ลุกลามไม่รู้จบ

ตลาดในเมืองหลวงยังคงกล่าวขวัญถึงเหตุการณ์วันนั้นไม่รู้จบ แต่เนื้อหากลับเปลี่ยนไปเรื่อยราวกับมีมือใครสักคนกำลังบดขยี้ ก่อนโยนให้ผู้คนสานต่อเอาเอง

เช้าวันถัดมา บ่าวไพร่ในจวนขุนนางหลายแห่งต่างแอบซุบซิบกันว่า สตรีหนึ่งคนกลับมาจากร้านขนมพร้อมชายหนุ่มรูปงาม ทำให้ราชสำนักสั่นสะเทือน

เถ้าแก่ร้านน้ำชาในตลาดเล่ากันปากต่อปากว่า

"อวี้เหวินหลง ซื่อจื่อจวนกั๋วกง คงมีใจต่อบุตรสาวแม่ทัพอยู่ก่อนแล้วถึงเข้าไปช่วยถึงเนื้อถึงตัวเช่นนั้น"

ส่วนอีกพวกหนึ่งก็เติมแต่งเข้าไปว่า

"จวนแม่ทัพคงอยากเกี่ยวดองทางอำนาจกับทั้งสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งคือราชวงศ์อีกฝ่ายคือจวนกั๋วกง"

ยิ่งพูดก็ยิ่งไหลลื่นราวกับน้ำในลำธาร

แต่ถ้อยคำนั้นกลับค่อย ๆ เปลี่ยนทิศทางเหมือนลมที่พัดพาเปลวไฟไปยังลานฟืน

ข่าวลือกระจายเข้าสู่ราชสำนักอย่างรวดเร็ว จนเสนาบดีบางคนเริ่มตั้งคำถามถึงความบริสุทธิ์ใจของตระกูลไป๋ ทำให้คนในจวนแม่ทัพต้องย้ำระวังตนทุกฝีก้าว

ไป๋หงเทียนที่รู้ข่าวจากลูกน้องถึงกับกดขมับ เหตุเพียงเล็กน้อย กลับกลายเป็นเงาที่ทอดยาวเกินความคาดหมาย

ก่อนเที่ยงวัน มีขันทีจากตำหนักฝ่ายในมาถึงจวนแม่ทัพ แจ้งว่าหลางกุ้ยเฟยประสงค์จะพบคุณหนูไป๋โดยด่วน ถึงจะอยากคัดค้านทว่าแม่ทัพไป๋ก็มิอาจกระทำได้ เพราะบางทีฮ่องเต้อาจมอบหมายหน้าที่ให้กุ้ยเฟยอบรมบุตรสาวของเขา

"ไปเถิด มิใช่เรื่องร้ายแรงแต่อย่างใด"

ไป๋หงเหยียนจำต้องเดินทางเข้าวังตามคำแนะนำของบิดา แม้จะรู้ดีว่าการพบครั้งนี้มิใช่เพื่อถามไถ่ด้วยน้ำใจ นางรู้จักกุ้ยเฟยดีในชาติก่อนหลังจากเข้าวังและได้ขึ้นตำแหน่งฮองเฮา หลางกุ้ยเฟยผู้นี้ก็มีส่วนไม่น้อยที่นำพานางไปสู่ความพินาศในอดีต

ในตำหนักหรูหรานั้น กุ้ยเฟยสวมอาภรณ์แดงกุหลาบ นั่งบนเก้าอี้อย่างสง่างาม ใบหน้ายิ้มละไมแต่สายตาเฉียบคมเย็นเยียบ

"คุณหนูไป๋ วันนี้เจ้าดูเหน็ดเหนื่อยนัก"

ไป๋หงเหยียนข่มกลั้นทุกความรู้สึกเอาไว้ในใจ นางไม่อยากข้องเกี่ยวกับสตรีเจ้าเล่ห์คนนี้อีก เพราะในชาติก่อนสตรีตรงหน้าได้ดิบได้ดีสมใจ ได้รับการแต่งตั้งเป็นไทเฮามีอำนาจสูงสุดในวังหลังและก่อเรื่องให้นางโดนลงโทษมากมาย นางร่วมกับสวีกุ้ยเฟยที่เป็นสนมเอกของหลี่เจิ้นเฉิงใส่ร้ายไป๋หงเหยียนให้ความสัมพันธ์กับรัชทายาทสั่นคลอนตลอดชีวิตในวังหลังของนาง

ไม่แน่ชาตินี้อาจเป็นเช่นนั้นอีก นางไม่อยากเสี่ยงมีเรื่องมีราวกับหลางกุ้ยเฟย เพราะสุดท้ายแล้ว หลี่เจิ้นเฉิงก็เข้าข้างมารดาบุญธรรมของเขาอยู่ดี นางมีอำนาจที่จะสั่งการทำร้ายคนลับหลังฮ่องเต้ได้อย่างแยบยล จุดประสงค์ของไป๋หงเหยียนคือหลบเลี่ยงการเกี่ยวดองกับราชวงศ์และรักษาตระกูลไป๋ให้อยู่รอดจากอำนาจมืดของรัชทายาท เพื่อความผาสุขของตนเองและครอบครัว

"เพคะ หม่อมฉันกังวลว่าพระองค์จะทรงเข้าใจผิดเรื่องที่เกิดขึ้น"

หลางกุ้ยเฟยหัวเราะเบา ๆ เอ่ยเสียงแหลม

"เรื่องซื่อจื่อจากจวนกั๋วกงโผล่มาช่วยชีวิตเจ้าอย่างองอาจนั่นน่ะหรือ"

ไป๋หงเหยียนชะงัก ใบหน้าขาวผ่องดุจหิมะกลับแดงเรื่อขึ้นมายิ่งขับให้นางงดงามเปล่งปลั่ง หลางกุ้ยเฟยมองเห็นก็นึกอิจฉาในความงามของสตรีอ่อนวัยกว่าผู้นี้นัก

"เจ้าวางใจได้ เรื่องนี้ข้าไม่คิดติดใจใด ๆ เพียงแต่อย่าลืมว่า ยามนี้ทุกสายตาในวังหลวงจับจ้องอยู่ที่เจ้า ถ้าพลาดอีกแม้เพียงก้าวเดียว ข้าเกรงว่า เจ้าจะรับผิดชอบไม่ไหว"

แม้ลมที่พัดในตำหนักอุ่น แต่ฝ่ามือไป๋หงเหยียนกลับเย็นเฉียบ คำพูดของกุ้ยเฟยไม่ใช่การปลอบประโลม แต่เป็นคำประกาศเตือนอันแหลมคม

หลางกุ้ยเฟยยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่ถ้อยคำเหมือนผลักนางไปยืนที่ขอบเหว

"ไปเถิด กลับไปพักผ่อนเสีย

ข้าเพียงอยากเห็นหน้าผู้ที่ทำให้คนทั้งวังพูดถึงไม่หยุดก็เท่านั้น"

ไป๋หงเหยียนย่อกายกล่าวอำลา คิดไว้ไม่มีผิดว่าหลางกุ้ยเฟยมิได้เรียกนางเข้าพบเพราะหวังดี หากแต่ต้องการใช้อำนาจกดข่มนางให้อยู่ใต้ฝ่าเท้าตนเอง นางผ่านประสบการณ์มาชาติหนึ่งแล้วเหตุใดจะดูไม่ออก

ด้านหนึ่งของวังหลวง ขณะอวี้เหวินหลงกำลังตรวจการฝึกทหาร คนสนิทก็เร่งรุดเข้ามา รายงานว่าสตรีผู้หนึ่งได้รับเชิญเข้าตำหนักกุ้ยเฟย

อวี้เหวินหลงหยุดฝีเท้าเมื่อได้ยินชื่อนาง

"เจ้าแน่ใจหรือว่าเป็นคุณหนูไป๋"

"ขอรับ มีคนของกุ้ยเฟยนำตัวนางเข้าไป ท่าทางของนางไม่สบายใจอย่างยิ่ง"

อวี้เหวินหลงมองท้องฟ้าที่ค่อย ๆ หม่นลงราวกับมีเงาของเมฆปกทับ เหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่วันที่นางถูกม้าพุ่งเข้าชน จนถึงข่าวลือในตลาด ดูสอดคล้องกันอย่างน่าประหลาดใจ

"เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ เหตุใดกุ้ยเฟยจึงต้องลงมือเอง" เขาพึมพำอดสงสัยมิได้

คนสนิทยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกถึงความผิดปกติ

"นายท่าน คิดว่ามีผู้ใดอยู่เบื้องหลังหรือ"

เขาตอบคำถามเพียงเบา ๆ

"ข้าเพียงรู้สึกว่า นางไม่ควรเผชิญสิ่งเหล่านี้เพียงลำพัง"

เขาสั่งนายกองให้ทำหน้าที่ต่อ ก่อนเดินออกจากเขตทหาร มุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่

ในเขตชั้นในของวัง รัชทายาทได้รับรายงานว่าไป๋หงเหยียนถูกเรียกตัวเข้าเฝ้า คิ้วเข้มขมวดแน่นทันที

"นางถูกเรียกไปตอนนี้งั้นหรือ"

ขันทีน้อยก้มหน้าตอบอย่างอ่อนน้อม

"พ่ะย่ะค่ะ และซื่อจื่อจวนกั๋วกงก็ออกจากค่ายทหารแล้ว เหมือนจะมุ่งหน้ามารับตัวคุณหนูไป๋"

เพียงเท่านั้น สิ่งของบนโต๊ะก็ถูกปัดตกกระจุยกระจายดังก้องไปทั่วห้อง ใบหน้าของรัชทายาทขึ้นสีแดงจัดด้วยโทสะ

"มันเพิ่งกลับมาจากชายแดนแทบจะไม่รู้เรื่องในวัง แต่กลับมาทำให้แผนการของข้าสะดุดเพราะผู้หญิงคนเดียว"

หลี่เจิ้นเฉิงกัดฟันกรอด

"ส่งคนไปจับตาอวี้เหวินหลงทุกฝีก้าว

ข้าอยากรู้ว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่"

ขณะนั้นหลางกุ้ยเฟยเพิ่งเดินมาถึงและตกใจกับภาพเบื้องหน้า

"องค์ชายเพคะ ทรงเป็นอะไรไป อย่าได้คลุ้มคลั่งจนเสียพระเกียรติ"

แต่ในแววตาของนางกลับซ่อนประกายยินดีลึก ๆ นางไม่รู้ว่าเขาโมโหด้วยเรื่องอะไร แต่ยิ่งมีเรื่องวุ่นวายมากเท่าใด ยิ่งทำให้รัชทายาทต้องพึ่งพานางมากขึ้นเท่านั้น

หลังออกจากตำหนักหลางกุ้ยเฟย ไป๋หงเหยียนเดินช้า ๆ ไปตามระเบียบทางหิน ใบหน้าดูสงบ แต่ภายในสั่นไหวไม่หยุด คำเตือนของกุ้ยเฟยยังดังก้องดั่งลมหนาวที่ไม่ยอมจางหายไป

นางเดินออกมาที่ประตูใหญ่ของวังหลวง เงยหน้าขึ้นเพียงเล็กน้อยและพบบุรุษผู้หนึ่งยืนรออยู่ก่อนแล้ว เขาสวมชุดทหารสีเข้ม ยิ่งขับให้รูปลักษณ์ดูสง่างามและมั่นคง

อวี้เหวินหลงมองนางอย่างสุขุม

"คาดว่าเจ้าจะกลับจวน ข้าจึงรออยู่ตรงนี้"

ไป๋หงเหยียนรีบก้มศีรษะเมื่อเห็นเขา

"ท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ ข้าอาจทำให้คนอื่นเข้าใจท่านผิดได้"

เขาส่ายหน้าอย่างไม่ลังเล

"เรื่องเล็กน้อยอย่างนั้น ข้าไม่สนใจ

ข้าห่วงอย่างเดียวว่าเจ้าจะต้องกลับได้อย่างปลอดภัย"

สายลมอ่อน ๆ พัดผ่าน เส้นผมของนางปลิวผ่านหน้าเขา ไป๋หงเหยียนกลั้นใจแล้วเอ่ยออกมา

"คุณชาย ท่านเป็นถึงซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกง การมารอข้าเช่นนี้จะทำให้คนร่ำลือให้ท่านเสื่อมเสียอีก"

เขาจึงตอบนางช้า ๆ แววตาอ่อนโยนลงจนเห็นได้ชัด

"ถ้าเพียงเพราะข้าปรากฏตัว ทำให้เจ้าเดือดร้อน เช่นนั้นข้าก็ยิ่งต้องรับผิดชอบด้วยการดูแลความปลอดภัยให้กับเจ้า แม้จะเสื่อมเสียก็ไม่เป็นไร ข้าไม่ถือสา"

จากนั้นเขาก็เดินนำหน้านางไปยังรถม้าของจวนแม่ทัพ ไป๋หงเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก้าวตามเขาออกจากประตูวังไปทีละก้าว เหมือนบางสิ่งกำลังค่อย ๆ เปลี่ยนไป