เสียงผู้อำนวยการโรงเรียนทั้งสองโรงเรียน กล่าวเปิดงานกีฬาสัมพันธ์ พร้อมกัน วงโยธาวาทิต บรรเลงเพลงเปิดงาน พิธีการเสร็จสิ้น ก่อน9โมงเช้า เพราะกิจกรรมอีกหลายอย่าง ต้องเสร็จสิ้นตามเวลาที่กำหนดเอาไว้นักเรียนของแต่ละโรงเรียนเตรียมตัวเข้าประจำที่ ทั้งกองเชียร์และนักกีฬา ที่ต้องลงแข่งขัน คนที่หมดหน้าที่แล้ว แยกย้ายกันไปเปลี่ยนชุด" พี่พีช ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ "หนุ่มฮอตประจำโรงเรียนถูกเรียกขัดจังหวะการเดินเป็นระยะ รุ่นน้องหลายคน แอบปลื้มรุ่นพี่คนนี้มาก" ได้ครับ มาถ่ายได้เลย " แม้ปากจะบอกอนุญาตแต่ใบหน้าไม่ได้ยิ้มรับอย่างที่ปากพูดเลย" หล่อจริง ฮอตจริง เกินเบอร์ " หนมจีนบ่นกับเพื่อน ที่กำลังจะเดินไปเปลี่ยนชุดที่ห้องฝ่ายปกครอง" ก็หล่อ เรียนดี นิสัยดี ก็ฮอตไหมละ " มะปรางบอกย้ำแล้วมองหน้าเพื่อน ที่เงียบไป" แต่พี่พีช เค้าอาจจะมีคนในใจแล้วก็ได้ " คำพูดของเพื่อน ทำให้คนที่สวมรองเท้าส้นสูงสะดุดกึกทันที" ทำไมหรอ แม่ผิง " มะปรางอมยิ้มย้อนถาม" ไม่ทำไมนะ ก็แค่สะดุดเอง " คนที่สะดุดใจ บอกกับเพื่อน" ปรางว่า พี่พีช ชอบผิง " หนมจีนพยักหน้า" บ้าเหรอ ไม่ชอบหรอก อย่าพูดแบบนี้ เดี๋ยวเป็นประเด็น " คนที่อยู่
ขนมปัง2สี และ เครื่องดื่ม2แก้ววางคู่บนโต๊ะไม้สีขาว คนที่คุ้นชินกับการถ่ายรูป หยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากระโปรงมือขาวบางเลื่อนขนมของตัวเองมาใกล้ตัว แล้วหาแสงและมุม ที่จะถ่ายรูป แต่คนที่นั่งอยู่ด้วย เลื่อนขนมและน้ำของตัวเองมาแนบชิด" ทำไมไม่ถ่ายด้วยละ " เจ้าของขนมอีกชุด ถามด้วยน่าตาใสซื่อ" ก็เพราะว่า ไม่อยากตอบไง ว่าอีกชุดของใคร " คนที่ไม่อยากตอบคำถามเพื่อน บอกเสียงเข้ม" ทำไม มากับพี่มันน่าอายขนาดนั้นเลย " คนที่มั่นใจในตัวเองมาโดยตลอด ขยับจานขนมออกทันที" ก็ไม่ได้อายแต่ว่า " ก็เพราะไม่อยากบอกใคร ว่ามากับเค้า ไม่อยากตอบคำถามใครๆ และอีกอย่าง ไม่อยากคิดไปไกลอีกว่าเค้ามีใจ" ไม่อายก็ถ่ายด้วยกันไปเลย " คนเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ บอกยิ้มๆ ขยับจานขนมและแก้วเครื่องดื่มวางคู่กัน แล้วพยักหน้าให้เธอ" อะ ถ่ายเลย รูปคู่ของพี่กับผิง "รูปคู่ที่ถ่ายเก็บไว้อยู่ในโทรศัพท์มือถือ ขนมผิงไม่กล้าจะอัพลงไอจีเลย เพราะรู้ดีว่า ถ้าลงเมื่อไหร่ หนมจีน กับ มะปราง ต้องถามแน่นอนครั้งแรกกับการทานขนมกับรุ่นพี่ที่เป็นผู้ชาย ทำให้คนที่ไม่เคยไม่กล้าจะพูดอะไรมาก สิ่งที่ทำอยู่นี่ เป็นการกระทำที่เพิ่งทำเป็นครั้งแรก พี่พีช
" ขนมผิง ขนมผิง "เสียงเรียกชื่อใครบางคนที่ทางลงสถานีรถไฟฟ้า ในตอนเช้า ทำให้คนที่ได้ยินชื่อเรียกต้องหันไปมอง ใบหน้าขาวใส ในชุดนักเรียนมอปลาย เดินถือกระเป๋านักเรียนสีดำกับถุงใส่ของสีชมพู เดินผ่านหน้าเค้าไป" มาแล้ว หนม เรียกเบาๆ อายเค้า " คนที่ดุเพื่อนแต่ยิ้มกว้าง เดินมาคู่กัน ชุดนักเรียนแบบนี้ใส่กันเยอะ แต่ทางเดินไปทางนี้ มีแค่โรงเรียนเดียวรุ่นพี่ที่ตกชั้นอย่างเค้า เพิ่งกลับมาเรียนเป็นวันแรกปีที่แล้ว ได้ย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศ1ปี ทำให้เพื่อนเข้ามหาวิทยาลัยกันหมด แต่ตัวเอง ต้องกลับมาเรียนที่เดิมอีกครั้ง เพื่อเตรียมสอบอะไรอีกหลายอย่าง ก่อนจะกลับไปอีกครั้ง ในปีหน้า" ตกลงแอดมิชชั่น ผิงเลือกแล้วใช่ไหม ว่าจะเข้าอักษร " คนที่เรียนสายศิลป์ภาษา ก็จะเลือกคณะนี้" อือ เลือกอักษร แต่ผิงเลือกญี่ปุ่นนะ เป็นวิชารอง "" โอ้ย ปวดหัว เรียนฝรั่งเศสแล้ว จะเลือกญี่ปุ่นอีกทำไม " เพื่อนที่คิดว่าจะต่อวิชาภาษาไทย บ่นออกมา" ก็ชอบ " ง่ายมากชัดเจนและถามต่อไปอีกไม่ได้ แค่ชอบ จะมีเหตุผลอะไรให้มากกว่านี้" หนม ไม่รู้จะเข้ามหาวิทยาลัยที่เดียวกับผิงได้ไหม แต่จะพยายามเรียนที่เดียวกันให้ได้ แล้วหนมอาจจะเบนสาย ไปเรี
" โน่นๆดู แฟนพี่พีช เดินไปหากันแล้ว "คนที่กำลังเตรียมตัวจะกลับบ้าน ลงมานั่งจับกลุ่มกันที่ใต้อาคารเรียน เพื่อนัดแนะกันกลับบ้าน หรือ ไปเรียนพิเศษด้วยกัน กับกลุ่มเพื่อน เพื่อนรุ่นเดียวกัน เดินตรงไปหารุ่นพี่ ที่ยืนคุยกันอยู่" พี่พีช วันนี้เปิ้ลไปหานะ " แอปเปิ้ลเดินไปพูดกลางวงนักกีฬาบาสของโรงเรียนที่จับกลุ่มคุยกับรุ่นพี่อยู่" โห มั่นใจมากเนอะ " คนที่ไม่ค่อยชอบกันบอกออกมา แล้วมองคนข้างๆ ที่ยืนอยู่ รุ่นพี่ส่ายหน้าออกมา" อะไร ยังไงครับเปิ้ล พี่พีชเค้าเรียนพิเศษ ไม่ว่างมาเที่ยวเล่นหรอก "" ยุ่งอะไรด้วย " คนที่โดนขัดขวาง ค้อนใส่ด้วยความไม่พอใจ แล้วมองรุ่นพี่ที่ตัวเองกำลังตามจีบอยู่" พี่เลิกสองทุ่มครึ่ง แล้วต้องรีบกลับ มีนัดแล้ว " เค้าบอกแล้วมองกลุ่มสามสาว ที่เดินออกจากโรงเรียนไปแล้วจึงรีบคว้ากระเป๋าที่วางอยู่ วิ่งตามออกไป" ผิง ขนมผิง " คนที่วิ่งตามมาเร่งฝีเท้าแล้วหยุดเมื่อเห็นว่า คนที่ตัวเองเรียกหยุดเดินแล้ว หันกลับมา" รอด้วยครับ " เค้าบอกออกมา แล้วเดินไปหาสามสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล" มีอะไรคะ " ขนมผิงย้อนถามแล้วมองหน้าเค้าตรงๆ" ก็เรียนที่เดียวกัน พี่ไปด้วย " เค้าบอกยิ้มๆแล้วมองสองสาวที่ยืน
เสียงที่บอกออกไปยังดังก้องอยู่ในหู คนที่คิดเอาเองว่า การกระทำเมื่อคืนและเมื่อเช้า เป็นความพิเศษ อดน้อยใจไม่ได้ เพราะคำพูดที่เค้าบอกออกมา มันชัดเจนมากกว่าโทรศัพท์สีใสติดสติ้กเกอร์น่ารัก ถูกหยิบขึ้นมาดูเพื่อไม่อยากให้คิดอะไรเรื่อยเปื่อย แล้วอีกอย่างก็คือ ไม่อยากหันกลับไปมอง ทางที่เดินผ่านมา" ผิง รอด้วย " เสียงเรียกจากทางด้านหลัง ทำให้ต้องเงยหน้าจากโทรศัพท์แล้วมองคนที่เดินตามมา" ไม่รอพี่เลย พี่ยังรอผิงเมื่อเช้า " เค้าบอกยิ้มๆ ตัดพ้อนิดๆ จนคนได้ยิน รู้สึกว่า อะไรยังไง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เพราะกลัวจะหน้าแตกอีกครั้ง" วันนี้ตอนเย็น กลับด้วยกันนะ พี่ก็มีเรียนเหมือนผิง "คนที่เรียนพิเศษที่เดียวกัน บอกเสียงเรียบ คนฟังอยากจะส่ายหน้าปฏิเสธ แต่ก็ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงอะไร ได้แต่นิ่งเงียบรถไฟฟ้ากำลังจะจอดให้ผู้โดยสารได้ลงและขึ้น คนข้างในเดินออกมาก่อนที่คนข้างนอกจะดันกันเข้าไป ร่างสูงใหญ่ที่อยู่ด้านหลังกันไม่ให้คนอื่นมาแนบชิด แล้วพาตัวเองให้เข้าไปใกล้กับเธอ ก่อนจะเดินไปหาที่นั่งข้างใน ที่ตอนนี้ ถูกจับจองเต็มไปหมดแล้ว" มาตรงนี้ " เค้าเดินแนบชิดกับเธอ แล้วพามายืนตรงใกล้กับประตูทางออก แล้วขยับตัวให
คนที่ยืนตรงหน้ายิ้มแวบเดียว แค่เพียงไม่กี่วินาที แต่คนที่ได้เห็น กลับใจสั่นขึ้นมาแบบที่ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเสียงประกาศบอกสถานีที่รถกำลังจะจอดดังขึ้นมาก่อนที่จะพูดคุยอะไร คนข้างๆลุกขึ้นยืน เตรียมตัวจะลงชายหนุ่มนั่งลงข้างๆ แล้วดึงกระเป๋าของตัวเองกลับคืนมา" บ้านอยู่แถวไหน " เค้าถามออกมา เสียงเบา เพื่อไม่ให้รบกวนคนอื่น" ลงสถานีเดียวกัน " เค้าตอบกลับมาเสียงเบาเช่นกัน" กลับดึกทุกวันเลยเหรอ "" ก็เรียนพิเศษจันทร์ อังคาร พุธ " ขนมผิงตอบแล้วมองด้านนอกที่มืดมิด มีแสงไฟตามคอนโด และอาคารสูง เปิดอยู่" เลือกคณะอะไร " คนโตกว่า ถามชวนคุย" เดี๋ยวขอทาย " เค้าทำท่าคิด แล้วยิ้มออกมา" อักษร ไหม "" ก็เรียนศิลป์ภาษา ก็ต้องอักษร ไหมละ "เสียงประกาศดังขึ้นอีกรอบ ขนมผิงลุกขึ้นยืน เตรียมตัวจะลง มือบางจับเสาสแตนเลสเอาไว้ เพื่อเป็นหลักยึดทรงตัว แล้วก็มีอีกมือจับซ้อนอยู่ข้างบนแววตาที่มองมา สื่อความหมายได้อย่างดี รถไฟฟ้าจอดสนิทแล้ว ประตูเปิดออก คนข้างในทยอยลงกันอย่างเร่งรีบ ท่ามกลางความมืดมิด บรรยากาศยามค่ำคืน" ลงบันไดทางไหน " คนที่เดินมาด้วยกันถามขึ้นมา" ทางนี้ " ขนมผิงชี้ไปที่ทางไปบ้านของตัวเอง แล้ว