หนี้ลวงทวงคืนรัก ตอนที่3

หลายวันผ่านไป

K I N G PUB

‘ขอโทษทำไม...อย่าลืมสิว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน’

คำพูดนี้ของมิพร้อมสายตาที่เย็นชาที่มองผมเมื่อหลายวันก่อนมันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวผมตั้งแต่วันนั้นที่เจอกันที่งานแต่งไอ้กันต์กับนาราผมก็ไม่ได้เจอมิอีกเลย

ความจริงผมจะไปหามิที่บ้านก็ได้นะครับเพราะเมื่อก่อนตอนที่มิยังไม่กลับมาผมก็ไปหาแม่มิบ่อยๆ แต่ผมไม่ไปก็เพราะรู้ว่ายังไงมิคงไม่ยอมคุยอะไรกับผมเหมือนเคยความหวังที่จะขอคืนดีกับมิของผมมันโคตรริบหรี่เลยครับตอนนี้

คืนนี้ผมก็ได้แต่นั่งเซ็งๆ ดื่มเหล้าคนเดียวมองผู้คนที่เดินเข้าเดินออกผับผมเหมือนเช่นทุกวันก็ตั้งแต่ไอ้พวกเพื่อนเวรสามตัวมันมีเมียเป็นตัวเป็นตนผมก็ถูกเทแบบนี้แหละครับ

“ให้ผมเรียกสาวๆมานั่งด้วยไหมเฮีย”

“กูบอกมึงตอนไหนว่ากูอยากมีคนมานั่งด้วย”

ผมตอบไอ้ไนท์ออกไปไอ้ไนท์มันเป็นผู้จัดการผับครับเป็นผู้ช่วยเป็นมือขวาของผมเลยก็ว่าได้ส่วนชีวิตมันก็ไนท์สมชื่อครับงานอะไรที่ทำตอนกลางคืนมันเหมาดูให้ผมหมดทั้งผับนี้ สนามแข่งรถที่ผมหุ้นกับเพื่อนอีกคนไอ้ไนท์มันก็คอยดูอยู่

ส่วนผมก็นั่งดูมันทำงานไปถ้างานไหนที่มันเหลือบ่ากว่าแรงของไอ้ไนท์ผมก็จะลงมาจัดการเองชีวิตผมมันเทากว่าพวกไอ้กัส ไอ้กันต์ ไอ้โซนเยอะครับผมถนัดทำธุรกิจสายนี้

“ก็เห็นเฮียนั่งเซ็งแบบนี้มาหลายวันแล้วสาวๆ เข้าหน้าไม่ติดเลยป่านนี้งอนเฮียไปถึงไหนต่อไหน”

“แล้วไง!! กูควรสนใจความรู้สึกงี่เง่าของผู้หญิงพวกนั้นด้วยเหรอวะ”

มันไม่ใช่เรื่องที่ผมจะต้องสนใจไหมวะผู้หญิงที่ไอ้ไนท์พูดก็เด็กๆในร้านที่ผมจะเอาคนไหนเมื่อไหร่ก็ได้เวลาที่ผมต้องการพวกนั้นมีหน้าที่แค่ให้ผมปลดปล่อยก็เท่านั้นผมต้องสนใจอะไรมากมายวะอยากงอนก็งอนไปดิครับไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผม

“เฮียแม่งเย็นชาไร้หัวใจจริงๆว่ะผมละอยากรู้จังว่าโลกใบนี้จะมีผู้หญิงคนไหนที่กุมหัวใจเฮียได้ไหม”

“หัวใจกูมันไม่ได้อยู่ที่กูตั้งนานแล้วไอ้ไนท์”

ผมพูดกับไอ้ไนท์ออกไปพร้อมกับที่ตอนนี้หน้าของผู้หญิงที่เอาหัวใจผมไปลอยขึ้นมาผมไม่รู้ว่าเธอจะให้อภัยผมไหมแต่ผมก็อยากได้โอกาสจากมิริน

“เชดด!เแล้วอยู่ไหนวะเฮียใส่หีบฝังดินไว้เหรอ”

“ฝังมึงก่อนดีไหมลามปามใหญ่แล้วนะมึง”

“ขำๆน่าเฮียผมก็อยากให้เฮียผ่อนคลายแล้วเฮียจะเข้าไปสนามวันไหนเฮียฟาร์แม่งถามหาเฮียทุกวัน”

เฮียฟาร์ที่ไอ้ไนท์มันพูดถึงคือไอ้ฟาโรห์ครับเพื่อนผมเองเพื่อนที่ทำธุรกิจด้วยกันแต่ไอ้ฟาร์แม่งเทากว่าผมเยอะติดไปทางดำมืดเลยก็ว่าได้

“พรุ่งนี้กูจะเข้าไปเดี๋ยวกูโทรบอกมันเองมึงมีอะไรก็ไปทำเถอะกูอยากนั่งคิดอะไรคนเดียวหน่อย”

“คราบบบเจ้านาย”

พูดจบไอ้ไนท์มันก็เดินออกไปครับตอนนี้ก็เหลือแต่ผมที่นั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวแล้วเรื่องที่ผมคิดก็คงไม่พ้นเรื่องมิริน

จุ๊บ!!

“เป็นอะไรคะหน้าตาดูไม่ดีเลยให้มะนาวช่วยผ่อนคลายไหม”

“ลงไปนั่งดีๆ อย่าทำแบบนี้อีกฉันไม่ชอบ”

มะนาวครับพีอาร์ตัวทอปของผับผมแล้วก็เป็นหนึ่งในผู้หญิงที่ผมลากขึ้นเตียงบ่อยๆ แต่ตอนนี้มะนาวกำลังทำให้ผมหงุดหงิดครับเพราะอยู่ๆ ก็เดินมานั่งตักแล้วจูบแก้มผม

“ทุกทีมะนาวก็นั่งตักพี่คิงได้นี่คะ”

“ทุกทีฉันเป็นคนเรียกเธอมานั่งวันนี้ฉันเรียกเธอรึยัง..ลง!!”

“ก็ได้ค่ะ”

น่ารำคาญผมโคตรรำคาญสายตากับท่าทางแบบนี้ของผู้หญิงเลยครับชักสีหน้าตัดพ้อน้อยใจน่ารำคาญฉิบหาย

“จะไปไหนก็ไปฉันอยากอยู่คนเดียว”

“แต่มะนาว”

“อยากจะไปจากตรงนี้หรืออยากออกจากร้านนี้ไปเลยเลือกเอา”

ผมพูดพร้อมกับมองหน้ามะนาวด้วยสายตาที่ไม่ต้องบอกก็รู้ครับว่ามันฉายความไม่พอใจและรำคาญออกมาจากสายตาผมมากแค่ไหน

“มะนาวไปก็ได้ค่ะพี่คิงใจร้าย”

“ฉันไม่เคยใจดีกับใครเธอก็น่าจะรู้ดี”

ผมพูดแค่นี้ก็ทำเป็นน้ำตาคลอแล้วเดินออกไปมะนาวแม่งมันลืมตัวรึเปล่าครับว่ามันเป็นแค่คู่นอนไม่ได้เป็นเมียที่จะมาทำท่าทางแบบนี้ใส่ผมได้คนที่อยากให้มาเป็นเมียแม่งก็ง้อโคตรยากคิดแล้วแม่งหงุดหงิดครับ

“เฮีย!!”

ใครอีกวะ...หลังจากที่ผมไล่มะนาวไปแล้วนั่งดื่มคนเดียวสักพักก็มีเสียงใครคนหนึ่งเรียกผมดังขึ้นมาแต่นี่มันชั้นผู้บริหารชั้นส่วนตัวที่จะมีแค่ผมเพื่อนผมแล้วก็คนสนิทเท่านั้นที่จะขึ้นมาได้เพราะมุมที่ผมนั่งอยู่มันเป็นห้องกระจกครับที่ผมสามารถมองเห็นทั่วทั้งร้านได้เพราะฉะนั้นไอ้คนที่มันขึ้นมาเรียกผมตอนนี้มันคงสนิทกับผมพอตัว

“ไอ้มิกค์!!”

“ใช่แล้ว....มิกค์เอง”