ตอนที่ 4 การจากลาที่เจ็บปวด

“ความรักที่ฉันมอบให้กับคุณมันช่างไร้ค่า...ฉันเสียใจอย่างที่สุด...คนที่ฉันรัก...กลับกลายเป็นคนเหยียบย่ำหัวใจของฉันเอง...ความไม่เชื่อใจกัน...คือสิ่งที่ฉันทรมานหัวใจอย่างที่สุด...ฉันไม่อาจทนกับความเจ็บปวดนี้ได้อีกแล้ว...ความรักอันงดงามในภาพจำของฉันในวันนี้...มันจบลง...ฉันไม่สามารถทนอยู่กับความอัปยศของตัวเองได้อีกต่อไป...ฉันคงไม่โทษใคร...นอกจากตัวฉันเอง...ฝากบอกลูกน้อยทั้งสองของฉัน...ว่าแม่คนนี้รักลูกเสมอ...ขอโทษ...ธัญญ์ กับ ธารา ที่แม่ไม่อาจอยู่บนโลกนี้ได้อีกแล้ว...การจากลาเจ็บปวดเสมอหากชาติหน้ามีจริง...ฉันคนนี้...จะขอไม่รู้จักคุณอีกต่อไป...กนกรดา”

มือหนาจับกระดาษแผ่นหนึ่งด้วยอาการที่สั่นเทา ข้อความถูกอ่านซ้ำๆ เดิมๆ หลายต่อหลายครั้ง ทั้งที่เจ้าของกระดาษแผ่นนี้ไม่ได้อยู่บนโลกแห่งนี้แล้ว...กนกรดาจากเขาและลูกน้อยไปไม่มีวันหวนกลับ...

“คะ-คุณผู้ชายคะ...คุณหนูธัญญ์กับคุณหนูธาราหลับแล้วค่ะ...แต่ว่าคุณหนูเอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมทานอะไรเลยค่ะ”

แววดาวเข้ามารายงานผู้เป็นนาย หลังจากที่เหตุการณ์การจากไปของคุณนายของบ้านผ่านมานับสิบวันแล้ว บรรยากาศภายในบ้านเศร้าสลดหดหู่เป็นอย่างมาก แววดาวสงสารคุณหนูทั้งสอง ภาพจำที่เลวร้ายทั้งหมดถูกบันทึกไว้ในความทรงจำที่แสนเจ็บปวดที่สุดในชีวิตของคนทั้งสอง...

“ฝากเธอช่วยดูลูกของฉันด้วย ขาดเหลืออะไรบอกฉัน”

พุฒิพงศ์เอ่ยประโยคสั้นๆ การจากไปของกนกรดายิ่งทำให้เขาดำดิ่งลึกเข้าไปอีก เขาโทษตัวเองซ้ำๆ เขาเป็นคนทำร้ายเธอ คนที่ควรจะให้กำลังใจและอยู่เคียงข้างเธอควรจะเป็นเขา แต่เขากลับซ้ำเติมเธอเข้าไปอีก เธอคงผิดหวังในตัวเขา พุฒิพงศ์จมอยู่กับความคิดโทษตัวเองซ้ำไปซ้ำมา...

“เอ่อ...คุณผู้ชายคะ แววขออนุญาตพูดอะไรหน่อยได้ไหมคะ”

“อืม...ได้สิ”

“คุณผู้ชายได้แต่โทษตัวเองแบบนี้ นอกจากคุณผู้หญิงจะไม่กลับมาแล้ว ตอนนี้คนที่น่าเป็นห่วงที่สุดก็คือคุณหนูทั้งสองคนนะคะ แววคิดว่า ตอนนี้คุณหนูบอบช้ำที่สุด และต้องการกำลังใจจากคุณผู้ชายนะคะ...ทำไมคุณผู้ชายถึงปล่อยคุณหนูแบบนี้คะ...คุณผู้หญิงจะฝากคุณผู้ชายให้ดูแลคุณหนูนะคะ”

แววดาวรู้สึกเหลืออดกับสิ่งที่เกิดขึ้นเต็มทน ไม่ว่านายจ้างของเธอจะต่อว่าหรือไล่เธอออกเพราะสิ่งนี้ล่ะก็ เธอพร้อมเสมอ...

“ฉัน...ทำไม่ได้...ตอนนี้ฉันไม่มีแรงใช้ชีวิตได้อีกต่อไปแล้ว ฉันมันคนอ่อนแอ...ฉันเป็นคนทำร้ายรดา...ฉันทำร้ายเธอ...ฉัน...”

น้ำตาลูกผู้ชายรินไหลออกมาไม่หยุด...

“แต่คุณผู้หญิงไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้วนะคะ...สิ่งที่คุณผู้ชายควรจะทำ...คือการดูแลคุณหนูทั้งสอง...ถ้าคุณผู้ชายรักคุณผู้หญิงจริงๆ คุณผู้ชายต้องสู้ และเลี้ยงคุณหนูต่อไปค่ะ...”

“ฉันไม่มีแรงแล้ว...ไม่มี...แม้กระทั่ง...หายใจ...”

          [ถึง...ธัญญ์และธาราลูกของแม่]

          “แม่ขอโทษ...ที่ไม่สามารถอยู่กับลูกได้...แม่พยายามแล้ว...แต่มันก็ไม่สำเร็จ...แม่ไม่ได้จากไปไหน...ยังคงอยู่เคียงข้างลูกเสมอ...ถ้าวันใดที่ลูกคิดถึงแม่...โปรดจงมองขึ้นไปบนฟ้า...แม่เฝ้ามองลูกอยู่เสมอ...ลูกจงเติบโตเป็นผู้ใหญ่และเป็นคนดี...แม่ภูมิใจในตัวลูกทั้งสอง...แม่จะอยู่บนฟ้ามองดูลูกทุกวัน...จำไว้เสมอ...แม่รักลูก...ธัญญ์&ธารา”

          “ฮือ ฮือ ทำไมแม่ทิ้งธัญญ์ไปแบบนี้ แม่ไม่รักธัญญ์ ฮือ ฮือ”

เด็กน้อยร่ำไห้ปานใจจะขาด ในวันนี้เขาไม่เหลือสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว

          “คุณแม่อยู่บนท้องฟ้า ไม่ได้ไปไหนนะ ธาราจะดูแลธัญญ์นะ อย่าร้องไห้เลยนะ...”

ผู้เป็นพี่ดึงน้องชายฝาแฝดมากอดเอาไว้แน่น ความเจ็บปวดและความสูญเสียที่เกิดขึ้นนี้จะอยู่ในความทรงจำของเธอและเขาตลอดไปตราบนานเท่านาน..

........................

20 ปีต่อมา...

          [ณ คฤหาสน์หลังใหญ่]

          ติ๊ด! ติ๊ด! เสียงสมาร์ทโฟนดังลั่น

          “ว่าไง...” เจนภพในวัย 57 ปีรับสายโทรจากลูกน้องคนสนิททันที

          “นายครับผู้จัดการโทรมารายงานครับ...ว่าตอนนี้ทางฝั่งลูกค้าไม่ยอมเซ็นสัญญากับเราครับ...อ้างว่ามีบริษัทอื่นติดต่อมาก่อนหน้าเราแล้วครับ”

มานพลูกน้องคนสนิทของเจนภพรายงานผู้เป็นนาย

          “ใครที่มันกล้ามาตัดหน้าบริษัทฉันวะ!!”

เจนภพกระชากเสียงออกมาอย่างเดือดดาล ธุรกิจนำเข้าเครื่องจักรและการวางระบบอุตสาหกรรมในโรงงานของเขาต้องหยุดชะงักหลายครั้งหลายครา เพราะมีนายทุนหลายรายตัดหน้าไป จนทำให้ ณ ตอนนี้บริษัทของเขาขาดสภาพคล่องทางการเงินอย่างหนัก ส่วนการกู้ยืมเงิน เขาก็กู้มาจนเต็มเพดานของบริษัทไปแล้ว

          “บริษัทอัครกิจวัฒนา ครับนาย...”

มานพรู้ว่านายจะต้องตกใจกับชื่อบริษัทที่เขาบอกอย่างแน่นอน

          “บริษัทไอ่พงศ์นี่...ทำไมมันยังอยู่อีก...มันปิดกิจการและล้มละลายไปหลายปีแล้วไม่ใช่เหรอ มันยังไงกันวะ”

เจนภพตกใจกับสิ่งที่เขาได้ยิน ความย่อยยับและพังพินาศของเพื่อนรักเขา และการจากไปของกนกรดา หญิงคนรักที่อยู่ในใจของเขาตลอดกาลนั้น ช็อกความรู้สึกของเจนภพเป็นอย่างมาก เจนภพไม่คิดเลยว่ากนกรดาจะคิดสั้นขนาดนั้น การแก้แค้นของเขา แค่อยากเอาคืนเพื่อนสนิทเขาก็เท่านั้น ไม่เคยคิดว่าเหตุการณ์เหล่านั้นจะบานปลายและเลวร้ายถึงเพียงนี้

          “สายรายงานมาว่า ที่นายพุฒิพงศ์หายไปเมื่อห้าปีที่แล้วหลังจากบริษัทล้มละลายไป ตอนนี้มีข่าวลืออีกครับ ว่านายพุฒิพงศ์เสียชีวิตแล้วครับนาย”

          “ห๊า!! อะไรนะ! ไอ่พงศ์มันตายไปแล้วเหรอ! ทำไมเรื่องนี้ฉันถึงไม่รู้มาก่อน”

หลังจากความย่อยยับและพังทลายของครอบครัวเพื่อนของเจนภพเกิดขึ้น เขาก็ได้รู้มาว่าพุฒิพงศ์เสียใจและติดสุราอย่างหนัก แต่ไม่คิดว่าเพื่อนของเขาจะเป็นเช่นนี้

          “ทางนั้นน่าจะปิดข่าวครับนาย เพราะเกรงว่าบริษัทอาจจะได้รับผลกระทบ หรืออาจจะเป็นเหตุผลอื่น ผมก็ไม่ทราบครับนาย เราเฝ้าตามสืบนานหลายปีครับ แต่ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร”

          “แล้วลูกของไอ่พงศ์ล่ะ อยู่ไหน”

เจนภพจำลูกของกนกรดาได้เป็นอย่างดี ความผิดที่เขาเคยก่อไว้ มันวนเวียนอยู่ในภาพจำของเขาตลอดเวลา จนคิดไว้ว่า วันหนึ่งสิ่งเหล่านี้อาจจะมาถึงตัวเขาได้ในสักวัน