12

“คุณยอดชีวา”

​“คะ?”

เสียงเรียกทำให้เธอขานรับ แล้วต้องชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนเรียกเธอ น้องชายของทีปต์นั่นเอง และดูเหมือนเขาจะไม่ใคร่ชอบเธอสักเท่าไหร่ จากสายตาของเขายามจ้องมองเธอนั่นเอง

​ยอดชีวากำลังเดินเล่นอยู่ในสวนกุหลาบ เธอนึกฉงนที่มันมีกุหลาบหลายพันธุ์ หลากกลิ่นเหลือเกินที่นี่ แต่ละพันธุ์กลิ่นก็ไม่เหมือนกัน เธอกำลังคิดจะเริ่มงานของเธอที่จะทำน้ำหอมให้กับมารดาของทีปต์ ไม่อยากให้เวลาผ่านไปโดยเสียประโยชน์ เพราะไม่อยากจะคิดมากว่าตนอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร มีงานทำไปเพลินๆ เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

​“คุณคงจะรู้เรื่องเกี่ยวกับพี่ชายของผมดีแล้วล่ะสินะ ถึงได้ยอมทำงานนี้”

แก้มสาวร้อนผ่าว เธอก้มหน้าหลบสายตาคมกริบเหมือนใบมีดโกนที่จ้องมองมา ดูเขาไม่ค่อยจะเป็นมิตรกับเธออย่างออกนอกหน้าแล้วหนนี้ มือเธอบีบเข้าหากัน เพียงแค่พยักหน้าและรับคำสั้นๆ ตอบเขา

​“ค่ะ”

​“กล้ามากเลย หน้าด้านจริงๆ พ่อของคุณทำกับพี่ชายผมขนาดนี้แล้วคุณยังจะกล้าเสนอหน้ามารับงานนี้อีก”

คำประนามนั้นทำให้ยอดชีวาถึงกับเงยมองหน้าเขา ตาเบิกกว้าง ใบหน้าซีดอย่างตกใจกับคำพูดรุนแรงนั้น หิรัญมองกวาดเธอแบบหัวจรดเท้า สีหน้าของเขาหมิ่นแคลนเธอ

​“เอ่อ...อะไรนะคะ คุณหมายความว่ายังไง?”

​“พ่อของเธอทำให้ชีวิตพี่ชายของฉันพังยังไงละ เธอไม่น่ามารับงานนี้เลยนะยอดชีวา ดีไม่ดีพี่ทีปต์อาจจะฆ่าเธอแหลกตายคามือก็เป็นได้ เขาแค้นเธอมาก ไม่ต้องทำหน้าไม่รู้เรื่องแบบนั้นหรอกนะ ไอ้แก่นั่น มันโกงพี่ทีปต์จนเขาประสบอุบัติเหตุ ความระยำของพ่อเธอมันเกือบฆ่าพี่ชายของฉัน และทำลายธุรกิจของเรา ดีนะที่พี่ทีปต์กลับมาประคองทุกอย่างไว้ได้ แต่ก็ต้องหลบหน้าหลบตาสังคม นั่นก็เพราะความเลวของพ่อเธอคนเดียว”

​“...”

​ยอดชีวามองหน้าคนพูดตาแทบจะไม่กะพริบ หิรัญยักไหล่ แล้วเอามือล้วงกระเป๋า สายตาของเขายังคงมองเหยียด ประโยคต่อไปทำเอาหญิงสาวถึงกับหนาวเยือก

​“ระวังไว้เถอะ ฉันสมเพชหรอกนะถึงได้มาเตือน มาบอก เผื่อเธอจะไม่รู้เรื่อง จะได้รู้ไว้ แล้วจะได้ไหวตัวทัน และออกไปจากที่นี่เสีย”

​เขาพูดจบ ก็หันหลังเดินจากเธอไป ทิ้งยอดชีวาไว้ที่นั่น หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ ตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ทราบ บิดาไม่เคยบอกกล่าวเธอว่าท่านทำสิ่งใด ถึงได้เป็นหนี้มหาศาลขนาดนั้น และตอนนี้เธอก็รู้แล้ว ว่าทำไมทีปต์ ถึงได้แค้นเคืองบิดานัก

​โอ...แล้วเธอจะทำอย่างไรดีหนอ หรือถ้านี่เป็นแผนของการแก้แค้นของทีปต์ เธอควรจะถอนตัวดีไหม? หรือจะถลำลึกต่อไป มันเหมือนกับร่วงหล่นลงเหว ที่ไม่รู้ว่าข้างล่างนั้นมีอะไรที่รอเธออยู่

​จิตใจของเขา รอยแผลเป็นนั้น มันมาจากต้นเหตุคือบิดาของเธอสินะ...

​

​หลังจากมื้ออาหารค่ำ รัตนฤทธิ์ที่ตอนแรกจะโอ้เอ้อยู่ต่อ เกิดเปลี่ยนใจกะทันหัน เพราะมีเหตุต้องไปร่วมงานกับเพื่อนสนิทที่มาขอความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน เขามองหน้าหิรัญ แล้วแสร้งกระแอมก่อนจะพูดขึ้นมาลอยๆ

​“เอ่อ...เหมือนฉันจะเห็นริน่าที่สนามบินเลยว่ะ วันนี้”

หิรัญสะดุ้ง ส่วนทีปต์หรี่ตา แล้วมองหน้าเพื่อนสนิท ฝ่ายนั้นทำทีเป็นก้มหน้าก้มตาเก็บข้าวของ ก่อนจะรีบร้อนลุกบอกลา ไม่รอฟังว่าเจ้านายจะพูดอะไรต่อ ทีปต์สบถตามหลังเพื่อนรัก

​“บอกแล้วว่าไม่ให้พูดถึง ยังจะพล่าม”

​“เอ...หรือริน่าบินกลับมาเมืองไทยครับ พี่ทีปต์”

หิรัญมองปฏิกิริยาของพี่ชาย สีหน้าของทีปต์ดูเคร่งขรึมไปเลยทันที เขาเปิดแล็ปทอป แล้วเอ่ยชวนน้องชายคุยเรื่องงาน

​“นายว่ามีที่ไหนน่าลองไปลงทุนเพิ่มบ้าง พี่อยากจะขยายฐานการตลาด”

​“เห็นว่าริน่าถอนหมั้น...”

​“พี่ไม่อยากฟังเรื่องของริน่า”

​“แน่ใจหรือครับพี่ทีปต์ พี่ลืมริน่าได้จริงๆ น่ะหรือครับ พี่เคยรักเธอออกจะขนาดนั้น”

หิรัญแสร้งทำเป็นไม่สนใจสีหน้าและแววตาของพี่ชาย เขาอยากจะล้วงใจของทีปต์ดูว่า ผู้เป็นพี่ชายยังมีเยื่อใยกับคนรักเก่าอยู่บ้างไหม

​“ยามที่พี่สบาย พี่จะมองไม่เห็นหรอกว่า ใครเป็นอย่างไร แต่ยามที่พี่เฉียดตาย นั่นแหละที่ทำให้พี่รู้สันดานคน”

​“แล้วพี่คิดยังไงล่ะครับ ถึงได้เอาลูกของคนที่ทำลายชีวิตพี่ มาเป็นแม่ของลูก?” คำถามนี้จากน้องชาย ทำให้ทีปต์ยิ้มน้อยๆ แต่นัยน์ตานั้นไม่ยิ้มด้วยเลยสักนิด

​“ยอดชีวาคือเครื่องผลิตลูกต่างหาก พอพี่ได้ทายาทจากหล่อนแล้ว พี่ก็จะไล่หล่อนไปเสีย คิดดูสิว่า เห็นลูกสาวกลับไปสภาพนั้น ไอ้แก่นั่นจะรู้สึกแบบไหน”

​“แล้วพี่ไม่กลัวว่าตัวเอง จะเผลอใจไปรักชอบ แม่เด็กนั่นหรือครับ”

หิรัญแย้ง ทีปต์หัวเราะเบาๆ เขายิ้มเหมือนจะหยันตนเอง น้ำเสียงนั้นเย็นชานัก

​“ไม่...พี่ทิ้งหัวใจไปหมดแล้ว มันคงจะไม่มีไว้รักใครอีก”

​“แล้ว...”

​“พี่ไม่อยากได้ยินเรื่องของริน่า ยอดชีวา หรือผู้หญิงคนไหนอีก เราจะคุยกันเรื่องงาน ถ้าไม่ พี่ก็จะไปนอน”

​“โอเคครับ”

หิรัญไม่เซ้าซี้ต่อ แต่ลอบมองใบหน้าขรึมเฉยของพี่ชายเป็นระยะ เขากำลังเริ่มคิดวางแผนการบางอย่างไว้ในใจ

​เขาไม่เชื่อหรอก ว่าทีปต์จะลืมและเกลียดผู้หญิงที่เคยรักที่สุดในชีวิตอย่างปริณาห์ได้จริงๆ เยื่อใยต้องมีกันบ้าง เขาอยากพิสูจน์ดูว่า ทีปต์นั้นไร้หัวใจรักไปแล้วจริงๆ หรือเปล่า...

​ถ้าไม่...

​ยิ้มร้ายกาจผุดวาบขึ้นมาอย่างลืมตัว ซึ่งทีปต์ก็เห็นรอยยิ้มนั่นเข้าพอดี เขาถึงกับขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยถามทันควันอย่างสงสัย

​“ยิ้มอะไร นายนิกซ์”

​“คิดถึงอดีตของพวกเราน่ะครับ”

หิรัญหัวเราะแผ่วๆ เขายกน้ำเย็นขึ้นจิบ ก่อนจะนั่งเอนตามสบายกับโซฟา นัยน์ตาคมจัดมองพี่ชาย ที่ตอนนี้นั่งตัวตรง เบนหน้ามามองเขา มันเป็นซีกหน้าด้านดีไม่ใช่ด้านที่มีรอยแผลเป็นอัปลักษณ์ มองดูแบบนี้ ทีปต์เองก็ยังมีเค้าความคมสันและหล่อเหลา แปลกนักที่เงินทองมากมายกลับไม่สามารถเสกหน้าตาคืนมาให้กับพี่ชายเขาได้

​“วันแรกที่ผมเข้ามาอยู่ในบ้านทีฆทัศน์ วันที่มาเป็นน้องชายคนใหม่ของพี่ทีปต์”

​“หึๆ พี่ร้ายกาจกับนายมาก”

ทีปต์ปิดแล็ปท็อป ความหลังเรืองรองผุดขึ้นมาในห้วงความทรงจำ หิรัญส่ายหน้าน้อยๆ มือเขาเอื้อมตบบ่าหนาของทีปต์เบาๆ

​“สิ่งที่พี่ทำ มันทำให้ผมแข็งแกร่ง”

​“หืม? อย่างนั้นเลยหรือ นายน่าจะโกรธเกลียดพี่มากกว่านะ เกี่ยวกับเรื่องในอดีต บางเรื่องพี่ก็เล่นสนุกกับนายเกินเลย”

น้ำเสียงนั่นฟังดูเศร้าสร้อยนัก หิรัญหัวเราะเบาๆ ทีปต์ไม่ได้เห็นสีหน้าและแววตาของน้องชายยามนี้ ถ้าเขาเห็นเข้า...คงจะรู้สึกอะไรบางอย่าง เพราะนัยน์ตานั่น ช่างมีประกายวาวโรจน์นัก

​“ไม่หรอกครับ มันเป็นบททดสอบต่างหากละครับพี่ทีปต์ พี่เคยได้ยินที่ว่าสิงโตจะผลักลูกของตนเองลงเหว เพื่อให้มันตะเกียกตะกายขึ้นมาเองหรือเปล่าครับ? นั่นแหละ คือสิ่งที่พี่ทำกับผมไว้ คนเราต้องแข็งแกร่ง จึงจะอยู่รอด”

​“พี่อยากจะบอกว่า พี่เสียใจนะนิกซ์”

ทีปต์เอนหลังมาพิงโซฟาบ้าง แล้วมองหน้าคมสันของน้องชาย ฝ่ายนั้นยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน

​“ผมรู้ว่าพี่เสียใจ พี่ทีปต์ ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกนะครับ กับเหตุการณ์พวกนั้น ผมยังไม่ตายสักหน่อย ทุกวันนี้ยังมีชีวิต และใช้สมองและสองมือของผม ตอบแทนบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนของทีฆทัศน์”

​“นายเป็นกำลังหลักของเรา สมองและสองมือของนาย มันยอดเยี่ยมมากนิกซ์ พี่รู้สึกดีใจจริงๆ ที่คุณแม่เลือกนายมาเป็นสมาชิกของครอบครัวเรา”

​“ถึงผมจะไม่ได้ใช้นามสกุลเดียวกับพี่ทีปต์และคุณแม่ แต่ผมก็ภูมิใจกับนามสกุลที่คุณแม่ตั้งให้มาก ทีปต์การุณ มันเพราะมาก”

หิรัญเอ่ยยิ้มๆ ทีปต์หัวเราะเบาๆ นามสกุลของหิรัญนั้น มารดาเป็นคนตั้งให้ เพราะเกรงจะมีปัญหาถ้าเกิดให้หิรัญที่เป็นลูกบุญธรรม มาร่วมนามสกุลเดียวกับพวกเขา

​“พี่รู้สึกแปลกๆ กับนามสกุลที่คุณแม่ตั้งให้นาย มันคล้ายกับว่านายเป็นหนี้ชีวิตพี่ ทั้งที่จริงๆ มันไม่ใช่เลย นายจะเปลี่ยนก็ได้นะ”

​“ไม่หรอกครับ ผมเอาไว้ย้ำเตือนใจ”

คำตอบนั้นทำให้คนฟังรู้สึกแปร่งๆ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรนัก เขาชวนหิรัญเอ่ยคุยถึงเรื่องที่สงสัย

​“ว่าแต่นายจะเล่าได้หรือยัง ว่าทะเลาะอะไรกับคุณแม่ ถึงได้ระเห็จมาอยู่กับพี่”

​“ก็เรื่องมาจากพี่ทีปต์นั่นแหละครับ” คำกล่าวโทษของน้องชาย ทำให้ทีปต์หัวเราะ

​“หืม? เกี่ยวอะไรกับพี่”

​“เรื่องที่พี่ทีปต์ไปรับเจ้าสาว...เด็กนั่น...คุณแม่ไม่ชอบอย่างมาก โวยวายจนมาถึงผม พานใส่ว่าผมเองก็ยังไม่มีใครเป็นตัวเป็นตนสักที ท่านพลอยจะหาเจ้าสาวให้ผมไปด้วยน่ะสิครับ เลยต้องหนีมาตั้งหลัก”

​“พี่ทำไปแล้ว” เสียงทุ้มนั้นเอ่ยอย่างอารมณ์เย็น “คุณแม่อยากได้หลาน พี่ก็จะมีหลานให้”

​“สายเลือดของไอ้ขี้โกงนั่น พี่ทีปต์คิดดีแล้วหรือ?”

ทีปต์สะอึกไปเล็กน้อย หิรัญถือโอกาสนี้ เห็นพี่ชายชะงัก พูดต่อเสียงจริงจัง

​“ผมเองก็ไม่เห็นด้วยสักนิด เราไม่ควรจะข้องเกี่ยวอะไรกับมันอีกนะครับ มันชดใช้หนี้ให้เราอยู่ทุกเดือน พี่ทีปต์ไม่ควรที่จะทำแบบนี้เลย เอานังเด็กนั่นมาเกี่ยวพันกับพวกเรา ผมกลัวว่ามันจะกลายเป็นถลำลึก”

​“นายกลัวว่าพี่จะถลำเรื่องอะไร”

​“ผมกลัวใจของพี่” ทีปต์ยิ้มหยัน เขาหลับตาลง พลางเอ่ยเสียงทุ้ม

​“หัวใจของพี่มันไม่มีอีกแล้ว นายนิกซ์ ไม่มีทางที่พี่จะรักใครอีกแล้ว ยอดชีวาเป็นแค่เครื่องมือแก้แค้น ความเจ็บที่พี่จะมอบให้ไอ้ยอดชาย ค่าของมันคือความสะใจ”

​“ผมหวังว่าพี่จะทำได้อย่างนั้นและไม่ใจอ่อนนะครับ แต่ถ้าเป็นไปได้ ผมไม่อยากให้พี่มีลูกกับลูกสาวของไอ้ยอดชายเลยจริงๆ”

​“เอาน่า...” ทีปต์ยักไหล่

​“นายไม่ต้องห่วงไปหรอก นิกซ์ ฉันจะไม่ใจอ่อน ไปรักนังเด็กนั่นแน่นอน”

​ผมภาวนาขอให้เป็นอย่างนั้น แล้วถ้าจะให้ดี พี่ก็ไม่ควรมีทายาทกับมัน...

​หิรัญตอบประโยคนี้ในใจ สองหนุ่มสนทนากันอีกหลายประโยค ก่อนที่หิรัญจะชวนพี่ชายดูฟุตบอลต่างประเทศแมตซ์ดึก กว่าสองหนุ่มจะนอนก็เกือบสว่าง พากันนอนในห้องนั่งเล่นนั่นเสียด้วย ราวกับจะระลึกความหลังในวัยรุ่นที่พวกเขามาขลุกทำกิจกรรมกันตามประสาพี่น้องด้วยกันอยู่บ่อยๆ

​คืนนั้นทีปต์ไม่ได้กลับไปหาเจ้าสาวของเขา

​คืนนั้นกุหลาบช่อโตที่เขาตั้งใจตัดมาให้เธอ เบ่งบานอยู่ในห้องน้ำ ห้องส่วนตัวของเขานั่นเอง...