสมรสในอีกสองเดือนข้างหน้า

            ระหว่างนี้อ้ายฮูหยินจัดการอบรมสั่งสอนเข่อซิงโดยการบีบบังคับทุบตี ไม่ให้น้ำและอาหาร ทั้งยังกักขังหน่วงเหนี่ยวเพื่อหวังให้นางหลาบจำไม่ขัดขืน ยินยอมแต่งงานกับเถ้าแก่เจิ้งตัณหากลับโดยดี

แต่เข่อซิงซึ่งมีชีวิตจิตใจได้ยินเรื่องราวมากชู้หลายเมียของเถ้าแก่ตัณหากลับอายุกว่าหกสิบปีมาไม่น้อยจึงยืนยันไม่ยอมแต่งให้เขา

สุดท้ายนางจึงต้องมาลงเอยอยู่ในห้องเก็บฟืนทนทุกข์ทรมานเช่นนี้

            “ช่างปากดีนักนะ อย่าลืมสิว่าสกุลอ้ายมีบุญคุณเก็บท่านมาเลี้ยงดูนานนับสิบปี ยามนี้ถึงเวลาตอบแทนคุณแล้วมิใช่รึ ว่าง่ายๆยอมออกเรือนไปกับเถ้าแก่เจิ้งเสียโดยดีเถอะ” ซูหนี่เอ่ยสวนเข่อซิงกลับไป

            “ให้ข้าตอบแทนคุณเช่นนี้ข้ารับไม่ไหวจริงๆ” เข่อซิงโต้ตอบอย่างอ่อนล้าเต็มที

            “ฮึ เอาเถอะ ข้าจะไปบอกฮูหยินว่าเจ้ามันดื้อรั้น ไม่ยินยอมแต่งให้เถ้าแก่เจิ้งซึ่งเป็นเศรษฐีใหญ่ในเมืองนี้”

“ต่อให้เป็นเมียน้อยก็สุขสบายไปทั้งชาติ แต่เจ้ากลับโง่เง่าไร้สมองไม่สำนึกบุญคุณในความกรุณาของฮูหยิน” ซูหนี่กล่าวก่อนจะเดินกระทืบเท้าหันหลังกลับไปรายงานผู้เป็นนาย

            ‘โง่เง่า ไม่สำนึกบุญคุณงั้นหรือ ชีวิตข้าช่างน่าอดสูนัก เด็กกำพร้าถูกเก็บมาเลี้ยงเป็นเครื่องมือให้คนอื่นยกย่องเชิดชูสกุลอ้ายว่าใจบุญมีเมตตา”

“ต่อหน้าผู้คนภายนอกทำเป็นกรุณารับนางเป็นบุตรเป็นน้องบุญธรรมแต่ลับหลังกลับจิกใช้ ด่าทอ ทุบตีทรมานนางเยี่ยงทาส สถานะต่ำต้อยเสียยิ่งกว่าสาวใช้คนสนิทอย่างซูหนี่ด้วยซ้ำไป’ 

เข่อซิงคิดอย่างรันทดท้อ เหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ 

            “อะไรนะ นังเข่อซิงมันยังไม่ยอมรับการแต่งงานอีกงั้นเหรอ ช่างดื้อด้านเสียจริง” ซูเม่ยเอ่ยกับผู้เป็นแม่หลังได้รับคำบอกเล่าจากซูหนี่

            “สงสัยมันยังทนทรมานไม่พอสินะ” อ้ายฮูหยินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

            “นั่นสิเจ้าคะฮูหยิน ขนาดโดนโบยไปกว่ายี่สิบไม้แล้วยังไม่หลาบจำดื้อด้านอยู่อีก ช่างหนังหนาอดทนดีแท้” ซูหนี่กล่าว

            “ท่านแม่ แบบนี้ให้ข้าไปเฆี่ยนตีมันเพิ่มดีหรือไม่เจ้าคะ เผื่อมันจะเจ็บปวดหลาบจำยอมแต่งงานโดยดี” ซูเม่ยเอ่ยด้วยสีหน้าแววตาร้ายกาจ

“เอาสิ แต่อย่าให้หนักมือนักนะเดี๋ยวจะหายไม่ทันเวลาสองเดือน” “ยามส่งตัวเจ้าสาวหากมีรอยตำหนิเถ้าแก่เจิ้งจะกล่าวโทษเอาได้”

            “เจ้าค่ะ” ซูเม่ยรับคำมารดาก่อนจะตรงไปยังห้องเก็บฟืนเพื่อเฆี่ยนตีเข่อซิงให้สาแก่ใจ

เนื่องด้วยซูเม่ยคิดเกลียดชังและริษยารูปโฉมอันงดงามของเข่อซิงมาโดยตลอด

แม้นแต่บุรุษที่นางหลงรักอย่างจางอี้เฉินบุตรชายตุลาการศาลเมืองเจิ้นหนานซึ่งรู้จักกันมานานก็ยังชอบพอเข่อซิงมากกว่านาง ทำให้ความแค้นเคืองในใจนี้เพิ่มพูนมากยิ่งขึ้น

            บัดนี้พี่อี้เฉินของซูเม่ยเดินทางไปสอบจอหงวนและอยู่รับราชการในเมืองหลวงได้ราวสามปีกว่าแล้ว

แต่ซูเม่ยได้ยินว่าเขาจะเดินทางกลับมารับตำแหน่งรองตุลาการศาลยุติธรรมที่เมืองเจิ้นหนานภายในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้

ดังนั้นนางจึงต้องกำจัดเข่อซิงออกไปให้พ้นทางเสียโดยเร็ว

            “ไง..เข่อซิง เจ้ายังไม่ยอมรับการแต่งงานกับเถ้าแก่เจิ้งอีกงั้นรึ” 

ซูเม่ยเปิดประตูเข้ามาในห้องเก็บฟืนแล้วเอ่ยถามเข่อซิงย้ำออกไป

            “ข้าไม่ยินยอมเจ้าค่ะ” เข่อซิงตอบ

            “ฮึ งั้นข้าก็ต้องสั่งสอนเจ้าให้หลาบจำ ทำตัวให้เชื่องยอมรับความจริงเสียหน่อยแล้ว” ซูเม่ยกล่าว

จากนั้นนางก็หันไปหยิบแส้หนังขึ้นมาฟาดตวัดลงไปบนร่างอันบอบบางและอ่อนแรงของเข่อซิงอย่างโหดเหี้ยมไร้ความปรานี

            ‘ขวับ เพี้ยะ ขวับ เพี้ยะ’ เสียงแส้หนังฟาดกระทบเนื้อเข่อซิงหลายครั้งหลายครา

ฟาดจนคนลงมือเริ่มอ่อนแรงจึงยอมหยุดมือไปเอง โดยที่ไม่มีเสียงร้องอ้อนวอนจากผู้ถูกกระทำเลยแม้นแต่น้อย

            “ช่างดื้อด้านนักนะ ไม่อ้อนวอนร้องขอยอมรับโชคชะตา ถ้าเช่นนั้นก็นอนเน่าตายไม่มีอะไรกินในนี้ต่อไปเถอะ” 

ซูเม่ยเอ่ยอย่างโหดเหี้ยม ก่อนจะเดินกลับออกไปด้วยความสะใจที่ได้ระบายอารมณ์ ทำร้ายคนที่นางเกลียดชังจนหนำใจแล้ว

            ‘ถึงตาย ข้าก็ไม่ยอมแต่งให้ตาแก่ตัณหากลับนั่นแน่’ เข่อซิงที่ร่างกายอ่อนล้าเต็มทีคิดอย่างอ่อนแรงและสิ้นหวัง

ความเจ็บปวดรุมเร้า แผลเก่าไม่ทันหายแผลใหม่ก็มาซ้ำ ทั้งยังไม่มีอะไรตกถึงท้องนางเลยแม้นแต่น้ำสักหยดมาเป็นเวลาสามวันสามคืนแล้ว

สุดท้ายร่างกายเข่อซิงทนไม่ไหวล้มฟุบลงไปนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นทั้งอย่างงั้น

            ย่างเข้ายามเหม่า(05:00 – 07:00)ในฤดูสารทท้องฟ้ายังคงมืดมิด อากาศเหน็บหนาว ร่างของเข่อซิงที่นอนแน่นิ่งไปนานหลายชั่วยามค่อยๆขยับเขยื้อนเคลื่อนตัวขึ้นมาอีกครั้ง

            ‘โอย ทำไมรู้สึกปวดเมื่อยเนื้อตัว เจ็บแสบไปหมดแบบนี้นะ’ เข่อซิงคิด ก่อนจะพยายามลืมตาขึ้นมองไปโดยรอบด้วยสีหน้าท่าทางงุนงงสงสัย

เนื่องจากเข่อซิงในยามนี้หาใช่อ้ายเข่อซิงคนเดิมที่ถูกทำร้ายจนตายไปในโลกใบนี้ไม่

แต่นางกลับไปสตรีจากโลกอนาคตอีกหลายร้อยปีข้างหน้าซึ่งตายไปจากโลกก่อนแล้วมาถือกำเนิดใหม่ในร่างนี้ต่างหากล่ะ

            ‘ที่นี่ที่ไหนกัน ทำไมถึงมืดและหนาวเย็นแบบนี้ล่ะ’ เข่อซิงคิดในใจ

จากนั้นไม่นานจู่ๆก็มีแสงสว่างวาบขึ้นมาเบื้องหน้าตามด้วยภาพเรื่องราวของสตรีนางหนึ่งนามว่าอ้ายเข่อซิงเด็กสาวกำพร้าที่ถูกทอดทิ้ง สุดท้ายถูกเก็บมาเป็นสาวใช้ในเรือนสกุลอ้าย

โดยนายท่านทั้งหลายในเรือนหลังนี้ต่อหน้าผู้คนภายนอกกลับเอ่ยอ้างว่ารับนางมาเป็นบุตรีบุญธรรมด้วยความเมตตาสงสาร

ทว่าลับหลังผู้อื่นกลับเลี้ยงดูให้นางเติบโตขึ้นมาเป็นบ่าวรับใช้รองมือรองเท้าดีๆนี่เอง

            ‘อะไรกัน อย่าบอกนะว่านางมาเกิดใหม่เหมือนในนิยายหรือละครย้อนยุคยอดนิยม ที่นางเอกตายแล้วย้อนกลับมาเกิดใหม่ในยุคโบราณอะไรประมาณนั้นน่ะ’ 

เข่อซิงคิดอย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่สภาพแวดล้อม เสื้อผ้าการแต่งกาย อาการบาดเจ็บต่างๆมันเหมือนกับภาพเรื่องราวของเด็กสาวนามว่าอ้ายเข่อซิงอายุ 16 ปีที่ได้เห็นก่อนหน้านี้ไม่มีผิด