หาเงินตั้งตัว

ยามหัวค่ำ ในตัวเมืองหลวงเจิดจ้าไปด้วยแสงตะเกียง ในทางเดินที่เต็มไปด้วยหอนางโลมชื่อดัง เสียงพิณและเสียงหัวเราะกรุ้มกริ่มดังระงม แต่ไม่มีใครสังเกตหญิงงามคนหนึ่งที่เพิ่งมาถึง นางชื่อ ซือซู หญิงคณิกาหน้าใหม่ของหอนางโลมอันดับหนึ่งในเมืองหลวงแห่งนี้

ในห้องรับรองชั้นบนสุดม่านผ้าสีชมพูอ่อนพัดพลิ้วไปในสายลมยามค่ำ โคมไฟกระจกสะท้อนแสงนวลเรื่อให้ผิวของหญิงงามตรงหน้าดูยิ่งงดงามราวกับธิดาแห่งสวรรค์

นางงามราวกับภาพวาด รอยยิ้มอ่อนโยนแต่แฝงเร้นความเยือกเย็น ไม่มีใครรู้ว่านางคือหลี่ซืออวี้ในคราบใหม่

คืนนี้ นางจะล่อเหยื่อรายใหม่ เหอฉีหยาง ขุนนางผู้มากอิทธิพล คุมตลาดมืดและทาสครึ่งค่อนเมืองหลวง โหดเหี้ยม ข่มเหงหญิงสาว และฆ่าคนราวใบไม้ร่วง และคืนนี้เขาก็ตกหลุมพราง

เหอฉีหยางเอนตัวบนเบาะหรูหรา

จ้องหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเต็มไปด้วยความกระหาย

"เจ้าชื่อซือซูหรือ หน้าใหม่งามยิ่งนัก"

เขาเอ่ยยิ้มอย่างหื่นกระหาย มือจะคว้าข้อมือนาง

แต่หลี่ซืออวี้ยิ้มบาง ละมือออกอย่างนุ่มนวล แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนหวานที่ฝึกมานับพันครั้งเพื่อใช้เป็นกลลวงในการฆ่า

"วันนี้วันเกิดท่าน ข้าเตรียมสุราพิเศษมามอบแด่ท่านเจ้าค่ะ"

นางยกจอกทองคำเล็กที่ซ่อนพิษบางเฉียบเคลือบไว้ตรงขอบขึ้นช้า ๆ จิบให้เขาดูอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากแดงเล็กแตะจอกเบา ๆ ก่อนยื่นให้เหอฉีหยาง

เขาหัวเราะ ยื่นมือรับอย่างไม่ลังเล

"น่ารักเสียจริง เจ้าไม่กลัวข้ารังแกหรือ"

"กับคนมีอำนาจอย่างท่าน ใครกล้าเจ้าคะ"

นางยิ้มพลางเทสุราอีกจอก เสียงคลื่นเหล้าไหลช้า ๆ กลบเสียงลมหายใจเงียบของเขา

เหอฉีหยางยกจอกขึ้นดื่มรวดเดียว

ทันทีที่วางจอกลง เขาเริ่มขมับชาเล็กน้อย

"อา...ทำไมจู่ ๆ รู้สึกตัวเบาแปลก ๆ"

"อากาศคืนนี้เย็นนะเจ้าคะ"

เสียงนางอ่อนหวาน แต่ร่างของเหอฉีหยางกลับเริ่มแข็งชา มือที่เคยแกร่งเริ่มสั่นเล็กน้อย ราวกับเส้นประสาทถูกตัดขาดจากภายใน

"เจ้า เจ้าใส่อะไรลงไป"

หลี่ซืออวี้ลุกขึ้นยืนเงียบ ๆ แววตาไร้รอยยิ้มแล้วในยามนี้ เข็มเงินในมือสะท้อนแสงไฟวูบวาบ

"เจ้าเคยสังหารหญิงสาวในตลาดตะวันตกเมื่อห้าปีก่อน จำได้หรือไม่"

นางเอ่ยด้วยเสียงเย็นเยียบ

เหอฉีหยางเบิกตากว้าง สีหน้าเปลี่ยนจากกำเริบเป็นตระหนก

"ไม่... ข้า... นางแค่นังทาสคนหนึ่ง"

เข็มเงินเล่มแรกเสียบเข้าจุดชีพจรตรงคอ เข็มที่สองจมกลางอก เข็มสุดท้าย ปิดชีพจรสะบั้นเส้นลมปราณ

เสียงสุดท้ายในห้องคือเสียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเขา และเสียงฝีเท้าแผ่วเบาของสตรีนางหนึ่งที่หายลับไปในผ้าม่านและแสงเงาแห่งรัตติกาล ทิ้งไว้เพียงร่างไร้วิญญาณและหอนางโลมที่กำลังบรรเลงเพลงรักอย่างไม่เคยรู้ว่าความตายเคยแวะมาเยี่ยมเยียน

รุ่งเช้า ข่าวการตายปริศนาของเหอฉีหยางสะพัดไปทั่วเมือง ไร้ร่องรอย ไร้พยาน เหมือนผีมาเก็บวิญญาณ และเจ้าของเสียงหัวเราะเย็นเมื่อค่ำวาน

กลับมานั่งรินน้ำร้อนในร้านน้ำชาเล็ก ๆ กับลูกชายคนหนึ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นในคืนที่ผ่านมา

ในห้องลับของตึกเก่าแห่งหนึ่งในถนนเส้นเล็ก หลี่ซืออวี้นั่งอย่างสงบนิ่ง ร่างในชุดดำเรียบง่ายแต่ดูมั่นคง ตรงหน้าโต๊ะวางถุงเงินหนัก ๆ กองหนึ่ง สะท้อนแสงไฟตะเกียงวูบวาบ

เสียงเปิดประตูเบา ๆ ชายหนุ่มผู้ว่าจ้างเดินเข้ามา พร้อมท่าทางค่อนข้างตึงเครียดแต่ปนความเคารพ

"นี่คือค่าจ้างทั้งหมด มากกว่าที่เคยตกลงไว้"

ชายคนนั้นวางถุงเงินไว้ตรงหน้าหลี่ซืออวี้

"เจ้าไม่ต้องทำอีกแล้ว การจากไปของเหอฉีหยางนั้น เป็นสัญญาณที่ชัดเจนสำหรับทุกคน"

หลี่ซืออวี้พยักหน้าเบา ๆ

"ข้าตั้งใจจะหยุดอาชีพนี้แล้ว ใช้เงินก้อนนี้สร้างชีวิตใหม่ในวันข้างหน้า"

เสียงนุ่มแน่วแน่แต่เต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อยที่ผสมกับความหวัง

ชายหนุ่มถอนใจและพูดต่อ

"เจ้าฉลาดมาก การเลือกที่จะหยุดในตอนนี้คือทางรอดที่แท้จริง"

หลี่ซืออวี้ลุกขึ้น

"ข้าจะย้ายไปอยู่ที่อื่นที่เงียบสงบและมีโอกาสมากกว่า"

ชายหนุ่มส่งยิ้มบาง

"ขอให้เจ้าประสบความสำเร็จในเส้นทางใหม่"

หลี่ซืออวี้รับถุงเงินไว้แน่น ความหนักของมันเปรียบเสมือนน้ำหนักของอดีตที่นางจะปล่อยลงแล้วก้าวสู่ชีวิตใหม่ที่สดใสกว่า

ไม่กี่วันถัดมา ในเขตฝั่งตะวันออกของเมืองหลวง บ้านหลังเล็กแต่ดูอบอุ่นตั้งอยู่ในเขตเงียบสงบ หลี่ซืออวี้ในคราบหมอหญิงเปิดประตูต้อนรับลูกชาย

ทั้งคู่เริ่มต้นวันใหม่ด้วยรอยยิ้มและความหวังที่ไม่เคยมีมาก่อน

นางยืนอยู่หน้าบ้านไม้หลังเล็ก แต่ดูมั่นคงและอบอุ่น บ้านที่นางใช้เงินก้อนโตซื้อมาในย่านฝั่งตะวันออกของเมืองหลวง ที่ซึ่งถนนกว้างขึ้น ผู้คนเดินผ่านไปมาอย่างไม่รีบร้อน มีเสียงนกร้องและสายลมพัดผ่านกิ่งไม้ใหญ่ริมทางเดิน

บ้านหลังนี้ไม่หรูหรา แต่ครบครันด้วยความเรียบง่าย หน้าต่างไม้กรอบบานเล็กเปิดออกสู่สวนเล็ก ๆ ที่ปลูกดอกโบตั๋นและต้นไผ่ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสมุนไพรและดอกไม้ลอยเข้ามาผสมกับอากาศเย็นสบาย

ภายในบ้านพื้นไม้เก่าที่ได้รับการดูแลอย่างดี ขัดจนเงางาม โต๊ะไม้สีเข้มตั้งอยู่กลางห้องรับแขก มุมหนึ่งมีโต๊ะทำงานเล็ก ๆ สำหรับนางเอาไว้เตรียมยาและสมุนไพร โคมไฟกระดาษสีเหลืองนวลส่องแสงอบอุ่นในยามค่ำคืน

เสี่ยวไป๋เดินเล่นรอบบ้านด้วยรอยยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับอย่างสดใส

"ท่านแม่ ที่นี่ดีจังเลยขอรับ ข้าอยากเล่นตรงสวนบ่อย ๆ นะ"

หลี่ซืออวี้มองลูกชายด้วยสายตาอบอุ่น

"แม่ก็หวังแบบนั้นนะลูก ที่นี่จะเป็นบ้านที่ปลอดภัยและเต็มไปด้วยความสุขของเรา"

ทุกเช้า นางจะเปิดหน้าบ้านรับรักษาคนไข้ในชุมชนด้วยทักษะหมอหญิงที่ติดตัวมาจากโลกเดิม เสียงขับกล่อมของนางกับการดูแลลูกชายสร้างความอบอุ่นให้ทุกคนที่มาเยือน

แม้ในใจนางยังมีร่องรอยของอดีตนักฆ่าปรากฏบ้างเป็นครั้งคราว แต่วันนี้หลี่ซืออวี้รู้ดีว่าเส้นทางที่เลือกคือทางสว่าง

ชีวิตใหม่ที่สดใส รอให้นางและเสี่ยวไป๋ก้าวไปด้วยกันอย่างมั่นคง

บรรยากาศย่านฝั่งตะวันออกของเมืองนี้เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของซาลาเปาและเกี๊ยวทอดจากร้านค้าเล็ก ๆ คนขายยิ้มแย้ม ทักทายผู้คนที่เดินผ่านอย่างเป็นมิตร เสียงเด็กหัวเราะ วิ่งเล่นไปตามตรอกซอกซอย แม่ค้าร้องเรียกขายผักสดกับสมุนไพรหายาก

ถนนสะอาดเรียบ ต้นไม้สองข้างทางปลูกเรียงรายออกดอกบานสะพรั่งให้ความรู้สึกสงบและเป็นกันเองแม้จะอยู่ในเมืองใหญ่ ผู้คนที่นี่แม้ไม่ร่ำรวยนัก แต่มีน้ำใจและมองชีวิตเรียบง่ายด้วยรอยยิ้ม

ในบ้านหลังเล็กใจกลางย่านสงบเงียบ หลี่ซืออวี้กำลังจัดโต๊ะยาอย่างคล่องมือขณะที่เสี่ยวไป๋วิ่งปรู๊ดออกมา ถือขนมเปี๊ยะในมือแล้วพูดเสียงดัง

"ท่านแม่ ข้าไปแอบซื้อขนมที่แผงลุงหูมา เขาลดราคาให้ข้าด้วยล่ะ ข้าบอกว่าท่านเป็นหมอที่ช่วยรักษาภรรยาเขา"

หลี่ซืออวี้หันมาช้า ๆ ยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

"แหม เสี่ยวไป๋ ข้าเริ่มคิดแล้วว่าควรให้เจ้ารับหน้าที่เจรจากับพ่อค้าจริง ๆ เสียตั้งแต่ตอนนี้"

เสี่ยวไป๋แลบลิ้น แล้วยื่นขนมให้แม่หนึ่งชิ้น

"แบ่งกันคนละชิ้น ข้าไม่งกนะ แค่ข้ากินไปก่อนสองคำ"

"หืม เช่นนั้นเรียกว่าคนละชิ้นหรือแบ่งกันดีล่ะ เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์"

"เหมือนท่านแม่ไม่มีผิด"

เสี่ยวไป๋แกล้งทำเสียงคนแก่แล้วเลียนแบบคำพูดของนางว่า

"เอาเงินมาก่อนข้าถึงจะให้ยา จะให้ฟรีหรือ ฝันเถอะ"

หลี่ซืออวี้หัวเราะเสียงดัง ยื่นมือบิดแก้มนุ่ม ๆ ของลูกชาย

"โอ้ เจ้าหนู เจ้าได้สายเลือดข้ามาอย่างแท้จริงทีเดียว"

สองแม่ลูกหัวเราะกันคิกคัก เสียงของทั้งคู่ดังลอดออกไปนอกหน้าต่าง

กลายเป็นภาพหนึ่งในชีวิตประจำวันอันอบอุ่นของย่านนี้

ใครเลยจะรู้ว่าเบื้องหลังแม่หมอหญิงผู้ใจดีนั้นเคยเป็นนักฆ่าไร้ใจ และเจ้าหนูขี้เล่นก็เป็นผลผลิตของความแข็งแกร่งที่ห่อหุ้มด้วยเสียงหัวเราะ