บทที่ 5 พญาหงส์ที่ถูกปลุก

                “ปล่อยข้า!”

                “เซี่ยเยว่หลัน!” เสียงบุรุษดังขึ้นกลางห้อง ทุ้มต่ำ เย็นเยียบแต่มีบางสิ่งสั่นอยู่ใต้เสียงนั้นอย่างไม่อาจปิดบัง เซี่ยเยว่หลันชะงัก นางหันกลับไปสบตากับผู้มาเยือน ชายผู้หนึ่งยืนอยู่ด้านหลัง อาภรณ์สีดำสนิทเปียกชื้นด้วยหิมะ เกล็ดสีขาวยังเกาะอยู่บนบ่า เส้นผมดำบางส่วนยุ่งจากลมหนาวราวกับเจ้าตัวเพิ่งเดินทางมาอย่างเร่งรีบจนไม่มีเวลาแม้แต่จะปัดหิมะออกจากกาย

                ใบหน้าคมคายที่คนทั้งราชสำนักคุ้นเคยว่ามักสงบนิ่งไร้อารมณ์ บัดนี้กลับเย็นจัดเสียยิ่งกว่าราตรีด้านนอกดวงตาสีเหล็กนิลคู่นั้นไม่ได้มองใบหน้านาง หากแต่จ้องมองหยาดเลือดที่ลำคอบางด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก

                “ท่าน...” เซี่ยเยว่หลันจำเขาได้

                หลี่เซวียนอ๋อง...องค์ชายเจ็ดแห่งราชวงศ์หลี่ บุรุษที่เหล่าขุนนางเรียกขานนามว่าอ๋องเจ็ดและเป็นพระอนุชาต่างพระมารดาของฮ่องเต้ แม้นางจะรับรู้ถึงข่าววงในเรื่องการปรากฏตัวเช่นเงาหรือวิทยายุทธของเขาอยู่บ้าง แต่การบุกรุกเข้าตำหนักกุ้ยเฟยในยามวิกาลนั้นมีโทษสถานหนัก

                “อ๋องเจ็ด?” เหตุใดเขาจึงอยู่ที่นี่...ยังไม่ทันได้ถาม หลี่เซวียนกลับกระชากปิ่นออกจากมือนาง

                เคร้ง!

                ปิ่นหงส์ฟ้าตกกระทบพื้น เซี่ยเยว่หลันเบิกตากว้าง

                “นี่ท่านทำอะไร!” นางก้มจะเก็บหากแต่หลี่เซวียนกลับคว้าไหล่ทั้งสองข้างของนางเอาไว้

                 “เจ้าต่างหากกำลังทำอะไร!” เสียงของเขาดังจนเซี่ยเยว่หลันนิ่งงัน นางไม่เคยเห็นหลี่เซวียนเป็นเช่นนี้ อ๋องเจ็ดที่นางรู้จักพูดน้อย เย็นชาแม้ยามบัญชาการทหารนับหมื่นยังไม่เคยมีผู้ใดได้เห็นเขาเสียอาการสักครั้ง แต่ในตอนนี้...มือที่จับไหล่นางกลับสั่นเพียงเล็กน้อย เล็กน้อยจนหากไม่อยู่ใกล้ถึงเพียงนี้นางคงไม่รู้สึก

                “ข้า...” เซี่ยเยว่หลันมองเขาอย่างงุนงง หลี่เซวียนกลับมองรอยฝ่ามือบนแก้มนาง สายตาค่อยๆ เลื่อนลงมายังมุมปากที่มีคราบเลือด ก่อนหยุดอยู่ตรงบาดแผลเล็กๆ บนลำคอ

                ความเงียบปกคลุมอยู่หลายอึดใจ

               “ใครทำ...” เขาถามเพียงสองคำแต่กลับเย็นยะเยือกยิ่งกว่าหิมะแรก

               “อะไรหรือเพคะ”

               “ใบหน้าของเจ้า” เซี่ยเยว่หลันนิ่ง หลี่เซวียนจ้องรอยฝ่ามือนั้น

               “ใครกล้าตบเจ้า” นางหลบสายตาไม่ตอบ แต่ความเงียบของนางกลับเป็นคำตอบเสียยิ่งกว่าถ้อยคำใด กรามของหลี่เซวียนขบแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นราวกับข่มอารมณ์โกรธไว้ มือข้างหนึ่งกำเข้าหากันจนเส้นเลือดปรากฏบนหลังมือ

               “เขาทำหรือ” เซี่ยเยว่หลันยังคงไม่ตอบ

               “หลี่จิ้งเหยียนตบเจ้ารึ?”

               ภายในตำหนักเย็นเยียบและเงียบสงัดเมื่อพระนามต้องห้ามถูกเอ่ยออกจากริมฝีปากของหลี่เซวียนอ๋องอย่างไร้ความหวาดกลัว ไร้ซึ่งคำว่า ฝ่าบาท หรือแม้แต่ความยำเกรงที่ควรมีต่อผู้เป็นโอรสสวรรค์ เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าขึ้นทันทีสีหน้าซีดผาดนั้นมองหน้าท่านอ๋องอย่างไม่พอใจ

               “อ๋องเจ็ด!” นางขมวดคิ้ว แม้หัวใจจะแตกสลายเพราะชายผู้นั้นจนไม่เหลือชิ้นดี แต่หลายปีที่อยู่ในวังหลวงทำให้นางรู้ดีว่ากำแพงวังมีหู ประตูตำหนักมีตา คำพูดเพียงคำเดียวอาจแลกด้วยชีวิตคนทั้งตระกูลได้

               “พระนามของฝ่าบาทมิใช่สิ่งที่ท่านควรเรียกขานตามใจ หากมีผู้ใดได้ยิน...”

               “ถึงเพียงนี้แล้ว...” หลี่เซวียนเอ่ยแทรก เสียงของเขาไม่ได้ดังแต่กลับต่ำทุ้มและสงบนิ่งเสียจนเซี่ยเยว่หลันต้องหยุดพูด ดวงตาสีเหล็กนิลจับอยู่บนรอยแดงที่ประทับอยู่บนแก้มนาง

               “เจ้าก็ยังห่วงว่า จะมีผู้ใดกล่าวโทษเขาอีกหรือ” เซี่ยเยว่หลันชะงัก

               “ข้ามิได้...”

               “หรือเจ้ากลัว...ว่าข้าจะทำให้ฮ่องเต้ผู้สูงส่งของเจ้าเดือดร้อน” ถ้อยคำฟังดูคล้ายเย้ยหยัน หากน้ำเสียงกลับไม่มีความขบขันแม้แต่น้อย เซี่ยเยว่หลันเม้มริมฝีปาก

               “เรื่องระหว่างข้ากับฝ่าบาทไม่เกี่ยวกับท่าน” หลี่เซวียนนิ่งไป เพียงชั่วอึดใจเท่านั้น มือที่จับไหล่นางค่อยๆ คลายออก

               “ไม่เกี่ยวกับข้ารึ...แล้วเรื่องของจวนเซี่ยเล่าเกี่ยวข้องกับเจ้าหรือไม่” เขาทวนช้าๆ ก่อนแค่นหัวเราะเบามาก

               “ท่าน...” เซี่ยเยว่หลันมองเขาอย่างไม่เข้าใจแต่หลี่เซวียนกลับไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีก เขาเพียงถอดผ้าเช็ดหน้าสีดำสนิทออกจากอกเสื้อ แล้วเอื้อมมือเข้าหานาง เซี่ยเยว่หลันผงะถอยตามสัญชาตญาณ มือของเขาหยุดอยู่กลางอากาศ หลี่เซวียนมองนางนิ่งจากนั้นจึงกล่าวสั้นๆ

               “อย่าขยับ”

               “ท่านจะทำอะไร แล้วท่านรู้เรื่องสกุลเซี่ยได้ยังไง”

               “เพราะเลือดของสกุลเซี่ยอยู่ที่นี่” นางนิ่งไปปลายนิ้วจึงยกขึ้นแตะลำคอตนเอง เมื่อดึงกลับมา...หยาดสีแดงสดติดอยู่ตรงปลายนิ้ว เซี่ยเยว่หลันมองเลือดนั้นอย่างเลื่อนลอย เมื่อครู่นางเกือบตายแล้วจริงๆ หากหลี่เซวียนมาช้ากว่านี้เพียงชั่วลมหายใจ...

               “เจ็บหรือไม่” คำถามหนึ่งดังขึ้นเซี่ยเยว่หลันเงยหน้ามองเขา หลี่เซวียนไม่ได้มองรอยฝ่ามือไม่ได้มองมุมปากหากมองบาดแผลเล็กๆ ที่ลำคอ นางกลับหัวเราะ

               “ท่านถามแผลใดหรือเพคะ” มือของหลี่เซวียนชะงัก เซี่ยเยว่หลันยิ้มทั้งที่ดวงตายังคงแดงช้ำ

               “หากเป็นตรงคอ ไม่เจ็บเท่าใด” นางยกมือขึ้นแตะแก้ม

               “ตรงนี้ก็ไม่เจ็บแล้ว” จากนั้นฝ่ามือจึงค่อยๆ เลื่อนลงไปวางเหนืออกซ้าย

               “แต่ตรงนี้...” ริมฝีปากเริ่มสั่น

               “ข้าไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้มันหยุดเจ็บ ข้าไม่เหลือผู้ใดแล้วแม้แต่น้องชายข้าก็หายสาปสูญไป” ดวงตาของหลี่เซวียนเปลี่ยนไป บางสิ่งแล่นผ่านดวงตาสีดำสนิทนั้นรวดเร็วจนนางมองไม่ทัน เขาไม่กล่าวปลอบ ไม่ได้บอกว่าวันหนึ่งนางจะลืมได้และไม่บอกว่าทุกอย่างจะผ่านไป เพราะเขารู้ดีว่า สำหรับคนที่เพิ่งสูญเสียทุกสิ่ง คำเหล่านั้นมันไร้ประโยชน์เพียงใด

                หลี่เซวียนเพียงใช้ผ้าเช็ดหน้ากดลงบนบาดแผลที่ลำคอนางเบาๆ เบาเสียจนแทบไม่รู้สึกถึงแรงสัมผัส

                “เจ้ารู้เรื่องนี้แล้วสินะ” เซี่ยเยว่หลันชะงัก

                “ท่านรู้?”

                “ข่าวจากเขตหลานโจว บอกว่าสกุลเซี่ยย้ายออกจากจวนจนหมด” เขาตอบเรียบๆ

                “ข้าจึงแอบสืบข่าวและคิดว่ากุ้ยเฟยเองก็ควรรู้” ดวงตาของเขาสบกับนางนิ่ง

                “โชคดีที่ข้ารีบเข้าตำหนักมา...จึงช่วยเจ้าไว้ทันก่อนคิดฆ่าตัวตาย” คำสุดท้ายหนักแน่นอย่างประหลาด เซี่ยเยว่หลันหลุบตา

                “เหตุใด” หลี่เซวียนชะงัก

                “เหตุใดข้าจึงต้องอยู่ต่อ” คำถามนั้นทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ด้านนอก หิมะยังคงตก ลมเหมันต์พัดกิ่งเหมยเสียดสีกับหน้าต่างเป็นระยะ เซี่ยเยว่หลันมองชายตรงหน้า

                “ท่านบอกไม่ให้ข้าตาย แล้วจะให้ข้ามีชีวิตอยู่เพื่อสิ่งใด บิดาข้าตายแล้ว น้องชายและคนในจวนก็หายสาปสูญ บ้างก็ถูกฆ่า แม้แต่คนที่ข้ารัก...ก็ไม่ต้องการข้าแล้ว ตำแหน่งกุ้ยเฟยหรือ?” นางหัวเราะอย่างขมขื่น

                 “วันนี้ข้าเพิ่งรู้ว่ามันไม่มีค่าแม้แต่จะทำให้สามีของข้าเชื่อคำพูดของข้าด้วยซ้ำ”

                 “แล้วศักดิ์ศรีเล่า...อีกทั้งน้องชายเจ้าและคนในจวน” หลี่เซวียนถามขึ้น เซี่ยเยว่หลันนิ่ง

                 “เจ้าบอกว่าตนไม่เหลือสิ่งใดแล้ว” เขาปล่อยมือจากผ้าเช็ดหน้า ก่อนก้มลงหยิบปิ่นหงส์ฟ้าที่ตกอยู่บนพื้น

                 “แต่คนที่ทำให้เจ้าต้องอับอายในคืนนี้ยังคงสุขสบายอยู่กับหญิงชั้นต่ำนั่น” เขาใช้นิ้วลูบหยาดเลือดบนปลายปิ่นออกช้าๆ

                 “คนที่ใส่ความเจ้าเรื่องกำไลยังคงเป็นผู้บริสุทธิ์ในสายตาฮ่องเต้” เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าขึ้น

                 “ส่วนเจ้า...” หลี่เซวียนมองนาง

                 “กลับคิดจะใช้ความตายรับความผิดและไม่คิดที่จะช่วยตระกูลของเจ้า”

                 “ข้าไม่ได้รับผิดแทนผู้ใดและข้าก็ไม่ได้หนี” เซี่ยเยว่หลันรีบทักท้วง

                 “แล้วเช่นนั้นเจ้าจะตายทำไม” คำถามนั้นแทงตรงเข้ากลางอก เซี่ยเยว่หลันนิ่งงันราวกับถูกคำพูดปลุกให้ตื่น

                 “หากเจ้าตายในคืนนี้ พรุ่งนี้คนทั้งวังจะกล่าวเช่นไร เจ้าคิดบ้างหรือไม่” นางขมวดคิ้ว หลี่เซวียนกล่าวต่ออย่างไม่ปรานี

                 “พวกเขาจะกล่าวว่าเซี่ยกุ้ยเฟยริษยาสนมคนใหม่ วางยาทำร้ายนาง เมื่อถูกเปิดโปงจึงอับอาย...จนฆ่าตัวตายหนีความผิด ส่วนพี่น้อง คนในจวนกจะถูกตามฆ่าอย่างน่าอนาจ” สีหน้าของเซี่ยเยว่หลันค่อยๆ เปลี่ยนไป

                 “ไม่...”

                 “เหตุใดจะไม่เล่า”

                 “ข้าไม่ได้ทำ” อ๋องเจ็ดยกยิ้มเย็น

                 “แล้วคนตายพูดได้หรือ” ประโยคนั้นทำให้นางเงียบสนิท หลี่เซวียนก้าวเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว

                 “หากเจ้าตายคืนนี้ ความผิดเรื่องกำไลนั่นจะติดตัวเจ้าไปตลอดกาล ชื่อของเซี่ยเยว่หลันจะกลายเป็นชื่อของหญิงไร้ค่าที่ริษยาจนคิดทำร้ายสตรีคนโปรดของฮ่องเต้” เขาหยุดก่อนเอ่ยสิ่งที่ทำให้นางกำมือแน่น