เข้าสู่ระบบ“กูจะไม่เอาเรื่องถ้ามึงยอมหยุดทุกอย่างแล้วกลับไปอยู่ในที่ของตัวเอง ทำเหมือนเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่ถ้ายังดื้อด้านจะเอาชนะให้ได้ จุดจบของมึงเป็นยังไงก็น่าจะรู้นะ!”“กูไม่สน!” เธอตวาดลั่น ขวดใบเล็กถูกเปิดออกพร้อมกันนั้นพวกลูกน้องเขาไม่มีใครเกรงกลัวของในมือมะปรางเลยทั้งที่มันคือน้ำกรด ต่างเข้าไปยื้อแย่งจนในที่สุดของเหลวในขวดก็พลาดตกแตก“กรี๊ดดดด! เจ็บ…อึก แสบ!” บอดี้การ์ดคนอื่นๆ หลบได้ทัน ถึงจะโดนน้ำกรดกระเด็นใส่บ้างแต่เพราะสวมชุดที่ปกปิดแน่นหนาตั้งแต่หัวยันเท้า มันเลยไม่มากเท่ากับมะปรางโดนน้ำกรดหกราดขาเป็นทางยาว ภาพที่เห็นทำฉันกลัวจนซุกหน้ากับแผ่นหลังของคุณพายัพนี่แหละหนา…ให้ทุกข์แก่ทานทุกข์นั้นถึงตัว“กูเตือนมึงแล้ว มึงไม่ฟังเอง” น้ำเสียงเขาราบเรียบเต็มไปด้วยความเย็นชาก่อนจะมีคำสั่งจากปากคนตัวสูงให้นำร่างมะปรางขึ้นรถเพื่อพากลับไปยังคฤหาสน์อัครเตโชภิวัฒน์มะปรางถูกพาตัวเข้าห้องสำเร็จโทษที่ใครต่อใครต่างก็ไม่อยากเฉียดกรายเข้าใกล้ ห้องสี่เหลี่ยมสีขาวที่ครั้งหนึ่งฉันเกือบไม่มีชีวิตรอดออกไปเธอถูกนำขังในกรงเหล็กขนาดใหญ่ ซึ่งลอยเหนือผิวน้ำแค่เพียงไม่กี่เซ็นติเมตรเท่านั้น ด้านล่างกรงในสระ
ต้นหยง | Partตั้งแต่วันที่คุณพายัพลงโทษฉันจนเกือบลากสังขารลุกไปเรียนไม่รอด เขาก็หายหน้าหายตาไปเลย จะมีก็แต่พี่ตะวันคนเดิมคอยอยู่ดูแลความปลอดภัยและอำนวยความสะดวกให้ฉันทุกอย่างไม่ใช่ไม่รู้หรอกนะว่าเขาไปไหนหรือทำอะไรบ้าง ในเมื่อผู้หญิงของเขายังคงสมัครแอคเคาน์ใหม่เพื่อส่งรูปและคลิปต่างๆ ที่มีอะไรด้วยกันอย่างเร่าร้อน ส่งมาเยาะเย้ยฉันเกือบทุกวัน ถ้าคิดว่าเขาโหมงานหนักก็คงเป็นงานบนเตียงมากกว่าผู้หญิงคนที่ส่งคลิปอะไรแบบนี้มาให้ฉันแน่นอนว่าไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นผู้จัดการสาวที่ชอบมีอะไรกับคุณพายัพบนห้องทำงานชั้นบนสุดของคลับยังไงล่ะติ๊ง!เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นทำให้นิ้วเรียวจิ้มเข้าไปดู เป็นแอคเคาน์เดิมกับของเมื่อวานที่ฉันยังไม่ได้บล็อก คราวนี้ส่งมาเป็นคลิปเสียงไม่ถึงยี่สิบวินาที ก็แบบเดิมๆ เสียงครางและเสียงร่วมรักกันอย่างเผ็ดร้อนถึงพริกถึงขิงมันเป็นไปได้ไหมที่เขาหายไปจากฉันหลายวันเพราะเราสองคนยังตึงๆ ใส่กันอยู่ อีกอย่างคนไม่มีลีลาประสบการณ์บนเตียงมากพอจะสู้คนที่ช่ำชองหัวไวอย่างคุณจุ๊บแจงได้ยังไง เขาก็ต้องเลือกคนที่เก่งกว่าและมอบความสุขให้เขาได้มากกว่าอยู่แล้ว ไม่ใช่เอาแต่ร้องไห้แล้วทำอะไร
“นั่งลง!” ร่างสูงอุ้มตัวเธอลงจากเคาน์เตอร์หินอ่อนสีขาวละเอียด พร้อมกันนั้นก็กดบ่าเล็กให้ยอมนั่งคุกเข่า ท่อนเอ็นที่แข็งผงาดอีกครั้งเด่นชัดอยู่ตรงหน้า“อมเข้าไป ถ้าฉันไม่แตกห้ามหยุด!” เรียวคิ้วสวยขมวดมุ่น ใบหน้าหวานระเรื่อยุ่งเหยิงในทันที ทุกๆ ครั้งที่ใช้ปากกับส่วนนั้นของพายัพ แทบทำให้เธอขาดอากาศสำลักตายอยู่ร่ำไป ซึ่งกว่าเขาจะเสร็จปากเธอได้ฉีกกันพอดีเมื่อยังเห็นเด็กสาวเอาแต่มองหน้าเขาด้วยแววตาโกรธเคือง พายัพก็เริ่มหัวร้อนอีกครั้งที่ต้นหยงช่างกำราบยากและดื้อด้าน ทำให้เขาหงุดหงิดอยู่เรื่อยพรึ่บ!“อ๊อย! อ๊ะ! เจ็บ”“อ้าปากกว้างๆ” ออกคำสั่งพร้อมกับบีบปากสวยจนยู่ก่อนจะยัดเอ็นอุ่นเข้าไปด้านในได้สำเร็จ โพรงปากนิ่มๆ ที่เขาชอบ ใบหน้าสวยหวานที่คลอหยาดน้ำตาเวลาวิงวอนให้เขารีบปลดปล่อยพายัพสุขสมได้ไม่นานก็ต้องร้องคำรามเสียงดังด้วยความเจ็บปวด!กึด!“โอ้ย! เธอบ้าไปแล้วเหรอต้นหยง กัดทำไมวะ” เขาดันหัวคนตัวเล็กออกก่อนจะสะบัดตัวจนหลุด ไม่อย่างนั้นน้องชายดุ้นโตต้องโดนเธอกัดจนหลุดติดคาปากแน่ๆรอบลำแกร่งเห็นรอยฟันคมลึกชัดเจน มันเจ็บจนชายหนุ่มหน้าดำหน้าเขียว“สมน้ำหน้า!” ร่างเล็กปั้นหน้าบึ้งตึงและแลบลิ้นใส่
พายัพกระชากลากถูร่างบางมาจนถึงหน้าห้องได้สำเร็จ เจ้าพวกบอดี้การ์ดหน้าโง่สองคนหันมองตากันอย่างเลิ่กลั่กเมื่อเห็นเจ้านายกลับมาที่นี่พร้อมเด็กสาวที่เป็นเพื่อนคุณต้นหยง“พวกมึงเฝ้าเธอยังไงถึงปล่อยออกไปได้!” เสียงเหี้ยมเกรียมทำทั้งสองคนใจสั่นระรัว แต่เพราะยังอยู่ในหน้าที่จึงต้องรักษาภาพลักษณ์ให้ดูเข้มแข็งเอาไว้“คุณหนูบอกพวกผมว่าเธอเป็นเพื่อนคุณต้นหยงครับ”“ไอ้โง่! ถูกเด็กหลอกแล้วยังไม่รู้ตัวอีก ก็เธอนี่แหละต้นหยง!” พาตวาดเสียงห้าว พร้อมกันสายตาดุดันบีบให้สองบอดี้การ์ดตัวหดเหลือเท่าหัวแม่โป้งพายัพคิดว่าค่อยมาจัดการกับลูกน้องไม่ได้เรื่องทีหลัง ส่วนตอนนี้เขาจะต้องปราบเด็กพยศเสียก่อนตุ้บ!“อื้อ! เจ็บนะไอ้คนบ้า” ปากเล็กๆ ถือดีด่าคนตัวสูงเมื่อเธอถูกเขาเหวี่ยงจนล้มนอนไปกับโซฟา“หึ! ทำเป็นปากเก่งเข้าไปเถอะ อยากจะรู้จริงๆ ว่าอีกเดี๋ยวยังจะกล้าพูดอยู่อีกรึเปล่า” คนตัวสูงกระชากเน็กไทออกจากตัว พลางไล่แกะกระดุมเสื้ออย่างรวดเร็วจนเห็นกล้ามเนื้อซิกแพ็ควับๆ แวมๆจากนั้นเขาเอาเน็กไทมามัดมือเด็กสาวที่เอาแต่ดิ้นไม่หยุด ใบหน้าแดงก่ำของเธอเต็มไปด้วยความอวดดีดื้อรั้น สายตาคู่สวยสบมองเขาอย่างไม่มีความหวาดเกรง
สมาร์ตโฟนถูกหยิบออกมาส่งข้อความผ่านแชตกลุ่มที่พึ่งสร้างเมื่อกลางวันไปหยกๆ หยง_หยง : ใครว่างบ้าง Star : ทักมาแบบนี้จะชวนไปไหนป่าว หยง_หยง : ไปคลับกัน ใครจะไปบ้าง คุณหนูเห็ด : ไปๆ เพื่อนไปไหนเห็ดไปด้วย หยง_หยง : จริงใจล่ะ ไปด้วยกันไหม จริงใจ : จริงใจดื่มเหล้าไม่เป็นนะ แต่ไปนั่งเป็นเพื่อนได้ คำตอบเป็นมติเอกฉันท์ เราจะไปผับด้วยกัน เจอกันที่หอของจริงใจ ฉันมีแผนพร้อม ทำยังไงจะออกไปที่นี่ได้ แต่ก่อนอื่นก็ต้องเปลี่ยนชุดและแต่งหน้าให้พร้อมเข้าไว้ แต่งๆ ไปก่อนแม้จะแต่งไม่ค่อยเป็นก็ตามเถอะ “คุณหนูจะไปไหนครับ” “ใครคะ? หมายถึงฉันเหรอ” เมื่อเปิดประตูออกไปก็เจอกับพี่ๆ บอดี้การ์ดทั้งสองคนที่ฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน “เอ่อ…คุณไม่ใช่คุณหนูต้นหยงเหรอครับ” และคิดว่าพวกพี่ๆ ก็ไม่เคยเห็นหน้าฉันมาก่อนเหมือนกัน “ไม่ใช่ค่ะ หนูเป็นเพื่อนต้นหยงกำลังจะกลับแล้ว ส่วนต้นหยงอยู่ด้านในค่ะ” “อ่ออย่างนั้นเองเหรอครับ” “ค่ะ งั้นหนูกลับก่อนนะคะ” ฉันยกมือไหว้พี่บอดี้การ์ดทั้งสองก่อนเดินออกมาด้วยสีหน้ายิ้มกริ่มที่สามารถตบตาได้อย่างแนบเนียน เราสามคนรวมตัวกันที่หอของจริงใจ หลังสำรวจความเรียบร้อยเสื้อผ้าหน้าผม ก็พ
“เฮ้ย! เอาพวกมันขึ้นรถ!” คนที่เป็นหัวหน้าเอ่ยสั่งพวกลูกน้องให้กระชากลากถูร่างของเราทั้งสี่คนที่โดนมันจับเข้าในรถเพราะกลัวคนอื่นผ่านมาเห็น แต่ก่อนมันจะได้ทำอย่างนั้น ฉันพบว่าในกลุ่มเรามีคนเป็นมวย นั่นก็คือสตาร์! เธอใช้ฟันกัดแขนของไอ้คนที่มันล็อคคอเธออยู่ จากนั้นก็หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับมันพร้อมประเคนหมัดหนักหน่วงจนมันเซถอยออกไปหลายก้าว “อ้าวเหี้ยเอ้ย! ผู้หญิงตัวนิดเดียวมึงก็สู้มันดิวะ” ไอ้คนเป็นหัวหน้าตะโกนสั่ง พอมันตั้งสติได้และจะเดินเข้ามาจับตัวสตาร์อีกครั้งก็ถูกเธอเล่นงานด้วยการกระโดดขาคู่ใส่ในทันที กระทั่งมันล้มลงนอนตัวยาวหน้าราบไปกับพื้นถนน นั่นล่ะจุดที่ทำให้ทุกคนตกใจปนทึ่งในพละกำลังสุดแกร่งของสตาร์ “กรี๊ด! สตาร์เท่มากๆ เลยอะ บู้เก่งสุดยอดไปเลย” เห็ดร้องเชียร์โดยลืมไปว่าเหตุการณ์มันไม่น่าเป็นใจเลย “ไอ้โง่เอ้ย! ไม่ได้เรื่อง มึงไปจัดการมันดิ” ไอ้หัวหน้าสะบัดศรีษะอย่างใส่อารมณ์ก่อนจะชี้นิ้วสั่งให้คนที่จับตัวจริงใจไปจัดการกับสตาร์ และเป็นเช่นเดิม เธอทำให้มันล้มไปนอนเหมือนเพื่อนมันก่อนหน้านี้ กระทั่งเหลือไอ้หัวหน้ากับพวกฉันสี่คน มันกลืนน้ำลายดังเอื้อกก่อนหยิบปืนออกมาขู่ “ทำตา







