ออกไปทำงาน

ยามดึกสงัดเมื่อส่งเสี่ยวไป๋เข้านอนในคืนหนึ่ง หลี่ซืออวี้ได้กลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง ช่วงกลางวันนางได้เข้าไปในเมืองเพื่อทำบางอย่างและเตรียมตัวพร้อมสำหรับบางสิ่ง

ผ่านไปราวหนึ่งชั่วยามจนมั่นใจว่าบุตรชายหลับสนิทแล้ว นางลุกขึ้นจากที่นอนสวมชุดดำพรางใบหน้ามิดชิด มุ่งหน้าสู่ตรอกแคบในย่านตะวันตกของเมือง นางไม่ได้เป็นหญิงอ่อนแอผู้อาศัยความสงสารอีกต่อไป แต่นางคือลู่ชิงเยียน อดีตมือสังหารผู้ไม่เคยปล่อยให้เป้าหมายหลุดรอด

เป้าหมายของนางคืนนี้คือ อู๋เหยียนเจ้าของโรงบ่อนใหญ่ผู้โหดเหี้ยมที่ผู้คนต่างหวาดกลัว ไม่ใช่เพียงเพราะเขามีอิทธิพลในเมืองนี้ แต่เพราะเขาไม่มีใครแตะต้องได้ ทว่าคืนนี้จะไม่เป็นเช่นนั้น

หลี่ซืออวี้ปีนข้ามกำแพงหลังเรือนหรู โดยไร้สุ้มเสียง มียามสองคนเดินตรวจอยู่ห่างออกไป นางปล่อยเข็มยาสลบออกจากปลอกแขน กระทบคอทั้งคู่พอดี ชายสองคนทรุดร่างลงโดยไร้แม้แต่เสียงร้อง

นางสังเกตตำแหน่งห้องชั้นบน แสงไฟเรืองรองผ่านหน้าต่างกระจกสี

อู๋เหยียนอยู่ในนั้น กำลังดื่มเหล้าสุราพร้อมหัวเราะอย่างชอบใจกับหญิงงามในอ้อมแขน

สายตานางเย็นเยียบ นางโยนเม็ดควันพิษผ่านช่องหน้าต่างเข้าห้อง ก่อนถีบตัวทะยานเข้าไปโดยไร้เสียง หญิงงามผงะล้มลงหมดสติ ส่วนอู๋เหยียนคว้าดาบใต้โต๊ะออกมา

"ใคร!"

เขาคำราม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธ

"คนที่เจ้าลืมไปแล้วว่าเคยฆ่าพ่อเขา"

นางตอบคำถามแทนลูกค้าของนาง ในน้ำเสียงปนแววเย็นชา

"หรือจะบอกว่า เจ้าไม่เคยนับจำนวนศพที่เหยียบหัวมาเลยสินะ"

ยังไม่ทันที่อู๋เหยียนจะสบถ นางก็พุ่งเข้าใส่ การต่อสู้สั้นแต่รุนแรง อู๋เหยียนแข็งแกร่ง ทว่าเชื่องช้าและประมาท นางแทงมีดเข้าสะบักหลังเขา หลบหมัดและบิดแขนจนอีกฝ่ายทรุดลง

สุดท้าย มีดของนางปักทะลุหน้าอกเขา ขณะดวงตาของอู๋เหยียนเบิกโพลง สะท้อนเงาของร่างบางในชุดดำที่เขาไม่มีโอกาสได้รู้ชื่อ

"เจ้า..."

เขากระซิบคำสุดท้าย

"คิดเสียว่าข้ากำลังส่งเจ้าไปสบายก็แล้วกัน"

หลี่ซืออวี้ตอบเสียงเรียบ ก่อนลบทุกอย่างออกจากห้อง ทั้งคราบเลือด รอยเท้า ทิ้งไว้เพียงศพเย็นชืดและห้องที่เหมือนไม่เคยมีใครเข้ามา

เมื่อรุ่งสาง ข่าวการตายของอู๋เหยียนสะเทือนไปทั้งเมือง แต่ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนลงมือ ไม่มีแม้แต่เงา ไม่มีพยาน มีเพียงข่าวลือว่า

"นักฆ่าผู้ไร้ร่องรอย"

รุ่งเช้าของวันถัดมา เมืองทั้งเมืองปั่นป่วน

"หัวหน้าอู๋ตายแล้ว!"

"ศพยังอยู่ในห้อง แต่ประตูหน้าต่างปิดสนิท ไม่มีใครเห็นคนเข้าออกเลยสักคน!"

ข่าวลือแพร่สะพัดราวเพลิงลามทุ่ง ไม่มีผู้ใดเชื่อว่าคนอย่างอู๋เหยียนจะตายได้ง่าย ๆ ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีแม้แต่เงาของผู้ลงมือ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีกลิ่นเลือด

เหล่าลูกน้องของอู๋เหยียนจำนวนสิบกว่าคนพากันระดมกำลังออกตามหาผู้ต้องสงสัยทั่วเมือง

หัวหน้าพวกเขา เถาไห่ เป็นชายร่างใหญ่ที่มีรอยแผลยาวจากคางจรดคอกระแทกโต๊ะเสียงดังในโรงน้ำชา

"ใครมันกล้าทำเรื่องนี้! เมืองนี้ไม่เคยมีใครฆ่าคนของเราแล้วลอยนวล!"

เขาหันไปทางชาวบ้านที่นั่งตัวสั่นอยู่ในโรงน้ำชา ดวงตาแข็งกร้าว

"เมื่อคืนใครเห็นอะไร ใครได้ยินเสียงผิดปกติ ถ้าโกหก ข้าจะควักลิ้นออกมาสับให้เละ"

แต่ชาวเมืองเพียงก้มหน้าเงียบ ไม่มีผู้ใดกล้าสบตา บางคนกลืนน้ำลาย บางคนแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

หญิงชราที่ขายขนมแถวหน้าบ่อนอดไม่ได้ที่จะกระซิบกับเพื่อนบ้าน

"ข้าว่า ต้องเป็นพวกมือสังหารในตำนานแน่ ๆ"

"หรือว่า ปีศาจ ข้ายังได้ยินเสียงหมาหอนตอนเที่ยงคืนเลย"

เด็กเล็ก ๆ หลายคนถูกแม่ลากกลับบ้านไม่ให้เดินเพ่นพ่าน ทุกคนหวาดกลัว บ้างกลัวเถาไห่ บ้างกลัวนักฆ่าลึกลับ บ้างก็ยินดีในใจที่อู๋เหยียนซึ่งเคยบีบบังคับพวกเขาไปสู่ปรโลกแล้ว

เถาไห่สบถเสียงต่ำ

"ไม่ว่ามันจะเป็นใคร ข้าจะลากมันมาแล่เนื้อเองกับมือ!"

ขบวนของลูกน้องอู๋เหยียนออกตระเวนทั้งวัน ตั้งแต่ตลาดเช้าจนถึงถนนทางแคบที่มืดมิดในช่วงกลางคืน พวกเขาถามทุกคน ดูทุกย่างก้าวของผู้คน ทว่าไร้เบาะแส

และหลี่ซืออวี้กลับนั่งสงบในเรือนผุพังกับถ้วยน้ำอุ่นในมือ

เสี่ยวไป๋วิ่งมากอดเอวนาง

"ท่านแม่ เมื่อคืนข้าฝันว่าท่านเป็นนางพญา"

หลี่ซืออวี้ยิ้มบาง ๆ ดวงตาสะท้อนความเย็นชาที่เก็บซ่อนไว้หลังหน้ากากของความอ่อนโยน

"ความฝันบางอย่างก็ใกล้ความจริงกว่าที่เจ้าคิด"

สามวันหลังการตายของอู๋เหยียน ในเมืองยังคงตึงเครียด แต่เถาไห่เริ่มมั่นใจว่า ฆาตกรไม่ได้หนีออกนอกเมืองมันต้องยังซ่อนตัวอยู่ที่นี่

วันนั้นขบวนลูกน้องของอู๋เหยียนในชุดดำสิบกว่านาย ถืออาวุธครบมือ มุ่งหน้าไปยังนอกเมืองตะวันออกที่ขึ้นชื่อว่าเป็นย่านชนบทยากจนที่สุด

พวกเขาหยุดหน้าบ้านไม้เก่าหลังหนึ่ง เสียงเด็กหัวเราะแว่วมาจากข้างใน

"ที่นี่น่าสงสัยเกินไป"

เถาไห่คำราม ดวงตาเย็นเฉียบ

"สืบมาแล้วว่ามีแม่หม้ายชื่อหลี่ซืออวี้อยู่กับลูกชายวัยห้าขวบเพียงลำพัง"

พวกเขาเตะประตูเข้าไป

เสียงไม้กระแทกพื้นดังสนั่น

หลี่ซืออวี้ยืนอยู่กลางห้อง เสื้อผ้าธรรมดา มัดผมหางม้าหลวม ๆ และมีเสี่ยวไป๋ยืนเกาะชายเสื้ออย่างตกใจ

"ท่านแม่"

"หลบหลังแม่ไว้"

เสียงของนางนิ่งสงบ แต่แฝงความเยือกเย็นที่ทำให้เถาไห่ชะงักวูบหนึ่ง

"ข้ามาหาเจ้าดี ๆ อย่าคิดหนี หลี่ซืออวี้ ข้ารู้ว่าเจ้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของหัวหน้าเรา!"

หลี่ซืออวี้ยิ้มบาง ดวงตาเฉียบคม

"หากข้ามีส่วนจริง เจ้าคิดว่าเจ้าจะมายืนสบตาข้าได้อยู่หรือ"

เถาไห่กราดเกรี้ยว พุ่งเข้าใส่ ทว่าในพริบตาเดียว หลี่ซืออวี้คว้าช้อนเหล็กจากโต๊ะ กวาดสั้น ๆ เข้าข้อมือเขาจนดาบร่วง จากนั้นกระแทกเข่าเข้าชายโครงอย่างแม่นยำ

เสียง ครึ่ก ดังขึ้นจากซี่โครง

เถาไห่ทรุดลง แต่ลูกน้องอีกสองคนบุกเข้ามา นางเหวี่ยงร่างหลบ พริบตาเดียวก็เตะเสาไม้ให้ร่วงลงมาขวางประตูด้านหลัง พร้อมใช้หม้อดินฟาดศีรษะคนที่พุ่งตามมา

"โอ๊ย!"

หนึ่งในพวกมันร้องเสียงหลง ก่อนถลาออกไปชนผนังไม้เก่าพังลงไม่เป็นท่า

หลี่ซืออวี้คว้าเสี่ยวไป๋ขึ้นอุ้มไว้ แขนข้างหนึ่งจับเชือกที่ผูกไว้กับคานหลังบ้านนางปีนขึ้นหลังคาได้ในไม่กี่อึดใจ แล้วหายวับไปท่ามกลางสายตาเหลือเชื่อของผู้ไล่ล่า

"นางหายไปได้อย่างไร"

"มันปีนขึ้นหลังคาทั้งที่อุ้มเด็กได้อย่างไรกัน"

เถาไห่กัดฟันลุกขึ้นอย่างยากลำบาก หน้าแดงก่ำเพราะความอับอาย คนในละแวกนั้นเริ่มออกมามุงดู พูดคุยกันเบา ๆ ด้วยสีหน้าสมเพช

"พวกมันน่ากลัวนัก แต่ยังแพ้ผู้หญิงแม่ลูกอ่อน"

"ข้าไม่กล้าหัวเราะเสียงดัง แต่ข้างในขำจนท้องแข็งแล้วล่ะ"

เถาไห่คำรามลั่น

"หุบปากให้หมด!"

พวกมันจำต้องล่าถอย ทิ้งความเสียหน้าและแววตาเกลียดชังไว้เบื้องหลัง

และในค่ำคืนนั้นเอง เสียงหัวเราะเบา ๆ ของหลี่ซืออวี้ดังขึ้นในความมืดของตรอกเล็กหลังบ้าน

"เจ้าพวกโง่ อย่าเล่นกับคนที่เคยฝึกฆ่าคนด้วยมือเปล่าเลย"

โรงเตี๊ยมชั้นในของเมืองในช่วงกลางคืน

ภายในห้องมีเพียงแสงตะเกียงสลัว และชายวัยกลางคนในชุดผ้าไหมนั่งรออยู่ก่อนแล้ว เขาคือ คุณชายซุน พ่อค้าใหญ่ผู้ว่าจ้างให้อู๋เหยียนตายแต่ไม่คิดว่าเรื่องจะสำเร็จรวดเร็วและเงียบเชียบขนาดนี้

หลี่ซืออวี้ในชุดคลุมสีดำเข้ามาเงียบ ๆ ผ่านประตูลับราวภูตผี

"เรียบร้อยแล้ว"

เสียงของนางสั้นกระชับ

คุณชายซุนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ แล้วเลื่อนถุงเงินหนักอึ้งไปให้

"เจ้าทำได้จริง ๆ ข้าไม่คิดว่าจะมีใครลอบฆ่าหมอนั่นได้ง่ายขนาดนี้"

หลี่ซืออวี้แตะถุงเงินนั้นเพียงแวบ ก่อนหันสายตาเย็นชาไปยังเขา

"แต่ข้าคิดว่าราคานี้...ต่ำเกินไป"

"หา?"

เขาขมวดคิ้ว

"เราตกลงกันแล้ว"

"แต่ข้าไม่ได้ตกลงกับใครว่าจะไม่บอกว่าผู้ว่าจ้างคือใคร หากเกิดปัญหาขึ้นในภายหลัง"

น้ำเสียงนางเรียบนิ่ง แต่แฝงแรงกดดันมหาศาล

คุณชายซุนเหงื่อแตกพลั่ก ดวงตาสั่นระริก

"เจ้า ขู่ข้ารึ"

"เปล่า"

หลี่ซืออวี้ยิ้มบาง ๆ

"ข้าแค่เตือน ว่าสิ่งที่มีมูลค่าไม่ใช่แค่ฝีมือของข้า แต่คือความเงียบของข้าด้วย"

เขากัดฟันแน่น ก่อนโบกมือให้คนสนิทด้านหลังนำเงินเพิ่มออกมาอีกถุง

"ทั้งหมดอยู่ในนี้ ถือว่าเราจบกัน"

หลี่ซืออวี้หยิบถุงเงินขึ้นมา น้ำหนักน่าพอใจ จากนั้นนางหมุนตัวจะจากไป

แต่ก่อนถึงประตู เสียงของคุณชายซุนดังขึ้นอีกครั้ง

"หากวันหน้าข้าต้องการคนมีฝีมือ"

"ข้าไม่รับงานจากคนที่ลังเลจะจ่ายตั้งแต่แรก"

นางตัดบทโดยไม่หันกลับ

ทันใดนั้น ลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่าน ตะเกียงในห้องกะพริบ และเมื่อทุกคนหันไปมอง ประตูไม้กลับเปิดอยู่เพียงแง้มเดียวแต่ไร้เงาของหลี่ซืออวี้

"หายไปแล้ว"

คนสนิทของคุณชายซุนรีบวิ่งออกไปนอกห้อง มองซ้ายขวาในตรอกแคบ แต่ไม่เห็นแม้แต่ชายผ้า

คุณชายซุนลูบเครา ด้วยสีหน้าซับซ้อน

"คนผู้นั้น ไม่ธรรมดาจริง ๆ"