ตอนที่ 2 หนทางเอาตัวรอด

เข่อซิงคิดทบทวนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองจนรับรู้และตระหนักได้ว่ายามนี้นางได้มาเกิดใหม่ในร่างของสตรีนามเดียวกันที่รูปโฉมหน้าตามีความคล้ายคลึงกันหลายส่วน หากแต่ต่างแซ่ต่างอายุ

โดยเดิมทีเข่อซิงมาจากโลกสมัยใหม่ในอีกหลายร้อยปีข้างหน้า ชื่อเต็มนางคือเฉินเข่อซิง อายุ 27 ปี เป็นหัวหน้าเชฟในภัตตาคารหรูที่เซี่ยงไฮ้ ได้รับรางวัลมิชลินสตาร์ระดับสามดาวมา 4 ปีซ้อน

เป็นเด็กกำพร้าที่ตะเกียกตะกายทำงานหนัก อดทนทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองมีอนาคตสดใส จนก้าวมาสู่ตำแหน่งเชฟซึ่งมีชื่อเสียงทั้งในและนอกประเทศตั้งแต่อายุยังน้อย

หากแต่สุดท้ายช่างน่าเสียดายนักที่จู่ๆนางเกิดหัวใจวายตายไปขณะกำลังปรุงอาหารสูตรใหม่อยู่ในภัตตาคารตามลำพัง เมื่อฟื้นขึ้นมาก็กลายเป็นอ้ายเข่อซิงเด็กสาวอายุ 16 ปีในยุคโบราณเสียแล้ว

‘ช่างดียิ่งนัก ชาติก่อนเป็นเด็กกำพร้า ชาตินี้มาเกิดใหม่ก็ยังคงเป็นเด็กกำพร้าอีก แต่อ้ายเข่อซิงผู้นี้กลับน่าสงสารกว่านางมากที่ถูกเก็บมาเลี้ยงดูโดยคนใจร้ายหน้าไหว้หลังหลอกอย่างสกุลอ้าย

ถูกกดขี่ใช้งานสารพัด ทั้งยังโดนดุด่าทุบตีเป็นที่ระบายอารมณ์อยู่เป็นประจำด้วย ตอนนี้ยังถูกบังคับให้แต่งงานกับตาแก่เฒ่าหัวงูตัณหากลับเพื่อหวังในสินสอดทองหมั้นอีก’ 

เข่อซิงคิดพร้อมถอนหายใจยาวออกมาในโชคชะตาอันเลวร้ายของนาง ซึ่งนับว่าชาติก่อนยังดีกว่ามากทีเดียว

อย่างน้อยชีวิตนางในชาติที่แล้วก็มีอิสรเสรีทำอะไรได้ตามใจตัวเองมากกว่าเจ้าของร่างเดิมในชาตินี้ที่ต้องตายไปอย่างไร้ความเป็นธรรมและน่าอดสูใจ

‘เอาล่ะ ไหนๆก็ได้มาเกิดใหม่แล้วทั้งทีจะท้อถอยไม่ได้ ต้องหาทางหนีออกไปจากจวนนายอำเภอให้ได้เสียก่อน จากนั้นค่อยว่ากัน’ 

เข่อซิงคิดอย่างหมายมั่นตั้งใจนำพาตัวเองให้หลุดพ้นจากบ่วงเคราะห์ของอ้ายเข่อซิงให้ได้

‘โครกกก คร่ากกก’ เสียงกระเพาะที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องมาสามวันสามคืนดังขึ้น

‘โอยยหิวชะมัดเรี่ยวแรงก็ไม่มีแบบนี้จะไปไหนรอดล่ะ นี่ถ้าได้กินอาหารอร่อยหรือมีน้ำดื่มสะอาดสักแก้วก็ดีสิ’ เข่อซิงคิด

จากนั้นก็มีแสงสว่างวาบขึ้นมาตรงหน้าอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้ร่างของนางกลับถูกดูดกลืนเข้าไปในแสงนั่นด้วย

‘เฮ้ยอะไรน่ะ นี่..นี่มันห้องครัวในภัตตาคารเหม่ยสือที่ทำงานเธอชาติที่แล้วนี่นา ดูสิ..มีอุปกรณ์ข้าวของเครื่องใช้เครื่องปรุงมากมายเลย

มีห้องเก็บพืชผักผลไม้วัตถุดิบต่างๆ ตู้เก็บอาหารสดจากทะเลและแม่น้ำ ถังเก็บน้ำบริสุทธิ์จากตาน้ำบนภูเขาเพื่อใช้ในการปรุงอาหาร

มีทุกอย่างครบถ้วนเหมือนโลกที่เธอจากมาไม่มีผิด’ เข่อซิงคิดขณะเดินสำรวจไปโดยรอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มยินดี

‘ดีจริง ได้มาเกิดใหม่พร้อมมิติพิเศษเป็นห้องครัวในภัตตาคารเหม่ยสือ แบบนี้ก็ไม่ต้องกลัวอดตายแล้วล่ะ’ เข่อซิงยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้เห็นสถานที่ทำงานอันคุ้นเคยอีกครั้ง

‘ขอดื่มน้ำให้ชื่นใจก่อนเถอะ’ เข่อซิงกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ

จากนั้นจึงเดินตรงไปยังถังเก็บน้ำซึ่งบรรจุน้ำบริสุทธิ์จากตาน้ำบนภูเขาเพื่อนำมาปรุงอาหารหรือดื่มกินโดยเฉพาะ

เข่อซิงหยิบแก้วเปล่าขึ้นมาพร้อมเปิดก๊อกรองรับน้ำมาดื่มเพื่อดับกระหาย

“ค่อยชื่นใจหน่อย ไม่คิดเลยว่าน้ำในถังจะมีรสชาติดีดื่มแล้วสดชื่นขนาดนี้ รู้สึกว่าร่างกายมีพลังกระปรี้กระเปร่าขึ้นด้วยแฮะ” 

เข่อซิงเอ่ยขึ้นกับตัวเอง ร่างกายและจิตใจรู้สึกดีขึ้นมากหลังจากได้ดื่มน้ำบริสุทธิ์ไปหนึ่งแก้ว

‘เอ๊ะ ไม่ใช่แล้ว ไม่ใช่แค่ความสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ร่างกายยังรู้สึกแข็งแรงขึ้น อาการปวดเมื่อย เจ็บปวดแสบตามเนื้อตัวก่อนหน้านี้ก็จางลงไปด้วย

เฮ้ยย..รอยแผลตามแขนขาดูเหมือนจะดีขึ้นด้วย นี่มันอะไรกันน่ะ’ เข่อซิงคิดพลางก้มลงมองสำรวจเนื้อตัวและเห็นกับตาว่าบาดแผลที่เจ้าของร่างเดิมถูกทุบตี เฆี่ยนทำร้ายก่อนหน้านี้มีอาการดีขึ้น

“อย่าบอกนะว่าน้ำถังนี้เป็นน้ำวิเศษในตำนานเหมือนที่นางเคยดูละครหรืออ่านนิยายพวกนั้นน่ะ” 

‘ว้าวแบบนี้ก็เยี่ยมไปเลยสิ น้ำวิเศษ ช่วยฟื้นฟูร่างกาย รักษาอาการเจ็บป่วย ทั้งยังรสชาติดีอีกด้วย 

ฮึฮึ สบายล่ะเรา คราวนี้ฟื้นตัวได้แล้วสินะ เอาล่ะแบบนี้ก็ขอทำของอร่อยมาเติมท้องก่อนเถอะ’ เข่อซิงคิด

จากนั้นนางก็เดินไปหยิบวัตถุดิบมาทำอาหารอร่อยประทังชีวิตและดับความหิวโหย

โดยมื้อนี้เข่อซิงเลือกทำอาหารอ่อนๆอย่างโจ๊กตุ๋นเป๋าฮื้อกับกังป๋วยหรือหอยเชลล์อบแห้ง

แม้นร่างกายนางจะฟื้นฟูขึ้นมาได้จากน้ำวิเศษ แต่ร่างที่ไม่ได้กินอะไรเลยมาสามวันสามคืนก็ควรจะรับอะไรอ่อนๆย่อยง่ายเข้าไปก่อนเพื่อปรับสภาพกระเพาะนั่นเอง

หลังจากเติมท้องด้วยโจ๊กตุ๋นเป๋าฮื้อแล้ว เข่อซิงรู้สึกมีกำลังวังชามากขึ้น แต่ยังรู้สึกโหยหาอะไรบางอย่างอยู่ดี

สุดท้ายจึงลุกขึ้นไปทำรังนกตุ๋นโสมใส่พุทราจีน แปะก๊วย เก๋ากี้เพื่อบำรุงร่างกายมาหนึ่งถ้วย

เมื่อกินครบทั้งคาวหวานก็รู้สึกได้ว่าร่างกายฟื้นฟูมีพลังงานเต็มที่

จากนั้นเข่อซิงจึงกลับออกไปสู่ห้องกักขังซึ่งเป็นห้องเก็บฟืนก่อนหน้านี้อีกครั้ง เพื่อคิดหาลู่ทางในการหลบหนีออกจากจวนสกุลอ้าย

‘ห้องนี้ปิดทึบไร้หนทางออกนอกจากประตูตรงหน้านางนี่แหละ’ 

เข่อซิงเดินสำรวจดูก็เจอแต่กำแพงแล้วก็กำแพง หนทางออกเดียวคือประตูที่ถูกล็อกเอาไว้จากด้านนอกเท่านั้น

‘สงสัยคงต้องรอให้คนมาเปิดและฉวยโอกาสเหมาะหนีออกไปซะแล้วสิ’ เข่อซิงคิดอย่างหมดหนทาง

หากเพียงไม่นานนักนางก็ได้ยินเสียงก๊อกแก๊กตรงประตู ส่งสัญญาณว่ามีคนกำลังจะเปิดเข้ามาด้านใน 

เข่อซิงมองตรงไปยังประตูด้วยแววตาแน่วแน่ ก่อนจะหยิบฉวยคว้าไม้ฟืนท่อนหนึ่งซึ่งจับถนัดมือมาถือเอาไว้มั่น

‘เอาวะ เป็นไงเป็นกัน ฟาดให้สลบแล้วลอบหนีออกไปตอนนี้แหละ’ เข่อซิงได้อาวุธแล้วก็เดินหลบออกมายืนข้างๆ ตั้งท่ารอจัดการกับผู้เข้ามาใหม่

“ซิงเอ๋อ..ซิงเอ๋อ ข้ามาช่วยแล้ว” แต่ยังไม่ทันได้ลงมือเสียงเรียกและรูปร่างหน้าตาอันคุ้นเคยของผู้ที่เข่อซิงจำได้ว่าคือแม่บ้านถิง ถิงหลานเฟย 

ผู้ที่ดีที่สุดกับเจ้าของร่างเดิมในจวนนายอำเภอแห่งนี้ กำลังเดินเข้ามาและเรียกหานางด้วยสีหน้าท่าทางวิตกกังวล

“ท่านป้าถิง ข้าอยู่นี่เจ้าค่ะ” เข่อซิงทิ้งไม้ฟืนลงไปกับพื้นก่อนจะเดินเข้าไปหาแม่บ้านถิง

“ซิงเอ๋อเป็นอย่างไรบ้าง ดูสิ..เนื้อตัวหน้าตามอมแมมไปหมด แล้วรอยแผลตามตัวนี่อีก โธ่..ช่างน่าสงสารยิ่งนัก” แม่บ้านถิงเอ่ยอย่างสงสารเห็นใจเข่อซิงซึ่งนางรักเอ็นดูเหมือนบุตรหลานคนหนึ่ง

เนื่องแม่บ้านถิงพบเจอเข่อซิงซึ่งเป็นเด็กกำพร้าเร่ร่อนในตลาดขณะติดตามอ้ายฮูหยินไปซื้อหาข้าวของเครื่องใช้ นับจากนั้นนางก็รับหน้าที่ดูแลเลี้ยงดูเข่อซิงมาโดยตลอด

“ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ เจ็บปวดแค่นี้ชาชินเสียแล้ว ท่านป้าอย่าเศร้าใจไปเลยนะเจ้าคะ ว่าแต่ท่านมาหาข้าที่นี่ได้อย่างไรกัน อ้ายฮูหยินอนุญาตแล้วงั้นหรือ” เข่อซิงถามนางกลับไป

“ข้าขอร้องฮูหยิน เอ่ยอ้างว่าเจ้าไม่ได้กินอะไรมานานหลายวัน ทั้งยังถูกลงโทษทุบตีซ้ำหลายครั้ง หากเจ็บป่วยสาหัสหรือเป็นอะไรไปจะกลายเป็นเรื่องใหญ่”

“ถ้าเถ้าแก่เจิ้งรู้เข้าจะไม่พอใจได้ นางจึงอนุญาตให้ข้านำอาหารกับยามาให้เจ้า” แม่บ้านถิงตอบกลับไป พร้อมมองสำรวจเข่อซิงด้วยสีหน้าท่าทางวิตกกังวล

“ข้าไม่เป็นอะไรจริงๆเจ้าค่ะ ท่านป้าไม่ต้องเป็นห่วง” เข่อซิงเอ่ยปลอบใจแม่บ้านถิงอีกครั้ง

“ซิงเอ๋อ เจ้ารีบหนีไปเสียเถอะ ข้าเตรียมเสื้อผ้า ยา อาหาร รวมทั้งเงินเล็กน้อยเอาไว้ให้แล้ว เจ้ารับเอาไว้และรีบหนีออกไปเดี๋ยวนี้เลย”

 แม่บ้านถิงเอ่ยพร้อมยื่นถุงสัมภาระส่งให้เข่อซิงซึ่งอึ้งไปเล็กน้อย

“หากข้าหนีไปเช่นนี้ท่านก็ต้องเดือดร้อนไปด้วยสิเจ้าคะ” เข่อซิงเอ่ยด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรข้าเอาตัวรอดได้ เจ้ารีบหนีไปเถอะ ก่อนมาข้าดูต้นทางเอาไว้แล้ว ด้านหลังจวนเวลานี้ยังไม่มีคนพลุกพล่านนัก รีบออกไปเถอะอย่าให้ข้าเสียความตั้งใจเลยนะ” แม่บ้านถิงคะยั้นคะยอนางอีกครั้ง

“แต่ว่า..” เข่อซิงลังเลไม่อยากให้แม่บ้านถิงต้องเดือดร้อนไปกับนางด้วย

“รีบไปเถอะก่อนที่จะสายเกินไป ข้าอยู่กับสกุลอ้ายมานานย่อมรู้หนทางเอาตัวรอดได้ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง”

“ข้าทนเห็นเจ้าถูกขายให้เถ้าแก่เจิ้ง เศรษฐีแก่ตัณหากลับนั่นไม่ได้จริงๆ ไปเถอะซิงเอ๋อ” แม่บ้านถิงยัดสัมภาระใส่มือเข่อซิงพร้อมผลักดันนางออกไป

“เช่นนั้นขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ ท่านป้าถิง ลาก่อน..รักษาตัวด้วยนะเจ้าคะ” เข่อซิงเอ่ยขอบคุณแม่บ้านถิงอีกครั้ง

ก่อนจะมุ่งหน้าไปทางด้านหลังของจวนนายอำเภอซึ่งมีผู้คนเบาบางและหาทางหลบหลีกหนีออกไปได้ในที่สุด