ทะลุมิติสู่โลกใบใหม่

เสียงกรีดร้องสุดท้ายของหญิงสาวผู้หนึ่ง ดังก้องในความทรงจำของลู่ชิงเหยียน ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง

เธอเคยเป็นหมอที่ไม่ใช่หมอธรรมดา แต่เป็นหมอที่ใช้มีดผ่าตัดเป็นอาวุธ หมอนักฆ่าผู้ไร้หัวใจในโลกที่มืดมิดและไร้กฎเกณฑ์

เธอเคยหลงตนว่าคนอย่างเธอไม่มีวันตายง่าย ๆ ทว่าในวินาทีที่มีดปักเข้ากลางหลังจากคนที่ไว้ใจที่สุด ทุกอย่างก็จบลงไม่ต่างจากเรื่องล้อเล่น

เมื่อลืมตาอีกครั้งกลับพบว่าตนเองอยู่ในร่างของสตรีผู้หนึ่งในโลกที่ไม่คุ้นเคย

ร่างกายอ่อนแอเสียจนลมพัดก็แทบปลิวไปกับลม นางก้มมองสารรูปตนเองแล้วถึงกับส่ายหน้าอย่างเย้ยหยัน

"ช่างน่าสมเพชเสียจริง"

ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยพลางเหลียวมองไปรอบกายที่มีแต่ต้นไม้และความเงียบ มุมปากนางกระตุกยิ้มเย็น แม้ร่างนี้จะอ่อนแรงแต่จิตใจยังเป็นนักฆ่าผู้เย็นชาเช่นเดิม หากสวรรค์จะให้นางเริ่มต้นใหม่ในร่างนี้ ก็อย่าได้หวังว่านางจะยอมให้ใครเหยียบย่ำซ้ำอีกเป็นครั้งที่สอง

"สวรรค์ มันช่างเป็นความตายที่น่าเบื่อสิ้นดี" 

นางทอดสายตามองขึ้นไปบนท้องฟ้า สดใสท่ามกลางแสงแดดเจิดจ้าเหนือศีรษะราวกับเทพสวรรค์กำลังเยาะเย้ยนาง

เมื่อครู่นางยังถือมีดอยู่ในมือ ข้างกายคือร่างไร้วิญญาณของเป้าหมาย แต่คนที่ลงมือแทงนางกลับเป็นเพื่อนร่วมงานที่ไว้ใจ คนที่นางเคยช่วยเย็บแผลให้ด้วยมือของตัวเอง

ภาพสุดท้ายที่ติดตาคือนางถูกคมมีดแทงจากข้างหลัง หึ มันช่างงดงามจนอยากปรบมือให้

พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็กลับกลายเป็นสตรีที่อ่อนแอจนแม้แต่ลมพัดก็ล้มลงง่าย ๆ สวมชุดเก่าซีดชุ่มเหงื่อไปทั้งตัว นอนอยู่บนพื้นหญ้าโล่ง ๆ ในวันที่อากาศร้อนจัด

"หึ ให้ตายเถอะ ร่างใหม่ของข้านี่มัน...น่าสมเพชเสียจริง"

 ลู่ชิงเหยียนหัวเราะเสียงแผ่วก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเหยียดเย้ยในชะตากรรมของตนเอง

"แต่ช่างเถอะ หากสวรรค์ยังใจดีให้ข้ามีชีวิต ข้าก็จะใช้มันให้คุ้มค่า"

นางยันกายลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาที่แม่น้ำไกลออกไปไม่มาก จากนั้นนางก็ถือตะกร้าสานใส่พืชผักป่าเดินไปนั่งพักใต้ต้นไม้ใหญ่

ฉับพลันความทรงจำมากมายไหลบ่าเข้ามาราวกับน้ำหลาก มันทั้งยุ่งเหยิงและตึงเครียด

"ข้าคือหลี่ซืออวี้สินะ"

นางพึมพำกับตนเองพลางหลับตาย้อนคิดถึงอดีตของเจ้าของร่างเดิม

สตรีอ่อนแอผู้นี้มีนามว่าหลี่ซืออวี้ ชีวิตของนางดั่งบทละครน้ำเน่า นางเป็นสตรีงดงามสะดุดตาคนหนึ่ง ชีวิตพลิกผันจากสามัญชนสู่พระชายาเอกขององค์รัชทายาทแห่งแคว้นต้าหลง หลงจิ่นเซวียน ผู้มีราชกิจล้นมือ มักออกไปว่าราชการต่างเมืองแทบไม่ได้หยุดพัก เขาจะอยู่ในวังหลวงเฉพาะช่วงมีพิธีการสำคัญที่ขาดไม่ได้ นอกเหนือจากนั้นก็เป็นตัวแทนไทเฮาเดินทางไปทั่วแคว้น 

บัลลังก์ก็ไม่ได้ขึ้นครองอย่างสมบูรณ์หลังฮ่องเต้สวรรคต เพราะเขายังรับผิดชอบงานรอบนอกทั่วทั้งแคว้น จึงมีไทเฮารักษาการแทน และนั่นทำให้ไทเฮามีอำนาจเหนือองค์รัชทายาท ด้วยอำนาจล้นฟ้าของไทเฮานางจะชี้เป็นชี้ตายใครก็ได้ในแคว้นนี้

หลงจิ่นเซวียนพอรู้ว่าไทเฮาไม่โปรดปรานหลี่ซืออวี้ เหตุเพราะนางเป็นเป็นหญิงสาวจากชนบทต้นตระกูลมาจากชาวบ้านในหมู่บ้านเล็ก ๆ ไร้ซึ่งอำนาจและบารมี เขาก็แยกตำหนักออกมาอยู่ห่างไกลจากเชื้อพระวงศ์คนอื่นและมีนางกำนัลพร้อมองครักษ์คอยปรนนิบัติและเป็นหูเป็นตาแทนเขายามที่เขาไม่อยู่ อย่างน้อยก็ทำให้ไทเฮาไม่ขัดหูขัดตาแล้วใช้อำนาจไม่ชอบธรรมกับนาง

เพราะภารกิจมากมายจนล้นมือทำให้หลงจิ่นเซวียนไม่เคยรู้ว่าช่วงที่เขาไม่อยู่วังหลวงเกิดเรื่องใดขึ้นกับนางบ้าง จนกระทั่งวันหนึ่งเขากลับเข้าเมืองหลวง ไทเฮาได้แจ้งว่าได้ให้โหรมาดูดวง ปรากฏว่าดวงของหลี่ซืออวี้เป็นกาลกิณีต่อราชสำนัก หากมีบุตรก็เป็นบุตรมหาโจร จะฆ่าล้างเลือดบิดาและทำให้ราชวงศ์เสื่อมถอยจนไร้อำนาจ แต่นางบอกว่ายังเมตตาให้หลี่ซืออวี้อยู่ต่อจนคลอดบุตรเพราะเห็นใจนาง ทว่านางกลับหนีตามทหารชั้นต่ำที่ลอบเป็นชู้กันและหายสาบสูญไปแล้ว

หลงจิ่นเซวียนได้ยินดังนั้นเขาก็ร้อนใจเป็นอันมาก ไม่เชื่อว่าพระชายาที่ตนรักจะหักหลังได้ลงคอ เขาเที่ยวออกตามหาพระชายาทั้งวันทั้งคืนเป็นแรมเดือนก็ไม่พบ จนเข้าใจว่านางคงเสียชีวิตแล้วพร้อมกับทหารคนที่พานางหนีไป เป็นเหตุให้เขาเสียใจจนถึงทุกวันนี้

เขาไม่รู้ว่าไทเฮาให้คนวางยาสลบนางแล้วนำไปทิ้งนอกเมืองในที่ที่ไม่มีคนรู้จักเพื่อกำจัดเสี้ยนหนามคนสำคัญ ส่วนบุตรในครรภ์นางไม่เคยยอมรับ การทำเช่นนี้จึงไม่ใช่เรื่องยาก เพราะไทเฮารู้ดีว่านางไม่มีทางบากหน้ากลับมาอีก เพราะถูกยัดคดีคบชู้ติดตัวไปแล้ว หากนางกล้าท้าทายก็มีโทษประหารชีวิตรออยู่

ยาวนานกว่าห้าปีแล้วที่หลี่ซืออวี้ถูกขับออกจากวังหลวง จากความทรงจำของร่างเดิม นางต้องดิ้นรนต่อสู้ชีวิตปากกัดตีนถีบเพื่อเลี้ยงบุตรชายตัวน้อยให้เติบโตเป็นคนดี และเสี่ยวไป๋ หรือ หลงเซียวไป๋ก็เป็นเด็กฉลาด กล้าหาญและคอยปกป้องมารดาเมื่อถูกรังแก

แต่สิ่งที่น่าขัดใจคือร่างนี้ยังอาลัยอาวรณ์พระสวามี เฝ้ารอคอยเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันมานานถึงห้าปี แต่ไม่เคยมีวี่แววของคนที่นางรักมาตามหานาง ทุก ๆ วันนางจึงอยู่อย่างคนไร้หัวใจ ยามมองหน้าบุตรชายนางมักจะร้องไห้ออกมาอยู่เสมอ

ในใจของนางมีแต่ความทุกข์ตรม ส่งผลให้ร่างกายอ่อนแอลงทุกวันจนกระทั่งครั้งสุดท้ายของชีวิต นางขึ้นเขาไปหาของป่ามาขายแลกเงินประทังชีวิต โดยฝากเสี่ยวไป๋ไว้กับเพื่อนบ้าน นางขึ้นเขาทั้งที่ไม่มีอาหารตกถึงท้องเพราะซาลาเปาก้อนสุดท้ายนางเก็บไว้ให้เสี่ยวไป๋กินประทังความหิว

เมื่อร่างกายอ่อนแอผสานกับหัวใจที่แตกสลายทำให้นางหิวโหยจนเป็นลมหัวฟาดพื้นเสียชีวิตอยู่กลางป่าในทันที

"ข้าชื่อหลี่ซืออวี้สินะ"

นางพึมพำชื่อนี้อีกครั้ง ยอมรับชื่อนี้ไปโดยปริยายพลางยกมือขึ้นจับไปที่แผลบนหน้าผาก 

"ในตะกร้ามีอะไรบ้าง"

นางถามตัวเองและเริ่มค้นตะกร้า โชคดีเจอสมุนไพรรักษาแผลสด นางเอามือขยี้และแปะหน้าผากเอาไว้ เมื่อรู้สึกดีขึ้นจึงลุกขึ้นเอาตะกร้าสะพายหลังมุ่งหน้ากลับบ้าน

หลี่ซืออวี้เดินมาถึงบ้าน นางเปิดประตูเข้าไป วางตะกร้าไว้ในห้องครัวแล้วเร่งฝีเท้าออกไปรับบุตรชายที่ฝากเอาไว้กับเพื่อนบ้าน

นางเดินมาถึงบ้านอีกฝั่งเพราะเป็นห่วงลูก ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้นางต้องขบกรามแน่น เด็กชายหญิงยืนล้อมเสี่ยวไป๋ที่ตัวเล็กกว่าเอาไว้ เด็ก ๆ ตบมือล้อเลียนเขา บางคนก็แลบลิ้น พูดจาดูถูกเหยียดหยาม ราวกับเขามิใช่คน

"ไอ้ยาจก สกปรกจะตายยังกล้ามาเล่นกับพวกเรา"

"ไอ้ลูกกำพร้า พ่อของเจ้าทิ้งเจ้ากับแม่แล้วยังมาอวดดีใส่ข้า"

อีกคนเข้ามาแย่งซาลาเปาในมือเสี่ยวไป๋แล้วทิ้งลงพื้นใช้เท้าบดขยี้จนเละเทะพร้อมกับหัวเราะเยาะ

"เก็บมากินสิ ฮ่า ฮ่า ฮ่า "

เสี่ยวไป๋ที่มีเลือดนักสู้เต็มตัวกลับไม่ยอมอ่อนข้อให้ใครสักคน

"พวกเจ้าอย่าคิดมารังแกข้า มิเช่นนั้นเจอดีแน่"

เสี่ยวไป๋ข่มขู่ ทว่าเด็กเกเรเหล่านั้นกลับหัวเราะอย่างพึงพอใจ

"จะไปฟ้องแม่เจ้าน้ำตาของเจ้าหรือไร ไปสิ ถ้านางรู้ว่าเจ้าโดนแกล้ง นางก็ต้องวิ่งหาของป่ามาให้พ่อแม่พวกข้าเป็นการอ้อนวอนให้เลิกยุ่งกับเจ้าเหมือนคราวก่อน ๆ ไปสิไป๊ ชิ้ว ๆ ไอ้ลูกไม่มีพ่อ"

"อย่ามาว่าท่านแม่ของข้านะ"

เสี่ยวไป๋โกรธจัด กำหมัดชกหน้าเด็กคนนั้นล้มหงายหลังดังโครม คนอื่นเห็นเพื่อนโดนทำร้าย พวกเขายอมไม่ได้มุ่งตรงเข้าหาเสี่ยวไป๋หมายสั่งสอนให้เข็ดหลาบ ทว่า

"เมื่อครู่พวกเจ้าว่าไงนะ"