บทที่ 3 ทฤษฎีโลกกลม (จบบท)

ตามมารยาทคือโทรศัพท์เข้าเบอร์ที่ห้องพักของแพทย์เสียก่อน แต่ถ้าหากว่าไม่รับลำดับต่อไปจึงจะตามที่เบอร์มือถือส่วนตัว นันทิชายกหูโทรศัพท์ต่อสายไปที่ห้องพักของแพทย์เวรไม่นานปลายสายตอบรับเธอมาเสียงทุ้ม

“หมอปฐวีรับสายครับ”

นันทิชาขมวดคิ้วมุ่น ทวนชื่อหมออยู่ในใจหลายรอบ แผนกเธอมีคุณหมอเฉพาะทางที่อยู่ประจำเพียงสามคน ตัดอาจารย์แพทย์ธนพัฒน์สามีของหัวหน้าเธอไปหนึ่งซึ่งไม่ได้อยู่เวรก็เหลือสอง มีหมอต้นตระการและหมอจิรายุ ไม่มีชื่อหมอปฐวีแน่นอน แต่ปลายสายคงจะเห็นเธอเงียบไปจึงได้ขยายความต่อ

“ผมเป็นหมอที่มาใหม่ วันนี้ผมมาอยู่เวรแทนหมอต้นตระการ”

เขาตอบกลับมาเสียงเข้ม ทีนี้เธอเข้าใจแล้วว่าอะไรเป็นอะไรแต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละว่ามาทำงานวันแรกก็คือมาขึ้นเวรปฏิบัติหน้าที่อยู่เวรแทนคนอื่น แต่ก็ช่างหมอเถอะ หน้าที่เธอตอนนี้คือต้องรายงานอาการคนไข้

“รับทราบค่ะ”

“ที่โอพีดี มีคนไข้เหรอครับ”

ยิ่งคุยทำไมเธอยิ่งรู้สึกว่าน้ำเสียงและท่วงทำนองการพูดในลักษณะแบบนี้เธอเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

“ใช่ค่ะ คนไข้ผู้ชายอายุ 40 ปีมาด้วยอาการปัสสาวะลำบาก ปัสสาวะไม่สุด ประวัติในอดีตคือเคยเป็นนิ่วไตข้างซ้าย รักษาโดยการสลายนิ่วด้วยคลื่นกระแทกเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ประเมินอาการคนไข้เบื้องต้นตอนนี้มีอาการกระเพาะปัสสาวะโป่งตึงด้วยค่ะ”

“อืม… คุณใส่สายสวนคาปัสสาวะให้คนไข้ก่อน เดี๋ยวไม่เกินสิบนาทีผมจะลงไปตรวจ”

“รับทราบค่ะ”

หลังจากวางสายพยาบาลเวรบ่ายในชุดกระโปรงที่ประหนึ่งว่าใส่มาเพื่อเรียกคนไข้เข้าแผนกวิ่งแจ้นไปออกคำสั่งกับน้องผู้ช่วยให้เตรียมอุปกรณ์ในทันที

แต่ทุกอย่างมันไม่ได้ราบรื่นอย่างที่เธอคาดคิดเลยสักนิด พยายามใส่สายสวนคาเบอร์ที่ไม่ใหญ่และไม่เล็กจนเกินไป จะพยายามแหย่อย่างไรก็ไม่สามารถทะลุทะลวงเข้าไปในท่อปัสสาวะของคนไข้ได้ จะใส่เบอร์เล็กก็ไม่ควรเพราะหากใส่เข้าไปแล้วเจอว่าเป็นลิ่มเลือดที่อุดตัน หากสายสวนปัสสาวะเบอร์เล็กไปก็ไม่สามารถสวนล้างสิ่งเหล่านั้นออกจากกระเพาะปัสสาวะได้สะดวก

“ส้มไปเอาสายสวนปัสสาวะแบบสามทางเบอร์ 20 อันใหม่และก็เอาเบอร์ 22 กับ 24 มาเผื่อด้วยนะ พี่จะรายงานหมอว่าใส่เข้าไปไม่ได้เดี๋ยวให้หมอมาใส่เอง”

น้องผู้ช่วยของเธอวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วเพื่อไปหยิบสายสวนปัสสาวะในห้องเก็บของสะอาดปราศจากเชื้อมาให้ใหม่ แต่ในขณะที่เธอก้าวถอยหลังเพื่อที่จะทิ้งสายอันที่เธอใส่คนไข้ไม่สำเร็จแล้วเตรียมพร้อมอันใหม่เอาไว้ให้กับแพทย์ใหม่ที่อยู่เวรวันนี้มาช่วยจัดการ ร่างเล็กของเธอกลับสะดุดกับสิ่งกีดขวางบางอย่างทางด้านหลัง

“อุ๊ย!”

หันขวับกลับไปมองอย่างรวดเร็วจึงเห็นว่าสิ่งกีดขวางที่อยู่ด้านหลังเธอนั้นคือร่างสูงที่อยู่ในชุดเสื้อกาวน์ยาวที่ยืนซ้อนหลังเธอจนสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากเรือนกายเขา ไล่สายตาขึ้นมองทีละส่วนจนกระทั่งถึงดวงหน้าสบประสานสายตาที่โผล่พ้นผ้าปิดจมูกให้เห็นก่อนดวงตาจะเบิกโพลงขึ้นด้วยความตกใจ อุทานเรียกคนตรงหน้าที่ยืนนิ่งจ้องมองมาที่เธอตาไม่กะพริบเช่นเดียวกัน

“คุณ!”