ย้ายที่อยู่

รุ่งเช้าหลังจากรับเงินค่าจ้างมาแล้ว บ้านเก่าทรุดโทรมเงียบสงัดไร้เงาของผู้คน

หลี่ซืออวี้ออกเดินทางแล้ว

เสี่ยวไป๋อยู่ในเสื้อคลุมตัวหนา มัดไว้แน่นกับหลังของนางอย่างอบอุ่น เด็กชายยังหลับอยู่ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

เสียงเกวียนไม้เคลื่อนตัวบนเส้นทางฝุ่นดิน มุ่งหน้าออกจากเมืองชายแดนอย่างเงียบเชียบในยามที่ผู้คนยังไม่ตื่นดี

หลี่ซืออวี้นั่งนิ่งในมุมใต้ผ้าคลุมสีซีด ไม่มีใครสังเกต ไม่มีใครรู้ว่าผู้หญิงที่ฆ่าคนอย่างเงียบเชียบเมื่อไม่นานมานี้ กำลังจากไปต่อหน้าต่อตาพวกเขาแล้ว

 

สามวันถัดมาที่เมืองชายแดน

เสียงตวาดลั่นของคุณชายซุนสะเทือนไปทั้งห้อง

"หา! เจ้าว่าอย่างไรนะ นางย้ายบ้านแล้วเช่นนั้นรึ แล้วทำไมเพิ่งมาบอกข้า!"

ลูกน้องคนสนิทหน้าซีดตอบคำถามเสียงสั่นเล็กน้อย

 "ขออภัยขอรับคุณชาย พวกเราตามรอยไปที่บ้านเก่า มันรกร้าง เหลือแต่เสื่อขาด ๆ กับฝุ่นหนาเตอะ นางไม่มีแม้แต่ร่องรอยให้ตามได้"

คุณชายซุนสีหน้าเคร่งเครียด ริมฝีปากขบแน่น 

"ไม่มีคนในเมืองนี้สามารถหายตัวได้แบบนี้ นางต้องมีแผนตั้งแต่ต้น"

เขาออกคำสั่งให้ตรวจตราทุกทางเข้าออกอย่างเข้มงวด ทว่าแม้จะสืบจนถึงประตูเมือง หรือแม้แต่ตามโรงเตี๊ยม ร้านเกวียน หรือคนเดินทาง ก็ไม่มีใครเคยเห็นหญิงสาวพร้อมเด็กชายที่ตรงกับคำบรรยายเลยสักคน

นางหายไปราวกับกลืนหายเข้าไปในความมืดมิดของโลกนี้

 

บนถนนสายใหญ่สู่เมืองหลวงในอีกเจ็ดวันต่อมา

เกวียนขนาดกลางแล่นช้า ๆ ตามเส้นทางสายนอกที่ผู้คนไม่พลุกพล่าน

หลี่ซืออวี้ถอดผ้าคลุมเปื้อนฝุ่น หวีผมให้เสี่ยวไป๋ที่ตื่นขึ้นมาพอดี

"ท่านแม่ เรากำลังไปไหนหรือขอรับ"

"ไปที่แห่งใหม่"

เสียงของนางนุ่มนวลแววตาอ่อนโยนเมื่อพูดกับบุตรชาย

 "เราจะไปเมืองหลวง ที่ที่เจ้าจะได้เรียนหนังสือ มีของกินอร่อย และไม่มีคนรังแกเราได้อีก"

เสี่ยวไป๋พยักหน้าช้า ๆ ซุกหน้าเข้ากับอกมารดาอย่างอบอุ่น

หลี่ซืออวี้ก้มลงจุมพิตหน้าผากลูกเบา ๆ ดวงตาแน่วแน่ดั่งเหล็กกล้า นางจะไม่ยอมให้ลูกชายเติบโตในสิ่งแวดล้อมเช่นนั้นอีก

ที่เมืองหลวงมีโอกาสดี ๆ รออยู่

และหลี่ซืออวี้จะไม่ใช่แค่แม่ลูกอ่อนที่ไร้หนทางอีกต่อไป

ทันทีที่เกวียนล้อไม้ลั่นเข้าประตูเมืองหลวง หลี่ซืออวี้ก็สัมผัสได้ถึงอากาศที่ต่างออกไป

เมืองนี้กว้างใหญ่ ผู้คนพลุกพล่าน ร้านรวงแน่นขนัดตั้งแต่เช้ายันค่ำ ทั้งขุนนาง พ่อค้า หมอ นักเลง นักแสดง ต่างเบียดเสียดอยู่ในที่เดียวกัน แต่ละคนล้วนมีเรื่องราวและความลับมากมายซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์ที่แสดงออกมา

เสียงแตรประจำวังหลวงดังขึ้นจากหอสูง เสียงคนข้างถนนกระซิบกันว่าได้ยินว่าวันนี้พระชายาเอกขององค์ชายสามจะถูกเรียกเข้าเฝ้าเป็นพิเศษ เพราะนางตั้งครรภ์แล้ว

 ที่นี่ข่าวสารมีรอบด้าน ราษฎรสามารถรับรู้ข่าวจากวังหลวงได้ง่าย ๆ  เพราะอยู่ใกล้ชิดกัน

เสี่ยวไป๋เบิกตากว้างเมื่อเห็นนักแสดงหุ่นเชิดริมถนน หญิงสาวชนเผ่าทางเหนือขายสมุนไพรหายาก หนุ่มขายขนมปังย่างยิ้มหวานใส่แม่ของเขาจนเกือบถูกหลี่ซืออวี้เข่นฆ่าด้วยสายตา

นางเลือกบ้านเช่าหลังเล็กแถบชานเมืองใกล้โรงหมอเก่า ที่นี่มีโรงหมอมากมาย หมอยาเฒ่า หมอหลวงตกอับ นักสมุนไพรเร่ร่อน และทุกคนต่างมาหาลูกค้า

นางกลมกลืนกับที่นี่ได้ไม่ยาก นางมั่นใจว่าเริ่มต้นใหม่ได้ โชคดีที่นางไม่ได้ออกนอกวังหลวงมาก่อนจึงไม่มีคนรู้จักหน้าตาและชื่อของนาง

ไม่ไกลจากโรงหมอ มีเรือนขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านบนเนินเขา มีธงประจำตระกูลของขุนนางชั้นสูงปลิวไสว คนผู้นี้เป็นคนที่ชาวเมืองต่างหวาดหวั่น เพราะเขาเพิ่งกลับจากสนามรบพร้อมความลับจากชายแดน

บางคนว่าท่านอ๋องกำลังคัดเลือกมือสังหารคนใหม่ บางคนลือว่าเขาป่วยหนักต้องการหมอเก่งมารักษา และบางคนกระซิบว่าเขาเพิ่งสูญเสียคนรัก และกำลังตามหาสตรีที่หน้าตาเหมือนกับนาง

ทั้งหมดนี้เป็นข่าวทั่วไปที่นางได้ยินผ่านหู หลี่ซืออวี้เพียงก้าวเข้ามาเมืองนี้ไม่กี่วัน แต่เส้นด้ายแห่งโชคชะตากลับเริ่มขึงตึงบางเส้นพาไปสู่โอกาส บางเส้นพาไปสู่ภัยอันตราย

ทว่านางยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น

"ไม่ว่าเส้นทางไหน ข้าจะเลือกมันด้วยตัวเอง"

ถนนเล็ก ๆ หลังตลาดยาเก่ามีกระท่อมไม้เก่าคร่ำคร่าหลังหนึ่ง ผนังปูนปะด้วยแผ่นไม้ หลังคามุงกระเบื้องที่ล่อนหลุดเป็นบางจุด

นั่นคือที่พักใหม่ของหลี่ซืออวี้กับเสี่ยวไป๋ บ้านหลังเล็กเรียบง่ายแต่เงียบสงบ และไม่สะดุดตาผู้คนคือสถานที่ที่นางต้องการ อีกเหตุผลหนึ่งมันไม่มากเกินกำลังที่นางจ่ายไหว เพราะนางยังต้องประหยัดเพื่อลูก

"อยู่แบบคนธรรมดา มันก็มีข้อดีของมัน"

นางเอ่ยขณะจุดตะเกียงน้ำมันกลางห้อง เสี่ยวไป๋นั่งแกว่งขาอยู่บนฟูกเก่า

เสื้อผ้าของนางเปลี่ยนไป กลายเป็นผ้าฝ้ายสีซีด ผ้าคลุมเก่า ผมรวบเรียบง่าย 

นางเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยอาชีพถนัด นั่นคือเป็นหมอยาเร่ร่อน นามว่าหมอหญิงซู รักษาคนเดินผ่านไปมา วันแรกที่ไปนั่งที่แผงหน้าตลาดยา ไม่มีใครสนใจหมอหน้าใหม่เช่นนาง

แต่วันที่สองนางรักษาแผลมีดบาดให้พ่อค้าจากการถูกทำร้ายของลูกหนี้ยาจกคนหนึ่ง เพียงใช้น้ำยาสมุนไพรขวดเดียว วันที่สาม เด็กชายแขนเคล็ดจากการปีนต้นไม้หายเป็นปลิดทิ้งภายในช่วงบ่าย

เริ่มมีคนกระซิบต่อ ๆ กันว่า หมอหญิงซู ไม่พูดมากแต่รักษาได้จริง

ตกกลางคืน หลี่ซืออวี้นั่งผสมน้ำสมุนไพรขณะเหลือบมองเสี่ยวไป๋

"วันนี้ทะเลาะกับเด็กแถวลานศิลามาหรือไม่"

เด็กชายสะดุ้งตัวคาดไม่ถึงในสิ่งที่ได้ยิน

 "ท่านแม่รู้หรือขอรับ"

"รองเท้าเจ้ามีคราบดินเฉพาะที่นั่น ผมเจ้ามีเส้นขนแมวฟู ๆ ของเจ้าขาวจากร้านขนมเจ้าอ้วน แล้วมือมีรอยแดงเหมือนโดนฟาดมา"

เสี่ยวไป๋ยิ้มแห้ง ๆ

หลี่ซืออวี้ยื่นกระดาษเปล่ากับพู่กันให้

"บทลงโทษของเด็กที่ชอบใช้กำลัง คัดตำราให้แม่หนึ่งจบทั้งเล่มนี้"

เสี่ยวไป๋มองตำราเล่หนาที่มารดาซื้อมาแล้วแอบกลืนน้ำลาย

"แต่ว่า..."

"ขืนพูดอีกคำเดียว ข้าจะให้เจ้ากินยาระบายสูตรที่เจ้าแอบคิดเองนั่นล่ะ"

ท่านแม่ของเขารู้ความเคลื่อนไหวทุกอย่าง เสี่ยวไป๋รีบก้มหน้าลงเขียนทันที

ในตลาดยา หลี่ซืออวี้เริ่มสังเกตความเคลื่อนไหวทีละอย่าง เช่น แม่หม้ายร้านสมุนไพรใหญ่ขายยาดีเกินราคา แต่มีลูกค้าขุนนาง มีชายลึกลับสวมหน้ากากเงินมาซื้อยาถอนพิษทุกสิบห้าวัน หรือ มีคนของตระกูลอ๋องมาไล่ซื้อที่ดินแถบนี้โดยไม่บอกเหตุผล

นางตามเก็บข่าวทุกวันผ่านบทสนทนา กับพ่อค้า คนเร่ หมอยา เสี่ยวเอ้อ และแม้กระทั่งเด็กส่งน้ำ

แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าหมอหญิงคนนี้ เคยฆ่าคนในเมืองชายแดนอย่างไร้ร่องรอย และตอนนี้นางกำลังมีแผนการใหม่ในเมืองหลวงแห่งนี้

ค่ำคืนหนึ่งหลังกลับจากรักษาผู้ป่วย

ในกระท่อมไม้หลังเล็ก เสียงฝนพรำเบา ๆ กระทบหลังคา หลี่ซืออวี้กำลังต้มยาใส่หม้อดิน กลิ่นสมุนไพรลอยคลุ้งไปทั่วเรือน

เสี่ยวไป๋นั่งกอดหมอนบนเสื่อไม้ไผ่ พึมพำเสียงเบา

"ท่านแม่ ข้ามีเรื่องจะรายงาน"

หลี่ซืออวี้พูดโดยไม่เงยหน้า 

"ว่ามา"

"วันนี้ข้าแอบได้ยินพ่อค้าชุดม่วงพูดกับชายแปลกหน้าข้างร้านป้าอู๋ ว่าจะมี ของมาส่งที่ด้านตะวันตกในอีกสองวัน"

"ของ?"

"เขาไม่ได้พูดว่าอะไร แต่ข้าเห็นเขาล้วงถุงผ้าหนัก ๆ สีดำออกมาจากแขนเสื้อ แล้วชายแปลกหน้าก็รีบก้มหน้าลง ทำท่ากลัวมาก"

หลี่ซืออวี้ยิ้มบาง ๆ ดวงตาเป็นประกาย

"เจ้าแอบฟังสิ่งที่ไม่ควรฟังได้อย่างแนบเนียน ถือว่าผ่าน"

เสี่ยวไป๋ยืดอกทันที

 "ข้าใช้ไม้ไผ่ยาวแทงกระดาษเข้าไปตรงร่องกำแพง แล้วเอาหูแนบ ข้าคิดเองนะ"

นางหยุดมือที่คนยาเบา ๆ

 "แล้วเจ้าแกล้งทำเป็นเล่นหรือแอบ"

"แน่นอนว่าข้าทำเป็นหกล้มใส่แมวป้าอู๋ วิ่งตะกายเหมือนจะช่วยมัน แล้วก็ฟังไปด้วย"

หลี่ซืออวี้ยิ้มเย็นขึ้นมาอย่างพึงพอใจ

กับเรื่องเล่าที่ลูกชายพบเจอมา นานแค่ไหนแล้วที่นางไม่รู้สึกสนุกอย่างนี้จากใครบางคน

นางเอื้อมมือลูบศีรษะลูกชาย

"ลูกแม่ ถ้าเจ้าโตไปไม่เป็นนักฆ่าก็ต้องเป็นสายลับ"

เสี่ยวไป๋ยิ้มหน้าบาน

 "แล้วถ้าอยากเป็นนักเลงหล่อ ๆ ล่ะ"

"เช่นนั้นแม่จะสอนเจ้า เอาให้หล่อจนสตรีทั้งเมืองหลวงร้องไห้"

ทั้งสองหัวเราะพร้อมกันอย่างเงียบ ๆ ในห้องเล็กนั้น เสียงฝนยังคงโปรยปราย แต่หัวใจของทั้งคู่กลับอบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด

สองแม่ลูกไม่ได้มีชีวิตเหมือนคนอื่น

ไม่ได้มีครอบครัวธรรมดาแต่สิ่งหนึ่งที่มีเหมือนกันคือหัวใจที่เด็ดเดี่ยวและวิญญาณของนักล่า