บทที่4 บทแรกของกรงทอง

บทที่4 บทแรกของกรงทอง

เช้าวันแรกในคฤหาสน์เมื่อแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามา ใยไหม ฝืนความเจ็บร้าวไปทั้งกายรีบตื่นขึ้นมาเพราะความเป็นห่วงหลานสาว เธอค่อยๆ พยุงตัวลุกจากเตียงกว้างแล้วเดินกะเผลกด้วยความลำบากตรงไปหาน้องน้ำหวานที่เตียงเล็กในห้องเดียวกัน เพื่อจะหาข้าวให้หลานกิน แต่เธอก็พบว่าพวกแม่บ้านได้เตรียมอาหารเช้ามาวางไว้ให้เรียบร้อยแล้ว

ใยไหมพยายามกัดฟันเดินกะเผลกไปนั่งลงข้างๆ น้ำหวานที่กำลังนั่งตาแป๋วอยู่บนเตียง

สิงหราช (ลีโอ) ที่ตื่นขึ้นมาพอดี เขานอนพิงหัวเตียงมองดูเหตุการณ์เงียบๆ สายตาคมจ้องมองท่าเดินที่กะเผลกโขยกเขยกของใยไหมด้วยความนิ่งเฉย เมื่อเห็นว่าเธอเดินลำบากมาก เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายสั่งแม่บ้านทันที

"ป้าสาย ให้คนยกข้าวเข้ามาในห้องนอน" เขาพูดสั้นๆ เพื่อให้ใยไหมไม่ต้องเดินลงไปข้างล่างในสภาพนั้น

ในขณะที่ใยไหมกำลังดูแลหลาน น้องน้ำหวาน ที่ทานข้าวก็เริ่มซนตามประสาเด็ก เธอหันไปเห็นลีโอที่นอนอยู่บนเตียงใหญ่จึงคลานเข้าไปหาแล้วถามเสียงใส "ลุงจ๋า พ่อหนูละคะ พ่อจ๋าไปไหน"

ลีโออึกอักทำตัวไม่ถูกเมื่อเจอคำถามจากเด็ก "พ่อเธอ ไปทำงาน" เขาตอบปัดๆ

น้ำหวานจ้องเขาไม่เลิกแล้วถามต่อ "ลุงจ๋าใจดีไหม ช่วยน้าไหมด้วยนะคะ น้าไหมร้องไห้" มือน้อยๆ ยื่นไปแตะแขนของลีโออย่างไม่เกรงกลัว

ใยไหมเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเดินกะเผลกเข้าไปจะอุ้มหลานออกมา "น้ำหวาน! อย่ากวนคุณลุงค่ะ กลับมาหาน้าไหมเร็ว"

"ปล่อยไว้นั่นแหละ" ลีโอสั่งเสียงเรียบ เขาไม่ได้ว่าอะไรและปล่อยให้น้ำหวานนั่งอยู่ข้างๆ บนเตียงใหญ่นั้น ท่าทางของเขาดูทำตัวไม่ถูกที่ถูกเด็กเล็กๆ เข้ามาใกล้ชิดแบบนี้

สิงหราชถึงกับทำหน้าไม่ถูกเมื่อเจอความไร้เดียงสาของเด็กน้อย น้ำหวาน เอียงคอถามเขาเสียงใส "คุณลุงหิวไหมคะ? หนูแบ่งให้นะ มาอ้ำเร็ว"

มือน้อยๆ เอื้อมไปดึงแขนแกร่งของมาเฟียร่างใหญ่ให้ลุกขึ้น ลีโอที่ปกติไม่เคยยอมให้ใครมาสั่งหรือดึงแขนเล่นแบบนี้ กลับยอมลุกตามแรงดึงของเด็กหญิงตัวเล็กๆ อย่างงงๆ เขาเดินตามน้ำหวานมาที่โต๊ะอาหารซึ่งมีถ้วยข้าวต้มของเด็กวางอยู่

น้ำหวานหันไปมองน้าสาวแล้วบอกว่า "น้าไหมขา ป้อนคุณลุงสิ"

ใยไหม ถึงกับตัวแข็งทื่อ มือที่ถือช้อนสั่นเทาด้วยความประหม่า เธอเงยหน้ามองสิงหราชด้วยสายตาเลิ่กลั่ก เพราะไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขาตรงๆ หลังจากเรื่องเมื่อคืน แต่เมื่อเห็นน้ำหวานยืนลุ้นด้วยรอยยิ้ม เธอจึงจำใจต้องตักข้าวขึ้นมาพอดีคำแล้วยื่นไปที่ปากของชายหนุ่ม

"เอ่อ ทานหน่อยไหมคะ" ใยไหมถามเสียงแผ่ว

ลีโอจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงซ่านของใยไหม สลับกับมองหน้าเด็กน้อยที่ยืนจ้องตาแป๋ว สุดท้ายเขาก็ยอมก้มลงอ้าปากงับข้าวต้มที่ใยไหมป้อนให้แต่โดยดี

สิงหราชมองใยไหมที่นั่งตัวเกร็งช้อนสั่นอยู่ในมือ เขาเห็นความประหม่าในดวงตาคู่สวยนั่นชัดเจน ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบออกมา

"เรียกฉันว่า ลีโอ ก็พอ"

ใยไหมชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ายอมรับคำสั่ง "ค่ะ พี่ลีโอ"

"แล้วหนูล่ะคะ?" น้ำหวานที่ยืนดูอยู่แทรกขึ้นมาทันทีพลางเอียงคอถามอย่างสงสัย ทำให้ลีโอต้องก้มลงมองยัยเด็กตัวกะเปี๊ยกที่กล้าขัดจังหวะเขา

"ส่วนเธอ ยัยเด็กแสบ เรียกฉันว่า ลุงลีโอ" เขาพูดพร้อมกับยื่นมือไปขยี้หัวน้ำหวานเบาๆ อย่างที่เขาเองก็ไม่รู้ตัวว่าทำไมถึงทำแบบนั้น

ในขณะนั้นเอง ลูกน้องคนสนิทก็เคาะประตูดินเข้ามาภายในห้องพร้อมซองเอกสารสำคัญ เขาโค้งตัวทำความเคารพก่อนจะยื่นเอกสารให้ลีโอ "นี่ครับนาย เอกสารที่นายดินเซ็นมอบตัวเด็กให้นางสาวใยไหมเป็นผู้ปกครองแต่เพียงผู้เดียว ตามที่นายสั่งไว้ครับ"

ลีโอรับเอกสารมาดูความเรียบร้อยก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะตรงหน้าใยไหม "นั่นของเธอ ต่อไปนี้พี่ชายเธอจะไม่มีสิทธิ์ในตัวเด็กคนนี้อีก"

ลูกน้องรายงานเรื่องงานต่อทันทีด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เรื่องงานที่นายสั่ง เรือสินค้าลำนั้นเรายึดได้เรียบร้อยแล้วครับนาย"

ลีโอพยักหน้า แววตาเปลี่ยนเป็นดุดันและเด็ดขาดสมเป็นมาเฟียใหญ่ "ดีมาก เดี๋ยวว่างแล้วฉันจะไปดูกับตา เตรียมทุกอย่างให้พร้อม อย่าให้มีอะไรผิดพลาดเด็ดขาด"

เมื่อลูกน้องคนสนิทเดินออกไปจากห้อง ลีโอ ก็ลุกขึ้นจัดการธุระส่วนตัว เดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวไปทำงานที่คาสิโนของเขา ใยไหม ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม คอยป้อนข้าวป้อนน้ำให้น้ำหวานอย่างเงียบๆ เธอไม่ได้เอ่ยปากถามสักคำว่าเขาจะไปไหนหรือไปทำอะไร เพราะรู้ดีว่าสถานะของเธอไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเขา

ไม่นานนัก ลีโอก็เดินออกมาจากห้องน้ำในชุดสูทสีเข้มดูภูมิฐานและน่าเกรงขาม เขากวาดสายตามองมาที่ใยไหมก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

"ฉันจะไปทำงาน วันหลังหากร่างกายเธอพร้อมแล้วค่อยไปทำงานกับฉัน ให้สมกับเงิน 20 ล้านที่ฉันเสียไป และกับเงินเดือน 5 แสนที่เธอเรียกร้อง"

"ค่ะพี่ลีโอ" ใยไหมขานรับสั้นๆ พลางก้มหน้ามองถ้วยข้าว

แต่ในขณะที่เขากำลังจะก้าวออกจากห้อง น้ำหวาน ก็รีบวิ่งเตาะแตะไปหาเขาแล้วเอามือน้อยๆ เกาะขาแกร่งไว้แน่นพร้อมเงยหน้าถาม "ลุงลิงโอจะไปไหนคะ?"

ใยไหมถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ รีบร้องถามหลานสาวทันที "น้ำหวาน! หนูเรียกคุณลุงว่ายังไงนะลูก?"

"ลุงลิงโอค่ะ!" น้ำหวานตอบเสียงใสแจ๋วด้วยสีหน้ามั่นใจ

คำพูดผิดเพี้ยนตามประสาเด็กเล็กทำเอาใยไหมที่เครียดมาทั้งเช้าถึงกับหลุดขำออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เธอหัวเราะจนตัวโยนพลางเอามือปิดปากไว้ ลีโอเองที่ตอนแรกทำหน้าดุใส่ลูกน้องมาตลอด ก็ถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างเสียไม่ได้กับฉายาใหม่ที่เด็กน้อยมอบให้

"หึๆ ใยไหม เธอก็สอนหลานเธอให้พูดชัดๆ ด้วยนะ" ลีโอหันไปดุแบบไม่จริงจังนัก

ใยไหมทั้งหัวเราะทั้งพยักหน้ารับคำ ขำจนน้ำตาเล็ด ส่วนน้ำหวานก็ยังไม่รู้เรื่องรู้ราว โบกมือน้อยๆ บายบายให้เขาอย่างเริงร่า "บายบายค่ะลุงลิงโอ"

ลีโอส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับ เมศ มือขวาคนสนิทที่ยืนรออยู่หน้าห้อง ทิ้งให้ใยไหมอยู่กับความเงียบและเสียงเจื้อยแจ้วของหลานสาวในห้องนอนใหญ่

เมื่อมาถึงคาสิโนขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหราอลังการ ลีโอ เดินกวาดสายตาคมกริบมองความเรียบร้อยรอบตัว ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว เมศ เดินตามเข้ามาติดๆ พร้อมกับรายงานเรื่องที่ค้างคาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

"นายครับ เมื่อคืนคุณจอยเธอมาขอพบนายครับ เธอบอกว่าติดต่อนายไม่ได้เลย ดูเหมือนเธอจะกระวนกระวายมาก"

ลีโอนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยอ่อนโยนลงตอนอยู่กับน้ำหวานเมื่อเช้า กลับกลายเป็นความเย็นชาไร้ความรู้สึกตามเดิม "ต่อสายให้ฉัน"

เมศจัดการต่อสายถึง จอย ผู้หญิงที่ลีโอเคยเลี้ยงดูไว้ตามความเหมาะสมเพียงไม่กี่นาที เสียงปลายสายก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"พี่ลีโอ...ทำไมพี่ทำแบบนี้กับจอยคะ เมื่อคืนจอยไปหาที่บ้าน ยามหน้าบ้านก็ไม่ยอมให้เข้า"

"จอย ฟังให้ดีนะ" ลีโอเอ่ยเสียงเรียบ "ตั้งแต่วินาทีนี้ไป เธอกับฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก ฉันจะให้เมศโอนเงินก้อนหนึ่งให้เธอไปตั้งตัวถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่ผ่านมา"

"พี่ลีโอ! จอยรักพี่แล้วนะคะ แล้วทำแบบนี้ได้ยังไง จอยก็เป็นเมียพี่คนหนึ่งเหมือนกันนะ!" จอยกรีดร้องผ่านโทรศัพท์อย่างไม่ยอมรับความจริง

"เมียเหรอ?" ลีโอแค่นยิ้มเย็นสวนกลับทันควัน "ฉันไม่เคยมีเมีย มีแต่ผู้หญิงที่ฉันเลี้ยงไว้ แค่นั้น! เธออย่าลืมสิว่าตอนแรกเราตกลงกันไว้ว่ายังไง หรือว่าเธอจะเลือกไม่เอาเงินก้อนนี้ แล้วไปตัวเปล่า?"

จอยเงียบไปอึดใจก่อนจะเถียงต่อ "เงิน...จอยก็ต้องเอาอยู่แล้ว! แต่ทำไมพี่ถึงไม่ให้เวลาจอยทำใจบ้าง ทำไมพี่ทิ้งจอยแบบไม่ใยดีแบบนี้ พี่มีคนอื่นแล้วใช่ไหมคะ? นังนั่นเป็นใคร!"

"จะมีหรือไม่มี เธอก็ไม่มีสิทธิ์ถาม" ลีโอตัดบทอย่างไม่ใยดี "แค่นี้นะ ฉันจะทำงาน หวังว่าเธอจะเข้าใจและอย่ามาก้าวก่ายชีวิตฉันอีก"

ลีโอกดวางสายทันทีโดยไม่รอฟังคำตัดพ้อต่อว่า เขาโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงานอย่างไม่ยี่หระ แววตาที่ดุดันจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นอาณาจักรคาสิโนของเขา ในหัวแวบหนึ่งกลับมีใบหน้าของ ใยไหม และเสียงเรียก "ลุงลิงโอ" ของเด็กน้อยลอยเข้ามาสลับกับภาพความเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวที่ยอมแลกชีวิตเพื่อหลาน

"เมศแกจัดการเรื่องเงินให้เรียบร้อย แล้วอย่าให้ผู้หญิงคนนี้ไปวุ่นวายที่บ้านเด็ดขาด"

"ครับนาย" เมศรับคำก่อนจะถอยออกไปทำงานตามสั่ง

ภายในคอนโดหรูของ จอย บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเสียงด่าทออย่างเผ็ดร้อน ผู้หญิงอีก 3-4 คนที่ ลีโอ เคยชุบเลี้ยงไว้ในฐานะ "เด็กในสังกัด" ต่างมารวมตัวกันตามคำนัดหมายของจอย ทุกคนต่างอยู่ในสภาพที่ยอมรับไม่ได้กับการถูกตัดความสัมพันธ์อย่างกะทันหัน

"พวกมึงคิดดูสิ พี่ลีโอทิ้งกูแบบไม่ไว้หน้าเลยนะ! เขาบอกจะให้เงินก้อนเดียวแล้วจบ" จอยกวาดสายตามองเพื่อนร่วมชะตากรรมที่นั่งหน้าเครียดอยู่ในห้อง

"ฉันก็เหมือนกันพี่จอย พี่ลีโอเพิ่งส่งคนมาบอกเลิกเมื่อเช้าเอง" หญิงสาวอีกคนเสริมขึ้นด้วยความแค้น "เราต้องไปดูให้รู้ว่านังนั่นมันเป็นใคร ทำไมพี่ลีโอถึงทิ้งพวกเราไวขนาดนี้!"

"ใช่! ปกติพี่ลีโอไม่เคยเป็นแบบนี้ แสดงว่านังคนใหม่นี่มันต้องไม่ธรรมดา เราต้องบุกไปให้เห็นกับตา!" จอยสรุปเสียงเข้ม พร้อมกับหยิบกระเป๋าแบรนด์เนมขึ้นมาคล้องแขน "ไป บุกไปที่บ้านพี่ลีโอตอนนี้เลย!"

ณ คฤหาสน์อัครเดชโภคิน

บ่ายวันเดียวกัน รถของจอยและกลุ่มเพื่อนบุกมาจอดพรวดอยู่ที่หน้าประตูรั้วบ้านของลีโออย่างไม่เกรงใจใคร พวกเธอลงจากรถด้วยท่าทางเอาเรื่อง บุกฝ่าแม่บ้านที่พยายามจะห้ามปรามเข้าไปจนถึงโถงกลางบ้าน

"นังนั่นมันอยู่ที่ไหน! ออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงของจอยแผดลั่นไปทั่วคฤหาสน์

ใยไหม ที่กำลังนั่งเล่นอยู่กับ น้ำหวาน ในห้องนั่งเล่นชั้นล่าง ถึงกับสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงโวยวายดังมาจากข้างนอก เธอรีบโอบกอดหลานสาวไว้แน่นด้วยความตกใจ ส่วนน้ำหวานก็ตาโตด้วยความหวาดกลัวพลางซุกหน้าลงกับตักของน้าสาว

"น้าไหมจ๋า ใครเสียงดัง" เด็กน้อยถามเสียงสั่น

ใยไหมยังไม่ทันได้ตอบ ประตูห้องนั่งเล่นก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของกลุ่มผู้หญิงที่แต่งตัวจัดจ้านบุกเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเธอ สายตาทุกคู่จ้องมองมาที่ใยไหมอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ โดยเฉพาะจอยที่จ้องเขม็งไปที่ใบหน้าหวานใสของใยไหมที่ดูเด็กกว่าพวกเธออย่างเห็นได้ชัด

"อ๋อ ที่แท้ก็หน้าตาซื่อๆ แบบนี้นี่เอง ที่อ่อยพี่ลีโอจนเขาทิ้งพวกกู!" จอยแหวขึ้นพลางก้าวเข้าไปหาใยไหมอย่างคุกคาม