ทาสรักคุณหมอ 2

“ไม่นิดหน่อยมั้ง ร้องไห้เป็นเผาเต่าขนาดนี้”

เขาผละมือออกจากไหล่เล็กพร้อมกับยื่นมือมาเชยคางมนเล็กสวยของพยาบาลสาวให้แหงนเงยขึ้นสบตาตน

“เล่ามาสิ ปัญหาอะไรที่บ้าน หนักหนาถึงต้องนั่งฟุบหน้าร้องไห้แบบนี้ฮึ”

“คือ...ไม่มีอะไรหรอกค่ะหมอหมา ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง นิ่มขอตัวนะคะหมอ” แล้วเธอก็ปัดมือของเขาออกเบาๆ เพื่อถนอมน้ำใจที่เขาหยิบยื่นให้

“แล้วเนี่ยกลับยังไงนั่น” ทัชชกรถามพยาบาลสาว

“นิ่มขับมอเตอร์ไซค์มาค่ะ อึก!” เธอเอ่ยตอบเสียงแผ่วพร้อมชี้มือไปยังที่จอดรถมอเตอร์ไซค์

“อือ...ขับรถดีๆ ล่ะ หมอก็จะกลับเหมือนกัน มีอะไรที่หมอพอจะช่วยได้บอกได้นะ หมอกับนิ่มก็ใช่คนอื่นคนไกล เราทำงานด้วยกันมาสองปีก็เป็นเหมือนเพื่อนกันว่าไหม” นายแพทย์หนุ่มบอกพยาบาลสาว

“ขอบคุณนะคะหมอหมา นิ่มขอตัวก่อนนะคะ นิ่มไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ จัดการได้”

จริงๆ เธอมืดแปดด้าน เพราะเงินเก็บก้อนสุดท้ายเพิ่งโอนให้พ่อแม่ไป ตอนนี้มีติดตัวสองร้อยบาทและติดบัญชีแปดร้อยบาทเอง ตอนนี้ได้แต่เฝ้าหวังให้สิ้นเดือนไวๆ แต่ยังเหลืออีกตั้งสิบวันถึงจะเงินเดือนออก

ต่างคนต่างเดินแยกกันไปคนละทาง เพราะรถจอดคนละโชน นวิยาเดินมาถึงรถพอเสียบกุญแจรถ สตาร์ทรถเท่าไหร่ก็สตาร์ทไม่ติด จนต้องถอดกุญแจออกเพื่อจะไปนั่งรถเมล์ที่หน้าโรงพยาบาลกลับเหมือนทุกครั้งเวลารถมอเตอร์ไซค์เกเรกับตนเอง และก็เป็นแบบนี้ประจำ แต่ยังไม่ทันได้เดินออกพ้นชั้นใต้ดินลานจอดรถ รถยนต์คันหรูที่ขับผ่านไปก็จอดแล้วเจ้าของรถก็เปิดประตูรถลงมาจากรถ

“หมอหมา” เธอเรียกคนที่ลงจากรถเดินมาหาตัวเอง

“ทำไมยังไม่กลับอีกครับนิ่ม”

“กำลังจะกลับค่ะ พอดีรถนิ่มเสียเลยว่าจะเดินไปขึ้นรถเมล์หน้าโรงพยาบาลค่ะ”

“ขึ้นรถสิ เดี๋ยวหมอไปส่งเอง” เขาเดินมาหยุดตรงหน้าพร้อมชี้มือให้พยาบาลสาวที่สะพายกระเป๋าผ้าไปขึ้นรถตนเอง

“ไม่เป็นไรค่ะหมอหมา นิ่มกลับเองได้ นั่งรถเมล์แค่ป้ายเดียวเองค่ะ”

“พักอยู่ไหนล่ะ ถ้าทางเดียวกันก็กลับกับหมอ” เขาบอกหญิงสาว

“พักที่คอนโด...ค่ะ”

“ทางผ่านหมอกลับบ้านพอดี งั้นไปกลับด้วยกันไม่เสียเวลาหรอก อีกอย่างประหยัดค่ารถเมล์ด้วย หมอไม่คิดค่าน้ำมันหรอกน่า”

“แต่...” เธอยังพูดไม่จบ เสียงทุ้มก็ดังแทรกขึ้น

“ไปเถอะครับ เราใช่คนอื่นที่ไหน เราก็คนทำงานด้วยกันทั้งนั้น”

“ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะหมอหมา”

“ยินดีครับ ไปกันเถอะ” แล้วเขาก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงกลับไปยังรถที่จอดอยู่

นวิยาเดินตามไปเปิดประตูข้างคนขับขึ้นไปนั่งรัดเข็มขัดนิรภัย

“รบกวนหมอหมาด้วยนะคะ”

“ครับ” แล้วทัชชกรก็รัดเข็มขัดนิรภัยแล้วขับเคลื่อนรถออกไป

       บรรยากาศบนรถขณะนั่งออกมาเงียบกริบ มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอและเสียงเครื่องปรับอากาศในรถทำงาน แต่แล้วเสียงสั่นเตือนโทรศัพท์ของผู้โดยสารร่วมทางก็สั่นดังขึ้นทำให้เขาหันมามองเจ้าของเครื่องที่กำลังค้นหาโทรศัพท์ในกระเป๋าผ้าที่สั่นเตือนดังออกมารับแล้วหันไปมองถนนที่รถติดกันเป็นพรวน

       ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด!

       นวิยาเห็นว่าเบอร์ที่โชว์เป็นเบอร์ของที่บ้านก็รีบกดรับสายทันที

       “คะแม่?”

       ‘นิ่ม พวกเจ้าหนี้มันไม่ยอม มันจะยึดบ้านเราวันนี้ แม่กับพ่อถูกพวกมันโยนออกมาจากบ้านแล้วลูก’ เอื้องบอกลูกสาว

       น้ำเสียงร้อนใจของแม่ทำให้เธอน้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้งและเสียงสะอื้นไห้ดังลอดออกจากริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่ออีกครั้งจากที่หยุดมันได้แล้วก่อนหน้านี้

       “อึก! แม่เอื้องกับพ่อแดงเป็นอะไรไหมคะ พวกเขาทำร้ายพ่อกับแม่ไหมคะ” เธอส่งเสียงสั่นเครือไปในสาย

       ‘พ่อหัวแตก พวกมันเอาไม้ฟาดทุบหัวพ่อลูก ลูกพอจะหาหยิบยืมมาได้ไหมลูก มาให้พวกมันก่อนสักหมื่น’ เอื้องบอกลูกสาว

       “หนูไม่มีแล้วแม่ ตอนนี้มีติดตัวสองร้อยและในบัญชีแปดร้อย และไม่รู้จะอยู่ถึงสิ้นเดือนวันเงินเดือนออกไหมค่ะแม่ บอกเจ้าหนี้ให้รอเงินเดือนออกได้ไหมคะแม่เอื้อง”

       ‘แม่บอกพวกมันแล้วลูก พวกมันไม่ฟังแม่กับพ่อเลยลูก’

       “อึก! แล้วหนูจะทำยังไงแม่ หนูก็ไม่รู้จะไปหยิบยืมเพื่อนคนไหน เพราะหนูก็ยืมเพื่อนมาเยอะแล้ว อึก! ฮือ” เธอเอ่ยเสียงสั่นเครือ

       คนที่เงียบตั้งใจขับรถ แต่หูของเขาฟังเธอตลอดและพยายามจับใจความสำคัญ พอรู้แล้วว่าปัญหาอะไรก็เลยเอ่ยแทรกขึ้น

       “หมอช่วยนะนิ่ม เป็นหนี้เท่าไหร่เอาที่หมอไปก่อนได้”

       นวิยาหันมามองคนที่ขับรถ เขาพูดโดยไม่หันมามองเธอด้วยซ้ำ