6

ยอดชีวาวางไอแพดในมือลง พร้อมกับถอนหายใจเล็กน้อย เธออ่านอะไร ดูอะไรไม่รู้เรื่องเลย ทั้งที่พยายามจะทำให้สมองไม่ว่าง เที่ยวนั่งหาภาพยนตร์บ้าง ซีรีส์ และอีบุ๊คมาอ่าน ข่าวสารต่างๆ หรือแม้กระทั่งการแชตคุยกับเพื่อน เหมือนกับว่าทุกสิ่งไม่ได้เข้าไปในสมองเลยแม้แต่น้อย

​ใจมันจดจ่อ รอคอยแต่ว่าเมื่อไหร่ เมื่อใดที่เจ้าของคฤหาสน์นี้จะกลับมา เมื่อไหร่ที่เขาจะเรียก...ใช้หล่อน

​แก้มสาวค่อยๆ แดงขึ้นเรื่อยๆ หัวใจเองก็เต้นกระหน่ำถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนต้องปรามตัวเอง ว่าห้ามคิดเตลิดฟุ้งซ่าน เขาจะทำอย่างไรกับเธอกับคืนแรกนี้กันนะ ในเมื่อเขาลั่นวาจาบอกว่าเธอคือเครื่องผลิตลูก ก็คงจะ...

​เสียงเคาะประตูทำให้ยอดชีวาสะดุ้งขึ้นสุดตัว สาวใช้เอ่ยขออนุญาต ร่างบางตะโกนตอบก่อนจะลุกขึ้นจากท่านอนที่เก้าอี้หวายตรงริมระเบียงที่เธอมานั่งพักผ่อน หญิงสาวถือสิทธิ์แล้วว่านี่คืออาณาจักรของเธอกลายๆ จึงไม่ยอมออกจากห้องเลย เพราะไม่รู้จะไปทางไหน ที่นี่กว้าง ใหญ่โต จนเกินไปสำหรับเธอ

​“คุณท่านให้มาเรียกค่ะ”

​“ขอบคุณนะคะ”

แก้มสาวแดงซ่าน เมื่อได้ยินดังนั้น สาวใช้เห็นอาการหน้าแดงของยอดชีวาแล้ว ก็แอบเบ้ปากแบบไม่ให้เธอเห็น ด้วยเพราะนึกคิดเป็นอย่างอื่น แม้ว่าเจ้าของที่นี่จะหน้าตาอัปลักษณ์ แต่ก็ร่ำรวยมหาศาล ไม่แปลกหรอกถ้าหญิงสาวสักคนจะเลือกมีผัวหน้าผีเพราะเงินทอง

​ยอดชีวาเหลือบมองตนเองในกระจกเพียงแวบ แล้วเดินตามสาวใช้ที่เดินนำลงมายังชั้นล่าง เธอพาเข้ามาในห้องรับประทานอาหารแบบเป็นทางการ คนรับใช้ยืนรอให้บริการอยู่ด้วยความเป็นระเบียบ เจ้าของคฤหาสน์นั่งเป็นประธานอยู่ที่หัวโต๊ะ ยอดชีวาไม่ได้มองหน้าเขาเพียงนิด เธอได้แต่ลังเลว่าจะไปนั่งตรงไหนดี โต๊ะขนาดยาวมีเก้าอี้เกือบสิบตัวเรียงราย

​หมดโอกาสเลือกเพราะคนรับใช้เลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่งทางขวามือของทีปต์ ยอดชีวายังคงก้มหน้าก้มตาตามเคย เปิดโอกาสให้เจ้าของคฤหาสน์ได้แอบพินิจมองเธออย่างเต็มที่

​เสี้ยวหน้าหวานงดงาม จมูกโด่งกำลังดี เครื่องหน้ากระจุ๋มกระจิ๋ม เรียงร้อยกันประดับใบรูปหน้ารูปไข่ น่ารักจับตานัก ผิวพรรณขาวผุดผาด กลิ่นตัวของเธอหอมอ่อนๆ แม้เมื่อมาอยู่ใกล้กันแบบนี้ จมูกของเขาได้กลิ่นหอมหวานเหมือนวานิลาผสมกับดอกกุหลาบ กลิ่นที่น่ากินและน่าสูดดมไปพร้อมๆ กัน

​ร่างกายของเขาพลันแข็งขึง จนต้องสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อข่มกลั้นอารมณ์ประหลาดร้อนที่แล่บวาบขึ้นมากะทันหัน เพียงแค่เสพหญิงสาวทางสายตา มันก็ร้อนแรงจนน่าประหลาดใจ นี่มันบ้าอะไรกันนะ เขาห่างเหินผู้หญิงมานานเกินไปใช่ไหม ถึงได้มารู้สึกวูบวาบได้ง่ายดายแบบนี้

​“เสิร์ฟอาหารได้เลย พ่อบ้าน”

เขาเอ่ยเสียงเย็น ไม่ทักทาย ‘เจ้าสาว’ เลยสักคำ ทางนั้นเองก็ไม่เปิดปากเอ่ยทักเขาเช่นกัน ได้แต่ก้มหน้าก้มตา ทำราวเขาไม่มีตัวตน

​อาหารเย็นน่าอร่อยนัก เป็นอาหารไทยๆ บางอย่างดูเป็นอาหารไทยโบราณประดิษฐ์ประดอยมาอย่างสวยงาม ถ้าเป็นเวลาปรกติแล้ว ยอดชีวาคงจะตื่นตา ตื่นเต้น กับสิ่งที่เห็นตรงหน้า แต่นี่เธอมีสิ่งที่ตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าอาหารหน้าตาสวยน่ารับประทาน นั่นก็คือการผ่านค่ำคืนนี้ไปกับเจ้าบ่าวอสูรของตนเอง

​ยอดชีวาฝืนกินไปได้สักสามสี่คำ ก็รวบช้อน ทีปต์เลิกคิ้วนิดหนึ่งที่เห็นเธอทำแบบนั้น ก่อนจะเอ่ยลอยๆ

​“กับข้าวที่นี่ไม่อร่อยหรือ? หรือเธอชอบอาหารฝรั่ง เห็นว่าไปร่ำไปเรียนทางนั้นมานานพอสมควร”

คำพูดที่บอกให้รู้ว่าเขารับทราบประวัติของเธอมาดี ทำเอายอดชีวาถึงกับสะดุ้ง เธอมองเขาอย่างขลาดๆ แต่ก็ไม่กล้ามองหน้าของทีปต์อยู่ดี นัยน์ตากลมโตงดงามนั่น ลดลงมองแค่มือของเขาที่กำลังจับช้อนและส้อมอยู่

​“อร่อยค่ะ”

​“แต่ดูว่าจะกินไม่ค่อยลงสินะ” เขาเอ่ยต่อ แล้วตักอาหารส่งให้กับเธอในจาน เสียงเย็นๆ นั่นสั่งห้วนๆ

​“กินให้หมดจาน”

​“เอ่อ...”

​“มาอยู่ที่นี่ มาเป็นเมียฉัน ต้องทำตามคำสั่ง อย่าเรื่องมาก”

​นี่ถ้าสั่งให้ไปตาย ต้องไปด้วยหรือเปล่านะคะ คุณทีปต์!

​“ค่ะ”

​หญิงสาวเม้มปาก แล้วก็ฝืนใจตักอาหารรับประทานอย่างรวดเร็ว แทบไม่ตักกับข้าวเพิ่มเติม แล้วก็ดื่มน้ำตบท้าย ทีปต์มองการประชดประชันนั้นด้วยสีหน้านิ่งตามแบบของตน เขายังละเลียดกินอาหารตรงหน้าช้าๆ ขอของหวานมาเพิ่ม และก็ให้เสิร์ฟให้หล่อนด้วย

​เช่นเคยว่ายอดชีวาต้องฝืนกินแบบไม่รู้รส

​ใจที่เต้นตอนแรกด้วยความตื่นเต้น ตอนนี้กลายเป็นเต้นด้วยความโมโหขุ่นเคือง ทีปต์มองแก้มสาวที่แดงขึ้นเรื่อยๆ แล้วต้องกลั้นรอยยิ้มไว้ เขามองเธอด้วยนัยน์ตาแพรวพราวไปด้วยความหมายที่รู้เพียงคนเดียว ก่อนจะซ่อนมันไว้ เขาเรียกให้คนรับใช้เก็บโต๊ะ ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วเอ่ยสั่งเจ้าสาวของตนเสียงขรึม

​“ตามฉันมา”

​“ปะ...ไปไหนคะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นถามเสียงสั่น

​“ไปทำหน้าที่เมีย”

​ คำพูดนั้นไม่ได้เบาเลยสักนิด คนรับใช้ต่างพากันทำทีเป็นไม่ได้ยิน ก้มหน้าก้มตาเริ่มหยิบจับทำงานตามหน้าที่ของตน ยอดชีวาหน้าแดงก่ำ แล้วรีบลุกขึ้นยืน พลางเดินตามเขาไปเร็วๆ หูเธออื้อเพราะความอับอาย มือกำเข้าหากันแน่น มองตามหลังของทีปต์ไปด้วยสายตาวาวโรจน์

​“พี่ว่าคืนนี้ คุณคนสวยนั่น จะได้ขึ้นสวรรค์ชั้นไหนกันนะ”

​“อย่ายุ่งเรื่องเจ้านาย”

​ ประภาเอ็ดสาวใช้หน้าทะเล้น ที่เอ่ยซุบซิบถึงเจ้านายอย่างคะนองปาก พร้อมกับทำสายตาดุๆ จ้องมอง ฝ่ายนั้นเลยยิ้มแหย ก่อนจะทำงานของตนต่อไป พวกเธอกำลังทำงานกันในครัว หลังจากเก็บโต๊ะของเจ้านายเรียบร้อย และรับประทานอาหารเย็นร่วมกัน คนรับใช้ที่นี่มีจำนวนนับสิบคน พวกคนทำงานในคฤหาสน์จะรับประทานอาหารกันในครัว ส่วนคนทำงานด้านนอกก็จะรับประทานต่างหากที่เรือนคนใช้

​“คุณทีปต์นึกยังไงกันนะ ถึงได้รับ เอ่อ...คุณเค้ามาเป็นเมีย ทั้งที่อยู่ครองตัวเป็นโสดมาหลายปี แถมยังดูเป็นคนลึกลับ แบบนี้จะอยู่กันรอดถึงกี่วันกี่เดือนกันนะ เธอดูน่ากลัว น่าเกรงขาม แถมยัง...”

คนพูดกลืนน้ำลาย ประภาหันมามองหน้าของพ่อบ้าน ที่มีศักดิ์เป็นลุงของเธอ สีหน้าไม่พอใจอย่างแจ่มชัดกับคำพูดของประจักษ์ เธอไปคดข้าวแล้วมานั่งข้างๆ เขา ก่อนจะจีบปากจีบคอว่า

​“คุณท่านก็คงจะนึกเหงา เลยซื้อมาเป็นของเล่นนั่นแหละลุง คงจะไม่จริงจังอะไรหรอก นังนั่นก็เปรียบเสมือนโสเภณีของคุณท่านดีๆ นี่เองนั่นละ”

​“นังภา ดูพูดจาเข้า ไม่ดีเลยพูดจาดูถูกคนอื่นแบบนี้” ชายวัยกลางคนเอ็ดเอา หลานสาวทำปากเบ้อย่างไม่พอใจ ก่อนจะเถียงฉอด

​“ลุงเองก็ยังนินทาเจ้านายเลย ไม่มีสิทธิ์จะมาด่าภานะ”

​“พอกันนั่นแหละ เรื่องของเจ้านายยุ่งไปไม่ดี” คนขัดคอเป็นป้าเพ็ญ แม่ครัวฝีมือเอก นางส่ายหน้าน้อยๆ

​“คุณทีปต์คิดจะทำอะไรก็เรื่องของเค้า เราอย่าไปยุ่งเลย”

​“ภาว่ามันเห็นแก่เงินล่ะสิ ถึงได้ยอมเป็นเมียคุณทีปต์” ประภายังคงจีบปากว่า

“เชอะ! ใครจะกล้ายอมมาเป็นเมียคนหน้าผี ถ้าไม่หวังเงิน”

​“เหมือนเอ็งหรือเปล่า? นังภา”

ป้าเพ็ญแกล้งว่า เล่นเอาประภาหน้าแดงเถือก แล้วค้อนนางขวับ พลางเอ่ยแก้ตัวเสียงแหว

​“บ้าน่าป้า ฉันไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นสักหน่อย ไม่กงไม่กินมันละข้าว อารมณ์เสีย!”

เจ้าหล่อนกระแทกช้อนลงกับจานดังเคล้ง แล้วลุกพรวดพราดขึ้น เดินกระแทกเท้าออกไปจากห้องครัว

​“รู้ทันมันน่ะสิ”

ป้าเพ็ญว่า ประจักษ์กระแอม นางจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ หันไปเบี่ยนเบนความสนใจของทุกคนในโต๊ะอาหารไปเรื่องของการเก็งเลขเด็ดแทน

​ประจักษ์ลอบถอนหายใจ แล้วเหลือบมองไปยังทิศทางที่หลานสาวคนเดียวเดินหายไป เขาเองก็คิดเหมือนกันกับเพ็ญ บางครั้งบางหน พฤติกรรมของประภาเองก็น่าสงสัยเกี่ยวกับเรื่องของเธอและนายจ้าง

​คางคกริอาจจะอยากจะขึ้นวอ หากแต่วอทองนั้นไม่ยอมโน้มตัวลงมาสักหน ตอนนี้มีคนอยู่บนวอนั้นแทนตน แม่คางคกจะทนได้หรือเปล่านะ?

​เสียงประตูห้องเปิด ทำให้คนที่เดินตามเขามาห่างๆ อดสะดุ้งไม่ได้ ทีปต์เดินนำเธอเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวของเขา แล้วเอ่ยสั่งเสียงเรียบ เมื่อแน่ใจว่าตอนนี้ยอดชีวาตามเขาเข้ามาแล้วเรียบร้อย

​“ปิดประตูด้วย”

​เสียงประตูปิดลง เขาไม่ได้หันมอง แต่ก็แน่ใจว่าร่างบางเล็กคงจะยืนแข็งขึงอยู่ที่นั่นเป็นแน่ ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ อย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเริ่มทำเหมือนตนอยู่เพียงลำพังในห้องส่วนตัวและในเวลาแบบนี้ นั่นก็คือ

​ถอดเสื้อผ้า!

​ยอดชีวาถึงกับเบิกตาโพลง เมื่อเห็นว่าเสื้อเชิ้ตสีดำ กำลังหลุดร่วงจากร่างกายกำยำของคนตรงหน้า รอยแผลเป็นด้านหลังเขาเป็นรอยยาวเห็นได้ชัดเจน พาดผ่านผิวเนื้อสีแทนสวย กล้ามเนื้อเพรียวได้รูป หญิงสาวหน้าแดงก่ำ แล้วหันหลังให้เขาทันที หลับตาปี๋ ใจคิดก่นด่าว่าเขาช่างหน้าไม่อายเสียจริง

​ทีปต์ถอดกางเกงเรียบร้อยแล้ว จึงหันมามองดูว่า ‘เจ้าสาว’ ของตนกำลังทำอะไร จึงเห็นว่าเธอยืนหันหลังให้เขา ชายหนุ่มกระแอม ยิ่งเธอทำแบบนี้ เขาก็ยิ่งอยากจะแกล้งนัก

​“มาเอาเสื้อผ้าฉันไปเก็บใส่ตะกร้าด้วย”

​“อะ...เอ่อ...” เสียงหวานสั่น เธอยังคงยืนนิ่ง จนเขาต้องเอ่ยอีกรอบเสียงห้วน

​“เร็วสิ ฉันจะรีบไปอาบน้ำ”

​“คะ...ค่ะ”

​ร่างบางรีบลนลานหลับหูหลับตามารับเสื้อผ้าจากมือเขา ไม่มองเขาเลยแม้แต่น้อย แต่ก็ยังเห็นแวบๆ จากหางตาว่าเขาไม่ได้สวมอะไรนอกจากกางเกงในตัวเดียว

​คุณพระคุณเจ้าช่วย!

​ทีปต์ผิวปากเป็นเพลงอย่างรื่นรมย์ แล้วก้าวยาวๆ เดินเข้าห้องน้ำ ทิ้งให้ยอดชีวายืนอยู่ตรงนั้น อารมณ์เขาดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ที่ได้แกล้งเจ้าสาวคนสวย นานเท่าไหร่แล้วนะที่เขาไม่ได้อารมณ์ดีจนร้องเพลงได้แบบนี้ เขาเกือบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำ ว่าการยิ้มกว้าง หัวเราะเสียงดังจนสุดเสียง หรือว่าร้องเพลงเพราะอารมณ์รื่นเริงนั้นเป็นอย่างไร

​ชายหนุ่มส่องกระจกขณะล้างหน้า แล้วหรี่ตา เขาเสยผมที่ลงมาปรกหน้าให้ขึ้นไปพ้นจากใบหน้าเรียว ก่อนจะมัดมันไว้เป็นจุก เปิดเผยใบหน้าของเขาเต็มที่ ทุกส่วน

​เครื่องหน้าคมสันชวนมอง ที่เคยกระตุกหัวใจของใครต่อใคร ตอนนี้กลับดูน่าเกลียดน่ากลัวด้วยริ้วแผลเป็นปื้นใหญ่ นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นเปล่งประกายวาววามอย่างสมใจกับภาพลักษณ์ของตนที่ปรากฏตรงหน้า แผลเป็นกินลึกเกือบครึ่งหน้าด้านซ้ายของเขา ทีปต์ใช้มือปิดมันไว้ แล้วมองเงาสะท้อนกลับมา เขาเห็นชายหนุ่มรูปงามคนเดิมในเสี้ยวหน้าส่วนที่ไม่มีแผลเป็น

​ถูกว่าการศัลยกรรมจะช่วยเขาให้หล่อเหลาแบบเดิม แต่ทีปต์ตอนนี้กลายเป็นคนขวางโลกไปเสียแล้ว ตั้งแต่ที่ชีวิตพังเพราะอุบัติเหตุที่ทำให้เขาเสียโฉมและเสียหัวใจไปในคราวเดียว ทีปต์ผู้หยันโลกต้องการจะอยู่ในมุมมืด และไม่ปรารถนาจะมีความรัก

​แน่นอนว่าการเลือกยอดชีวามาเป็นเจ้าสาว เพียงเพราะต้องการจะกลั่นแกล้งบิดาของเธอ ด้วยการทรมานบุตรีของอีกฝ่าย รวมถึงแก้ลำมารดา ข้อที่ท่านอยากมีหลานนักจนมาวุ่นวายปั่นป่วนกับชีวิตเขา เขาก็จะจัดให้ตามความต้องการ ท่านจะได้ไม่มาโอดครวญ กลัวตระกูลไร้ทายาทสืบทอดอีก

​มันดูเหมือนจะเป็นการซื้อความสะใจ ที่มีมูลค่าแพงน่าดู แต่ทีปต์ก็ยอมจ่าย เขายิ้มแสยะให้กับเงาสะท้อนของตนเอง คืนนี้ลูกสาวของยอดชาย จะได้เป็นเมียของชายหน้าผี คงจะมีความสุขพิลึก เขาจะกลั่นแกล้ง ทรมานเธอให้หนำใจเลยทีเดียว แก้แค้นกับลูกก็เหมือนย่ำยีดวงใจของพ่อ ยอดชายจะต้องเจ็บปวดกว่าหลายเท่านัก

​ทีปต์ก้าวเข้าใต้ฝักบัว เปิดให้มันรินหยาดน้ำลงมารดชะล้าง ชำระร่างกาย คืนนี้เขาคงจะมีอะไรต้องทำอีกมาก ก็มันคืนส่งตัวของเขากับแม่สาวหน้าหวานนั่น แน่นอนเขาจะต้องไม่พลาดในการใช้สิทธิ์นี้

​ยอดชีวายังคงยืนหันรีหันขวางอยู่ตรงกลางห้องของทีปต์อย่างไม่รู้จะทำอะไรดี ใจเธอเต้นแรงจนหูอื้อ ไม่มีอารมณ์จะมองสำรวจห้องสีขรึมโทนน้ำเงินของผู้เป็นว่าที่สามีเลยสักเพียงนิด ห้องนี้ใหญ่กว่าห้องเธอเกือบครึ่งกระมัง มันถึงทำให้เธอรู้สึกกว้างจนเคว้งคว้างอย่างไรพิกล

​ว่าที่สามี...

​โอย...เธอจะทำอย่างไรดีนะ ยังไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจเลยสักนิด คนบ้านั่นก็กระไร เธอเคยเห็นเขาแค่สองหน สองหนเท่านั้น แล้วยอดชีวาจะทำใจได้หรือ ที่จะต้องนอนร่วมเตียง แล้วก็มีอะไรๆ กับเขา

​เสียงบานเลื่อนห้องน้ำเปิดออก ทำเอาเธอตกใจจนเธอเป็นลม ทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนหัวโด่อยู่อย่างนั้น ทีปต์แอบยิ้ม เขาเคลื่อนกายเข้าใกล้เธอ กลิ่นสบู่ปนกับกลิ่นกายชายหอมเย็น อวลเข้าจมูกของยอดชีวา หญิงสาวแยกแยะกลิ่นโดยอัตโนมัติว่ามีกลิ่นอะไรบ้าง กลิ่นของเขาเหมือนกับกลิ่นยางไม้สน กุหลาบ และมิ้นปนกัน มันหอมชวนติดใจอย่างประหลาด

​“อาบน้ำหรือยัง?”

​“ยังค่ะ”

เธอรีบสั่นหน้า หวังใจว่าเขาจะอนุญาตให้เธอกลับห้องเพื่อไปอาบน้ำ แน่นอนว่า ยอดชีวาจะถือโอกาส ไปแล้วไปลับ เรื่องอะไรจะกลับมาเข้ากรงเสือ

​“ฉันไม่ถือ”

​“...”

​ยอดชีวาเงยหน้ามองคนพูดเลยทันที แล้วต้องร้องกรี๊ดอย่างตกใจ เมื่อเขาช้อนอุ้มเธอขึ้นมาแนบร่างกายแกร่งที่ยังคงเปียกชื้น กลิ่นกายของเขาห้อมล้อมเธอ ทีปต์ก้มลงมองหน้าเธอแล้วยิ้มเย้ย เมื่อเห็นว่าเธอกำลังมองเขาอยู่อย่างตกตะลึง กับใบหน้าของเขาที่เปิดเผยให้เธอเห็นทุกส่วนอย่างชัดเจน

​“กลัวฉันหรือเปล่า...รังเกียจ...ขยะแขยงกับใบหน้านี้ไหม”

​เขาวางเธอลงบนเตียงนุ่ม ยอดชีวายังคงเบิกตามองเขา นัยน์ตากลมสวย กวาดมองไปทั่วซีกหน้านั้น เขาคงจะต้องเจ็บมาก...แผลถึงใหญ่ และทิ้งร่องรอยไว้ได้ขนาดนี้ เธอเคยมีเพื่อนประสบอุบัติเหตุ แต่เป็นอวัยวะส่วนอื่น ทิ้งรอยไว้ไม่ใหญ่เท่านี้ ทางนั้นยังโอดว่าเจ็บปวดทรมาน แล้วเขาเล่า...จะเจ็บสักเพียงไหนหนอ

​มือเรียวลูบเลื่อนรอยแผลนั้นอย่างลืมตัว ทีปต์สะดุ้งกับสัมผัสแผ่ว ที่คล้ายกับเหล็กนาบไฟร้อนๆ มาทาบหน้า ยามเธอลูบไล้ไปมาแบบอ่อนโยน

​“คุณเจ็บไหมคะ? แผลใหญ่มาก แล้วที่หน้าด้วย คุณคงทรมานมาก”

​“เจ็บ...ปวด...ทรมานมาก”

ทีปต์เอ่ยตอบเสียงแผ่ว นัยน์ตาคู่คมมองสบตาเธอ ยอดชีวากัดริมฝีปาก นัยน์ตาของเธอกำลังบอกฟ้องว่าเธอเริ่มรู้สึกสงสารเขา และนั่น...มันทำให้ทีปต์ทนไม่ได้ เขาจับมือเธอไว้ให้ยุติการลูบสำรวจแผลเป็นนั่น เขาดึงตัวเธอให้ลุกขึ้นนั่ง แล้วก้าวลงจากเตียง หญิงสาวมองตามเขาอย่างงุนงง

​“กลับไปเสีย”

​“คะ?”

​“กลับไปที่ห้องของเธอ วันนี้ฉันง่วง ไม่อยากทำอะไรนอกจากนอน” เขาหันมา แล้วหรี่ตา

“หรือเธออยากจะนอนกับฉันที่นี่?”

​“ไม่ค่ะ”

เธอผุดลุกขึ้นมาทันที ก่อนจะลุกพรวด แล้วเดินแกมวิ่งไปยังประตูห้อง ทีปต์เห็นอาการนี้เข้าแล้ว ก็อดยิ้มไม่ได้ แม่คุณคงจะเห็นเขาเหมือนเสือเหมือนสางกระมัง ถึงได้ดูหวาดกลัวขนาดนี้

​มือเรียวจับลูกบิด เตรียมจะพุ่งออกไป แต่เหมือนจะคิดอะไรขึ้นได้ เธอหันขวับกลับมายังเจ้าของห้อง ที่ยังคงยืนจังก้าอยู่กลางห้อง ด้วยสภาพสวมกางเกงในตัวเดียว ก่อนจะเอ่ยละล่ำละลัก

​“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”

​ปัง!

​เสียงประตูปิดตามหลังดังสนั่น เจ้าของห้องยืนกอดอกแล้วนิ่งไปสักครู่ ท่าทางของหล่อนก่อนออกไป ทำให้ทีปต์ยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ และสุดท้ายก็ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

​วันแรกของการมีเมียของเขา มั